แม้ผมจะไม่ใช่"ลูกอีสาน"ตัวจริง แต่ครั้งหนึ่งในชีวิตเคยไปใช้ชีวิตอยู่ในภาคอีสาน(มุกดาหาร)เป็นเวลานานพอควร การศึกษาและประสบการณ์ชีวิตต่าง ๆได้รับการเรียนรู้จาก"ภาคอีสาน"ดินแดนที่ไม่คุ้นเคย..การออกเดินทางเพื่อรับประสบการณ์ชีวิตเริ่มขึ้น ณ ดินแดนที่ราบสูง....ความสุข ความประทับใจ หลายอย่างเกิดขึ้นจากที่นี่....มิตรภาพดี ๆ จากผู้คนมีอย่างเต็มเปี่ยม ได้เป็นลูกฮักลูกแพงของพ่อครูแม่ครูหลายท่าน....แม้ยามนี้...จะไม่ได้อยู่ภาคอีสาน...แต่ก็ยังรำลึกถึง"อีสานบ้านเฮา"อยู่เด้อ..พี่น้องเอ๋ย.....ยังบ่ลืมคำสอน..เพิ่นบอกเอาไว้ว่า"ครั้นเจ้าได้ชี่ช้างกั้งฮ่มเป็นพญา อย่าสิลืมชาวนาผู้ขี่ ควายคอนกล้า เด้อ" คึดฮอดเมืองมุกเด้........

                                            -กับวันหยุดที่อากาศกำลังเย็นสบายแบบนี้....ขอมานั่งพักผ่อนและเขียนบันทึกถึง"ความประทับใจ"กับ"หนังสือดี ๆ ที่มีชื่อว่า"ลูกอีสาน"ซักหน่อยก็แล้วกันนะครับ...ได้ตั้งใจไว้นานแล้วครับ สำหรับการที่จะนำเอาหนังสือที่อ่านแล้วประทับใจมาบันทึกไว้บนพื้นที่G2K แห่งนี้ ตาม"โครงการ 100 เล่มเกวียนเปลี่ยนชีวิต" ที่"ครูพีร์"ได้เชิญชวนให้ได้ร่วมบันทึกเรื่องราวของประสบการณ์ครั้งแรกเกี่ยวกับการอ่านหนังสือจากบันทึกนี้ครับ "ประสบการณ์ครั้งแรกกับคนเผาถ่าน" และวันนี้จึงถือเป็นโอกาสดีที่ผมจะนำเอาเรื่องราวของ"ลูกอีสาน"มาบอกเล่าถึงความประทับใจที่ได้จากการอ่านหนังสือเล่มนี้ครับ....

1.คำพูน บุญทวี คือผู้เขียนหนังสือเรื่อง"ลูกอีสาน"เล่มนี้ครับ ผมเชื่อว่าหลายท่านคงพอจะรู้จักและคุ้นเคยกับหนังสือเรื่องนี้กันมาบ้างแล้ว...ด้วยเนื้อหาที่ได้เล่าถึงความเป็นอยู่ของครอบครัวหนึ่งที่อยู่ภาคอีสาน....ผมจำได้ว่า อ่านหนังสือเรื่อง"ลูกอีสาน"ครั้งแรกในห้องสมุดซึ่งขณะนั้นได้มีโอกาสไปศึกษาต่ออยู่ในภาคอีสาน"จังหวัดมุกดาหาร"ครับ...เมื่อได้อ่านแล้วก็รู้สึกประทับใจในเรื่องราวที่ผู้เขียนได้เล่าเอาไว้ในหนังสือ ทำให้ผมได้ซึมซับเอาความเป็น"ลูกอีสาน"ไว้อย่างเต็มเปี่ยม....โดยเฉพาะ"เด็กชายคูน"ที่เป็นตัวเดินเรื่องในหนังสือเล่มนี้..ทำให้ผมได้ติดตาม"เด็กชายคูน"ไปในทุก ๆ แห่ง...และรับรู้ได้ถึง"บรรยากาศและสัมผัสได้ถึงความเป็นอยู่ของผู้คนในพื้นที่อีสาน"ผ่านหนังสือเล่มนี้ครับ....

2.หนังสือลูกอีสาน ได้รับรางวัลซีไรต์ ในปี พ.ศ.2522 ครับ...ซึ่งหากนับเวลาดูแล้ว หนังสือเล่มนี้ได้รับรางวัลก่อนที่ผมจะเกิดซะอีกน่ะครับ เพราะว่าตัวผมเองเกิดในปี พ.ศ. 2523 ครับ...ลองเทียบดูเล่น ๆ ผมต้องเรียก"เด็กชายคูน"ว่า"พี่คูน"แล้วล่ะครับ ฮ่า ๆ  เรื่องราวต่าง ๆ ในหนังสือเล่มนี้เป็นการเขียนที่ทำให้คนอ่านได้รับรู้ถึงสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ด้วย"จินตนการ"ที่มีไปพร้อมๆ กับการอ่านหนังสือครับ....

หนังสือเล่มนี้ ถือเป็น"แรงบันดาลใจ"ให้กับผมเป็นอย่างมากทีเดียวครับ....จะเห็นได้ว่าเรื่องราวต่าง ๆที่ผมได้บันทึกไว้ ส่วนหนึ่งจะเกี่ยวข้องกับ"วิถีชีวิตของผู้คน"ที่ผมได้พานพบ และก็มักจะแอบเอา"ความหลัง ครั้งที่ผมยังเป็นวัยเด็ก"มาร่วมรำลึกไว้ในบันทึกของตัวเองด้วย...และเมื่อกลับมาอ่านบันทึกย้อนหลังทีไร..ความหลังครั้งเก่าก่อนก็มักจะกลับมาเพิ่มพลังใจและเพิ่ม"รอยยิ้ม"ให้กับผมอยู่เสมอครับ.....

สำหรับเรื่องราวของ"ลูกอีสาน"นอกจากหนังสือจะถูกตีพิมพ์มาหลายครั้ง แต่ก็ยังได้รับความนิยมจากผู้อ่าน และได้นำมาสร้างเป็นภาพยนต์ให้ได้ชมกันด้วยล่ะครับ...เอาเป็นว่าหากใครที่อยากจะชมภาพยนต์เรื่อง"ลูกอีสาน"ก็สามารถติดตามชมได้จากที่นี่ครับ... 

สุดท้ายนี้....ผมก็ต้องขอฝากหนังสือดี ๆ เล่มนี้ไว้ให้มิตรรัก G2K ได้ติดตามอ่านกันนะครับ หากท่านใดที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้แล้ว...ก็มาร่วมรำลึกถึงบรรยากาศและซึมซับเอาความเป็น"ลูกอีสาน"อีกครั้งจากบันทึกนี้ก็แล้วกันนะครับ...

ขอบคุณที่ให้เกียรติติดตามอ่านบันทึก"ประสบการณ์ครั้งแรกกับลูกอีสาน"ของผมนะคร้าบ!!!!

   สำหรับวันนี้...

                                                                             สวัสดีครับ

                                                                             เพชรน้ำหนึ่ง

                                                                             15/12/2556

ปล.-ขอขอบคุณข้อมูลและภาพหนังสือเรื่อง"ลูกอีสาน"จาก Internet มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ

     -ขอบคุณคลิปวิดีโอภาพยนต์เรื่อง"ลูกอีสาน"จาก YouTube ด้วยนะคร้าบ!!!