ภาระงานที่เป็นปัญหาอยู่ตรงไหน..ก็จะต้องมีการปิดเรียนในการแข่งขันทุกระดับ ปิดมากปิดน้อยก็แตกต่างไปตามสถานการณ์..เด็กเรียนอ่อนก็จะถูกทอดทิ้งไม่มีเวทีให้เล่น เพราะงานนี้เน้นคนเก่ง..นี่ล่ะการศึกษาไทย เสมอภาคจริงๆ ครูล่ะ..เก่งนักหรือ ไปประชุมแล้วประชุมเล่า..และเป็นกรรมการ..คณะทำงานให้เขตและภาค..ถามว่าแล้วอย่างนี้ครูจะได้สอนลูกท่าน..ตรงไหนเมื่อไหร่...

บันทึกเพื่อการศึกษา..เริ่มต้นอีกครั้ง..งานนี้ขอเขียนยาวๆเป็นซีรี่ส์ ที่ไม่ใช่เรื่องเยี่ยม แต่เป็นเรื่องจริงเชิงประจักษ์ ท่านที่เป็นผู้ปกครองอาจกระอักกระอ่วนใจ สำหรับครูไทย..ทราบเรื่องนี้ อยู่ที่จะยอมรับมันหรือไม่..ท่านที่เป็นครูมัธยม สอนเด็กโต..ก็อาจจะรับไม่ได้ เพราะท่านทำงานเป็นระบบและประสบความสำเร็จ..เอาเป็นว่าผมขอโทษ อย่าได้ก่นด่าผม..ให้ผมได้เปิดใจคลายความอึดอัดบ้าง มาช่วยชี้ช่องทางให้ผมสว่างไหว ส่วนครูประถม..ถ้าเชื่อว่าผมพูดจริง..เรามาช่วยกันคิดดังๆให้สพฐ.ได้ยิน..จะได้เปลี่ยนพฤติกรรมในการบริหารคุณภาพกันบ้าง

 

ในพื้นที่โกทูโนว์..มีนักเขียนหลายสาขาอาชีพ ทั้งแพทย์ พยาบาล ครูอาจารย์ นักธุรกิจ เจ้าของกิจการ นักบริหาร และเกษตรกร ตลอดจนคุณพ่อคุณแม่ ล้วนเป็น"ผู้ปกครอง"ที่มีบุตรหลานอยู่ในวัยเรียน

 

เคยแปลกใจไหม..หรือเฉยๆ หรือว่า..ชาชินแล้ว กับข้อมูลในทศวรรษนี้ ที่ทราบว่าการศึกษาไทยตกต่ำ คุณภาพ..ไม่ได้ดีตามนโยบายที่สวยหรูและการลงทุนที่มหาศาล

 

หลายท่านมีลูกเรียนโรงเรียนชั้นนำที่มีคุณภาพสม่ำเสมอ..ก็คงไม่รู้สึกห่วง แต่ท่านที่ส่งลูกเรียนตามหัวเมือง ในอำเภอ โรงเรียนบ้าน...โรงเรียนวัด..สังกัดเขตพื้นที่ฯน่าจะเริ่มคิดบ้างแล้ว..ว่าเหตุใดผลการจัดการศึกษาจึงถอยหลังมากมายเช่นนี้ อยากส่งลูกเรียนพิเศษเสียเหลือเกิน

 

บางท่านไม่ทราบข้อมูลเชิงลึก ก็คิดนอกกรอบไปไกล ส่วนอาจารย์มหาวิทยาลัยก็คิดดีคิดสร้างสรรค์ตามภาษาฝรั่ง..แล้วแปลเป็นไทยให้มันสวยเลิศ ดูยังไงก็เข้าใจยาก แต่ที่พอเข้าใจได้ก็คือ ถ้าครูอยู่ในห้องเรียน ไม่ไปไหน สอนและสอน จะสไตล์ไหน..ครูเพื่อศิษย์  หรือศิษย์เพื่อครู ครูสอนดี หรือไม่ดี จะห้องเรียนกลับหัวกลับหางไปทางไหน..รับรองคุณภาพมันต้องเกิดมีขึ้นบ้าง..ไม่มากก็น้อย

 

แต่วันนี้..ครูในแต่ละโรงเรียนได้สอนหนังสือกันหรือยัง ได้จัดกิจกรรมการเรียนการสอนครบตามกระบวนการ ที่ครูเองอยากให้เป็น อย่างอิสระเสรีและมีความสุข มีกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และบริหารจัดการห้องเรียนเต็มที่ มีการวัดและประเมินผลตามบริบทที่ควรจะเป็น ภายใต้สภาพจริงๆของเด็กและธรรมชาติวิชา

 

ถึงเวลาหรือยัง..ที่เราควรจะเลิกกิจกรรมประกวดแข่งขัน มหกรรมที่เป็นเวรเป็นกรรมมานับสิบปีที่ไม่มีอะไรดีขึ้น..เสียเวลาและหมดเงินหลายร้อยล้านในแต่ละปี โดยเฉพาะการประกวดและแข่งขันงานศิลปหัตกรรมนักเรียนของสพฐ. ที่แข่งขันเอาเป็นเอาตาย..ทั้งในระดับเขต..ระดับภาค จนถึงระดับประเทศที่เมืองทองธานี กรุงเทพฯ.

