ช่างครับ..เรื่องนี้ผมทำเพื่อเด็ก เพื่อลูกหลานของเรา เป็นของขวัญวันพ่อให้ผู้ปกครอง..อยากเห็นเด็กอิ่มอร่อย และมีความสุข..ถ้างานนี้สำเร็จก็จะทำต่อไปได้ตลอด ห้องครัว..ต้องสะอาด กว้างและปลอดภัย คิดว่าทำให้เด็กเถอะ อย่าคิดว่าทำให้ผม..ทาสีให้เรียบร้อย ผมให้ ๓๒,๐๐๐ บาท.."

สัปดาห์ที่ผ่านมา..วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว..แต่เสียงของหัวใจเต้นช้าลงเรื่อยๆ เหมือนเหนื่อยอ่อน แต่แท้จริงก็เพียงแค่ค่อยๆคิดค่อยๆทำ ไปตามจังหวะชีวิตและเวลาที่พอมีอยู่ ก้าวเร็วมักจะก้าวพลาด และเมื่อพลาดแล้ว..ทุกครั้ง..จะไม่เคยมีใครเข้าใจและปลอบโยน ไม่เหมือนตอนเด็กๆ ป่วยหรือไม่..แม่..จะคอยดูแลหัวใจให้เสมอ

 

แต่วันนี้..วันพ่อ เฝ้ารอพ่อแม่ผู้ปกครองนักเรียนมาเยี่ยมเยือน อยากให้มาบ้าง..ไม่มากไม่เป็นไร ขอแค่สามชั่วโมงกับกิจกรรมที่รอคอย เพื่อน้อมใจถวายเป็นพระราชกุศล จิตอาสาพอหาได้ แต่โรงเรียนต้องเข้าใจ ชาวบ้านกำลังเกี่ยวข้าว ตากข้าวและตัดอ้อย เทศกาลวันพ่อ เราตระหนักแล้ว..เป็นช่วงเวลาเก็๋บเกี่ยวผลผลิตของชุมชนจริงๆ

 

คิดถึงอาจารย์ขจิต ฝอยทอง..ผมบอก(ในใจ)ให้ท่านมาช่วยเกี่ยวข้าวที่เหลืองอร่าม ท่านกำลังสนุกกับงานสอน จึงไม่ต้องการให้ท่านเหนื่อยไปมากกว่านี้ เหนื่อยอะไรก็เหนื่อยได้ แต่อย่าให้เหนื่อยใจ..มันสาหัสยิ่งนัก

 

คุณยายธี..ผู้เปี่ยมสุขในต่างแดน ด้วยความรักและคิดถึงแผ่นดินไทย จึงกลับมาเยี่ยมเยือนท้องทุ่งนาป่าเขา และพบพวกเรา..มวลหมู่มหาประชาชน..คุณยายธีเห็นแล้ว คงอบอุ่นใจ...และอยากกลับไปต่างประเทศโดยเร็ว ก็เป็นได้

 

ก่อนกลับ..คุณยายอย่าลืมเครื่องสีข้าวโบราณ..ควรทิ้งไว้ที่เมืองไทยในชนบท ผมจะปิด(ฝอย)ทองให้ดูดีมีมนต์ขลัง และใช้สาธิตให้นักเรียนชื่นชม ปีละครั้ง ..ก็เกินพอ

 

พ่อแม่ผู้ปกครองมากันแล้ว..งานอันเหมาะสมก็เริ่มขึ้น..ตัดหญ้าโดยรอบอาคารเรียนกับตัดแต่งต้นไม้น้อยใหญ่ให้สวยงาม สดใส ทำไปคุยไป ระคนสงสัยว่าทำไมวันนี้ดูเรียบร้อย โล่งตา คล้ายว่างานจะน้อย ผมต้องบอกว่า ก่อนหน้านี้เจ้าหน้าที่ของเทศบาลลงมาลุยให้ครั้งหนึ่งแล้ว เพราะรู้ว่าผู้ปกครองส่วนใหญ่กำลังมีภารกิจสำคัญที่บ้าน

 

สิบโมง..งานช่วงแรกเสร็จสิ้น..ผมเชิญประชุมใต้ร่มไม้ ประกาศนโยบายอย่างเป็นทางการให้ตัวแทนผู้ปกครองที่มาได้ทราบความในใจของผู้บริหารโรงเรียนขนาดเล็ก..ว่าคิดอะไร จะทำอะไร..

