ผมเพิ่งได้พระคงลำพูนแท้ๆมาองค์หนึ่ง จึงเพิ่งรู้ว่า แท้ที่จริงแล้วก็คือพระดินดิบเช่นกัน

หลงเข้าใจผิดมาตั้งนานว่าเป็นพระเนื้อเดียวกับพระรอด (เนื้อหินเผา)

เป็นพระคงขาว เลี่ยมจับขอบเงิน มีรอยกร่อนทั้งในกรุและจากการใช้ แบบ "ดินดิบ" คือ ไม่มีสนิมเหล็ก แบบดินเผา หรือหินเผา

ด้านหลังมีความนุ่ม กร่อน มน ทั้งเนื้อ และมวลสาร

ซูมให้เห็นการกร่อนมนของมวลสาร

ที่ซุ้มโพธิ์ มีคราบน้ำว่านเหลืองๆ เห็นได้ชัด มีคราบน้ำปูนคลุมนวลๆ

ที่ใต้ฐานล่างมีคราบน้ำยางใหม้ให้เห็น ร่องรอยของการอบไฟ และมีคราบน้ำว่านเหลืองๆ ชัดเจน

ในบริเวณซุ้มโพธิ์ มีคราบน้ำยางที่ยังไม่ไหม้ และก้อนน้ำว่านเหลืองๆชัดเจน

ตำหนิสำคัญที่ปลายนิ้วมือซ้าย และเน้นให้เห็นคราบน้ำว่านบนผิวกร่อน

 

พอได้ความเข้าใจเช่นนั้นก็เลยกลับไปรูปพระคงต่างๆ อีกรอบ ก็ยิ่งทำให้ความสับสนลดลง

และไม่สงสัยอีกแล้วว่า ทำไมพระคงจึงมีรูปแบบของเนื้อเช่นเดียวกับพระกำแพงซุ้มกอ

คือ มีตั้งแต่เนื้อขาว เหลือง ส้ม แดง จนถึงเนื้อดำ

ดังนั้นหลักการดูพระคง ก็แค่ใช้หลักดูดินดิบก็ได้ ไม่มีปัญหาครับ