หลายท่านคงคิดว่าผมยัง "อยากได้" พระอยู่อีกละมั้ง



ที่ก็มีส่วนจริงอยู่บ้าง แต่ไม่มาก แค่ไม่กี่% ไม่น่าเกิน 10% ของเจตนา
เพราะปัจจุบัน ผมมีพระเครื่องแท้ๆ ทุกเนื้อ มากมายเกินกว่าที่จะใช้ทำอะไรได้หมด
แม้แต่จะแจก ก็ไม่น่าจะหมด ในชาตินี้ ผมเลยฝากบอกลูกให้เอาไว้แจกเป็นของชำร่วย
ตอนงานเผาศพผม
อาจจะทำให้คนมางานศพได้มีความสุขมากขึ้นจากการมาเผาศพของผม 

แต่การได้พระใหม่ๆที่ยังไม่รู้จัก ก็ช่วยทำให้ผมได้เรียนรู้ ทั้งเนื้อและพิมพ์มากขึ้นไปอีก

ที่ผมก็ยอมรับว่าเป็นกิเลสเล็กๆที่ยังเหลืออยู่ในใจขณะนี้

555555555555

-------------------------------------

ที่น่าจะจริงกว่า ประมาณสัก 30% คือการไปทำบุญทำทาน ให้กับพวกทุกข์ยาก ต้องมานั่งขายพระ แม้เขาจะมีพระแท้ๆ ขายราคาพระเก๊ ก็ยังไม่มีคนไปช่วยซื้อให้เขา 

ทุกวันเขามีค่าใช้จ่าย ค่ากิน ค่าอยู่ ผมอาจจะช่วยเขาได้บ้างนิดๆหน่อยๆ ถือว่าพึ่งพาอาศัยกันไปในสังคม

---------------------------------------

แต่ที่สำคัญกว่า สัก 40% คือ "การแสดง" ให้เพื่อนๆที่มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ให้เห็นว่า.........

"พระแท้ยังมีในตลาดล่าง" ให้คนมีความรู้ได้ไปหยิบตามใจชอบ ทุกแห่งหน

แบบเดียวกับ "ในน้ำมีปลา" ในตลาดพระย่อมมีพระแท้ปะปนอยู่เสมอ

จะได้ตั้งใจเรียนรู้เร็วๆ จบๆไป และไปทำสิ่งที่ดีกว่ามาเรียนเรื่องพระเครื่อง 

--------------------------------------------

และอีก 20% เป็นเจตนาที่ต้องการติดตามระบบการทำพระเก๊ ว่าช่างเขาทำไปถึงไหนแล้ว

เพื่อจะนำมาเตือนกันให้ได้รู้ และระวังได้ถูกต้อง

ความรู้ที่ได้ก็นำมาเขียนในเวบ และรวบรวมทำหนังสือให้คนที่กำลังสนใจเรียนรู้ได้อ่าน ได้เรียน ได้ศึกษากัน

ชั่งไปชั่งมา ก็ได้สัดส่วนของเจตนาก็อยู่ประมาณนี้

อิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิอิ