หลักไมล์เล็กๆ : ชั้นเรียนภูมิปัญญาภาษาไทยที่เปลี่ยนไป (๑)

หลังจากงาน “ชื่นใจ...ได้เรียนรู้ (ภาคครูเพลิน)” ครั้งที่ ๔ ผ่านไป ภาคเรียนจิตตะก็มาถึง... คุณครูทุกคนเริ่มต้นการทำงานด้วยความปรารถนาที่มีอยู่อย่างเต็มเปี่ยมในหัวใจว่า อยากจะลองสร้างกระบวนการเรียนรู้ให้ผู้เรียนเกิดแรงบันดาลใจ และเกิดความเป็นเจ้าของการเรียนรู้ ตามที่ได้ลองวางแนวทางร่วมกันไว้ให้สำเร็จ

วันพุธที่ ๔ ธ.ค.๕๖ คุณครูหน่วยวิชาภูมิปัญญาภาษาไทย ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีทุนทางปัญญาจากการค้นพบนวัตกรรมการเรียนรู้กระบวนการเรียนรู้ ๗ ขั้นตอน จากการเปิดชั้นเรียนที่เกิดขึ้นเมื่อภาคฉันทะ ก็ได้มาบอกเล่าเรื่องราวดีๆ ในวงการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ว่า การนำเอาพลังของแรงเสริมเชิงบวกจากคำพูดของครูไปทดลองใช้ ได้ทำให้เด็กน้อยคนหนึ่งเกิดพลังในการทำงานได้อย่างเหลือเชื่อ

คุณครูจอย – อนุสรา คงกระพันธุ์ คุณครูหน่วยวิชาภูมิปัญญาภาษาไทย ระดับชั้น ๑ มาร่วมวงแลกเปลี่ยนเรียนรู้ด้วยใบหน้าที่สดใส วันนี้ครูจอยเล่าถึง ปอ – ด.ช พศิน จินดาดำรงเวช ว่า ได้เห็นความเติบโตของปอที่เปลี่ยนไป จากคนที่ไม่เคยทำงานเสร็จในชั่วโมงเพราะมีอุปสรรคในเรื่องการเขียน กลายเป็นปอคนใหม่ที่สามารถทำงานเสร็จในชั่วโมงอย่างมีความสุข

ครูจอยนำเอานวัตกรรมการเรียนรู้ ๗ ขั้นตอน ที่ระบุไว้ชัดว่าปัจจัยความสำเร็จในการเรียนภาษา คือเรื่องการสะสมคลังคำจากประสบการณ์ตรง และการคลี่คลาย ไปสร้างประสบการณ์ให้นักเรียนชั้น ๑ ที่เพิ่งหัดเขียนหัดอ่านมาได้ประมาณ ๖ เดือน ได้ทำความรู้จักกับดอกไม้ที่มีสีสัน รูปทรง และกลิ่นหลากหลาย ในสวนเล็กๆ ที่นักเรียนทุกคนมีส่วนในการนำเอาดอกไม้มากันคนละต้น

ต้นไม้หลายสีหลากพรรณกว่าร้อยต้น ได้กลายเป็นที่มาของงานเขียนเกี่ยวกับต้นไม้กว่าร้อยชิ้น ด้วยแรงบันดาลใจที่แตกต่างกันไป ดอกไม้ที่โดดเด่นที่สุดในสวนแห่งนี้ในใจของแต่ละคนคือดอกอะไร

ก่อนหน้านี้ ครูจอยให้เด็กๆ ทำการระดมคลังคำที่ได้จากการสังเกตดอกไม้ในสวนกันมาแล้ว ปอได้เขียนคำว่าสวยงาม ลงไปในสมุด และเขียนถึงดอกเข็มว่าหอมมากๆ แต่ดอกไม้ที่โดดเด่นที่สุดก็คือดอกแพงพวยฝรั่ง

ปอจดจดจ้องๆ อยู่นาน แต่ในที่สุดเขาก็สามารถเขียนข้อความยาวๆ เกี่ยวกับดอกแพงพวยออกมาได้เอง ใช้คำได้ถูกต้อง และสามารถอธิบายเรื่องที่เรียนรู้ออกมาผ่านการเขียนได้ (แม้จะยังสะกดผิดอยู่) หลังจากที่ครูจอยพูดประโยคเปิดใจกับปอว่า “ปอเขียนมาเถอะ ถึงเขียนภาษาต่างดาวมาครูจอยก็อ่านออก”

เมื่อได้ยินดังนั้นเด็กน้อยก็ถามทันทีว่า “ไม่ต้องถูกก็ได้ใช่ไหมครับ”

เมื่อครูจอยพยักหน้าอนุญาต ปอก็ก้มหน้าก้มตาทำงานในสมุดของตัวเองจนเสร็จ และยังมีเวลาสำหรับวาดภาพประกอบอีกด้วย