 

"ผมขอมอบ"ของขวัญวันพ่อ ให้ผู้ปกครองและนักเรียนทุกคน" โรงเรียนไม่มีครัว ผมจะทำห้องครัวใหม่ กับข้าวสำเร็จที่ซื้อมาจากตลาด ผมจะยกเลิก จะทำเองและสั่งจ้างแม่ครัว ทำกับข้าวสองมื้อ ต่อไปนี้ นักเรียนต้องมาแต่เช้า เพื่อมากินอาหารเช้าด้วย.."

 

ผู้ปกครองยิ้มชื่นใจและชื่นชม..ผมเข้าใจได้นี่คือสิ่งตอบแทนความดีงามของทุกท่านที่ช่วยเหลือโรงเรียนมาโดยตลอด..ของขวัญวันพ่อนี้ จะแกะกล่องและเห็นภาพเชิงประจักษ์จริง ในวันที่ ๒ มกราคม ๒๕๕๗..บอกคุณครูนิรุตออกแบบห้องครัวทันทีและเรียกช่างไม้มาคุยกันในช่วงเย็น..

 

ในท้องนาบ้านหนองผือวันนี้..จึงสนุกสนานรื่นเริงเป็นพิเศษ ผมต้องไปคอยบอกว่าเกี่ยวกันช้าๆนะ เพราะพื้นนาของเราไม่ถึง ๒๐ ไร่ (ฮา) และส่งเคียวให้ลูกหลานได้เกี่ยวข้าวด้วย ผู้ปกครองจะคอยบอกว่าเกี่ยวอย่างไร ช่างภาพสื่อมวลชน(คณะครู)มีหน้าที่เดินตาม เกาะติดสถานการณ์การชุมนุมเกี่ยวข้าวประจำปี

 

ครูจิรวดี ขอบันทึกเสียงด้วย จึงบอกให้พ่อแม่ร้องเพลงเกี่ยวข้าวดังๆ มีเสียงร้องขึ้นมาอย่างมั่นใจนัก ราว ๓๐ วินาที ก็เงียบเสียง เพราะร้องต่อไปไม่ได้ เด็กๆหัวเราะชอบใจ รู้ได้ทันทีว่า งานนี้..ร้องแค่เอาฮาเท่านั้น..

 

กิจกรรมเล็กๆผ่านไปอย่างเรียบร้อย เหมือนไม่ได้อะไร..แต่จบได้ในใจ อย่างงดงาม ผลผลิตตรงหน้าแทบไม่อยากจะคิด แต่ลึกไปกว่านั้น "กำไร" เห็นๆจากการที่นักเรียนได้ร่วมกิจกรรมด้วยใบหน้าที่สดใส..ได้เห็นน้ำใจชุมชนผ่านกระบวนการที่โรงเรียนสรรค์สร้างอยู่เสมอไม่รู้จบ

 

ครูนิรุต..เดินมาหาบอกว่าช่างมาแล้ว คุยกันแล้วว่าห้องครัวต้องกว้าง มีประตูมิดชิด ช่างผู้รับเหมาขอซื้ออุปกรณ์เองและค่าแรงรวม ๓๕,๐๐๐ บาท (ไม่ทาสี)

 

แพงจัง..เดี๋ยวผมเอง.."ช่างครับ..เรื่องนี้ผมทำเพื่อเด็ก เพื่อลูกหลานของเรา เป็นของขวัญวันพ่อให้ผู้ปกครอง..อยากเห็นเด็กอิ่มอร่อย และมีความสุข..ถ้างานนี้สำเร็จก็จะทำต่อไปได้ตลอด ห้องครัว..ต้องสะอาด กว้างและปลอดภัย คิดว่าทำให้เด็กเถอะ อย่าคิดว่าทำให้ผม..ทาสีให้เรียบร้อย ผมให้ ๓๒,๐๐๐ บาท.."

 

"โอเค..ครับ.."

ผมยิ้ม..และงง นิดๆ ตั้งสติ ก่อนคิดว่าโอเค..นั้น มันแปลว่า..ตกลงหรือเปล่า

 

                                                               ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                                  ๗ ธันวาคม ๒๕๕๖