เพื่อเฟ้นหาสุดยอดนักเรียนและกิจกรรม..นำไปให้สพฐ.โฆษณาประชาสัมพันธ์ แต่ในระหว่างทาง นักเรียนกี่แสนคนครับ..ที่ถูกทิ้งขว้าง ห้องเรียนไม่มีครูสอน นักเรียนถูกแพ้คัดออก ไปไม่ถึงดวงดาว ..ถามว่า..ประเทศยุโรปชั้นนำเขาทำอย่างเราไหม..ตอบทำครับ..แต่เขาเล่นในบางตัว ไม่ใช่เป็นร้อยกิจกรรมจับฉ่ายแบบเรา..และถามว่าในอาเซียน ประเทศที่คุณภาพเหนือเรา เสียเวลากับเรื่องแบบนี้ไหม....

 

กรอบเวลาและเงื่อนไขคุณภาพของเรา ไม่ได้สัมพันธ์กันในทางบวกเลย มีไม่กี่เขตพื้นที่รีบจัดแข่งขันศิลปหัตถกรรมนักเรียนตั้งแต่ภาคเรียนที่ ๑ เพราะห่วงจะกระทบการสอนและการสอบ แต่เขตส่วนใหญ่ติดขัดงบประมาณ ดังนั้นจึงจัดในภาคเรียนที่ ๒ ตุลาคม - พฤศจิกายน

 

ท่านผู้อ่านที่เคารพ..ท่านผู้ปกครองที่รัก..ท่านรองไตร่ตรองดูนะครับ เอาง่ายๆ ตุลาคม แข่งขันในอำเภอ(ระดับกลุ่มโรงเรียน)เปิดเทอมพฤศจิกายน แข่งขันระดับเขต..ธันวาคม แข่งขันระดับภาค และมกราคม..ระดับประเทศ (มหกรรมเวร จริงๆ)

 

เดือนกุมภาพันธ์..เด็กสอบโอเน็ต สอบเอ็นทีของสทศ.และสพฐ.รวมทั้งสอบของเขตด้วยแล้วนำคะแนนไปประมวลผล หาค่าเฉลี่ย..แล้วประกาศผลคุณภาพ ผลเป็นอย่างไรครับ...ก็เป็นวัฎจักรเน่าๆ อยู่อย่างนี้..แล้วก็ไม่มีใครคิดที่จะออกมาแก้

 

ภาระงานที่เป็นปัญหาอยู่ตรงไหน..ก็จะต้องมีการปิดเรียนในการแข่งขันทุกระดับ ปิดมากปิดน้อยก็แตกต่างไปตามสถานการณ์..เด็กเรียนอ่อนก็จะถูกทอดทิ้งไม่มีเวทีให้เล่น เพราะงานนี้เน้นคนเก่ง..นี่ล่ะการศึกษาไทย เสมอภาคจริงๆ ครูล่ะ..เก่งนักหรือ ไปประชุมแล้วประชุมเล่า..และเป็นกรรมการ..คณะทำงานให้เขตและภาค..ถามว่าแล้วอย่างนี้ครูจะได้สอนลูกท่าน..ตรงไหนเมื่อไหร่...

 

จะมีอย่างครูมะเดื่อสักกี่คน..ที่ฝึกทักษะและสอนพิเศษตอนเย็นและวันเสาร์..จะมีอย่าง ผอ.อัญชัญ(อุ้ย) บล็อคเก้อของเรา ไม่ยอมปิดโรงเรียน แต่ต้องเฉือนเงินส่วนตัวเพื่อบริหารจัดการในระดับเขตและภาค มากกว่าสามหมื่นบาท

 

ผมพยายามเตือนเพื่อนพี่น้อง..เราพอเถอะ อย่าหลงทางต่อไปเลย เมื่อวานภาคเหนือ..แข่งขันระดับภาคเสร็จกลับบ้าน อุบัติเหตุ นักเรียนตาย ๒ คน ครูบาดเจ็บ..มันไม่เกิดกับคนใกล้ชิดเรา..เราจะยังไม่รู้สึกหรอก

 

ผมได้รับรางวัลระดับภาคและระดับชาติแล้ว...แต่ผมทำไปเพื่อศึกษาเรียนรู้..มามากกว่า ๓ ปี ..บันทึกต่อไป..ผมจะอธิบายในเชิงลึก..แล้วผู้ปกครองจะร้องไม่ออก ผมไม่เก่งพอ..ที่จะนำมวลหมู่มหาประชาครู กลับเข้าห้องเรียนได้..ตราบใดที่ครูยังสนุกและไขว่คว้าหารางวัลจากงานประกวดแข่งขันแบบนี้...ครับ

 

                                                                ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                                   ๒๐ ธันวาคม ๒๕๕๖