แค่นึกถึงพ่อ น้ำตาก็รื้น ๆ ลำคอตื้อ ๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น...

เดี๋ยวก่อนนะ...ขอเวลานอก น้ำตามันไหล ๆ จมูกตันหมดแล้วซี...

ไม่รู้เป็นไง ...เรามันอ่อนไหวเสียจริงเรื่อง พ่อ ๆ แม่ ๆ นี่...คิดเมื่อไหร่เป็นน้ำตาท่วมทุกที...

ช่วยไม่ได้ก็เรารักของเรานี่นา ... ใครบ้างไม่รักพ่อจริงมั๊ย ...

  

พ่อ... ชายคนนี้...พ่อฉันหล่อนะ จริงมั๊ย... ฮ่าฮ่าฮ่า

ดูทรงผมพ่อซี หยิกขอดติดหัว...ฉันได้สิ่งนี้จากพ่อ ...ลักษณะเด่น Dominant ตามกฎของเมนเดล ...
ดูหัวฉันซี เหมือนพ่อเปี๊ยบเลย ฮ่าฮ่าฮ่า ... เราได้หลายสิ่งจากพ่อ ทั้งสมองดีและอารมณ์ศิลปิน

พ่อฉันเป็นชาวนา... ฉันคือ ... ครูแกงลูกชาวนา...และฉันก็ภูมิใจกับชื่อนี้...ครูแกงลูกชาวนา...

เพราะพ่อฉันเก่ง...เวลานึกถึงพ่อทีไร...เหมือนฉันดูภาพยนตร์ ... มีภาพชีวิตฉายหลากหลายอารมณ์

พ่อฉัน...ชายร่างเล็ก...ผิวคล้ำ...ผมหยิก...รอยยิ้มพ่อสดใส... หลายคนเรียกพ่อว่า...เจ้าเงาะ... ฮ่าฮ่าฮ่า...

ฉันชอบนะ...เจ้าเงาะ...พ่อเรียกเนื้อเรียกปลาได้จริง ๆ เหมือนเจ้าเงาะ...ในละแวกบ้าน...

 

ลืมบอกไปเราเป็นลูกเจ้าพระยา...พ่อเกิดริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาจึงทำให้ว่ายน้ำ ดำน้ำ หาปลาเก่ง

ใครหาปลาไม่ได้...แต่พ่อเราหาได้ตลอด...สมัยเด็ก ๆ บ้านเราจน...ลูก ๆ เลยได้กินแต่ปลาที่พ่อหามาได้

พ่อดำจับกุ้งก้ามกรามตัวใหญ่ ๆ มาให้ต้มยำกินออกบ่อย สมัยนี้ไม่ไ่ด้กินแล้วมันแพง ฮ่าฮ่าฮ่า

พอโตขึ้นจนเกือบแก่ถึงได้รู้ว่า.เขารณรงค์กันว่า.....กินปลาเถอะน้อง...สมองจะดี...

เราเลยเรียนเก่ง ...เพราะกินปลาเยอะ ตั้งแต่เด็กนี่เอง ..ฮ่าฮ่าฮ่า...เกี่ยวกันไหมเนี่ย เอิ๊ก ๆ ๆ

 

สิ่งหนึ่งยิ่งใหญ่ของพ่อคือ ...ปลาของพ่อส่งลูกเรียนถึง 5 คน ...การเป็นชาวนาในสมัยก่อนนั้นหมายถึงมีรายได้ปีละครั้ง หรือถ้าดีหน่ยมีนาปลังในช่วงหลัง ๆก็สองครั้งต่อปี เรามีนาไม่มาก  ข้าวไม่ได้มีราคา เงินค่าข้าวไม่พอหรอกค่าเรียนของลูก 5 คนน่ะ 

...การที่พ่อหาปลาเก่ง...จึงเป็นรายได้หลักของครอบครัวเรา ...พวกฉันไม่ค่อยเจอพ่อเท่าไหร่

เพราะพ่อจะอยู่ในคลอง...ไปทอดแหหาปลาแล้วเอามาขังไว้...

ทุกคืนพ่อจะไปทอดแห...แม่ไปถือท้ายเรือ...แล้วเช้าแม่เอาไปขายตลาด

พ่อแช่น้ำทั้งกลางวันและกลางคืน...เพื่อหาปลา... เราไม่เคยนึกเลยว่ามันเป็นอย่างไร

ถึงตอนนี้...ฉันนึกแล้ว...น้ำตาไหล...พ่อคงหนาวนะ...หน้าหนาว...ฉันอาบน้ำตอนเช้า..ยังหนาวจับใจ

แต่พ่อแช่น้ำทั้งคืน...เพื่อหาปลา...เจ้าเงาะ...ไม่ได้เรียกปลาจากบนตลิ่ง..แต่ต้องลงน้ำ...

พ่อจ๋า...ขอบคุณ...ในความเสียสละอันยิ่งใหญ่...พ่อทนร้อน...ทนหนาว..เพื่อให้ลูกเรียน

พ่อจ๋า...ตอนนี้ลูกเป็นครูที่ดี...เป็นลูกกตัญญู...และเป็นคนดีของสังคม...สมกับที่พ่อรักและสอนให้เป็นคนดี

หนูรักพ่อ...

 พ่อฉันเป็นศิลปิน...ในละแวกบ้านไม่มีใครเกิน...ดูหนังระนาดเอกแล้วคิดถึงพ่อ...ว่าพ่อเก่งเหมือน...ขุนอิน ...ฮ่าฮ่าฮ่า

พ่อ...ตีระนาดเอก..ตุเร็ง ๆ ๆ พ่อซ้อมมือบ่อย ๆ และชอบฟังเดี่ยวระนาดเอก ระนาดทุ้มจากวิทยุแห่งประเทศไทยสมัยฉันเด็ก ๆ

แตรง แตร่ง แตร๊ง แตรง... สมัยเด็ก ๆฉันไม่เคยเห็นคุณค่าของมันเล๊ย..ให้ตายซี..ไม่เคยรู้ว่าฉันอยู่กับสิ่งที่มีคุณค่าที่พ่อทำอยู่

และไม่เคยรู้ว่ามันฝังลึกเข้าไปในตัวซึมซับไว้โดยไม่รู้ตัว...โตขึ้นฉันดันไปเล่นดนตรีสากล..กีตาร์...กับคีบอร์ด...ซะงั้น

ตอนฉันฝึกเล่นกีตาร์ใหม่ ๆ เสียงมันคงทุเรศมาก ๆ เหมือนสุนัขฉี่ใส่สังกะสี ....คร๊องแคร๊ง ๆ ๆ ๆ ...แต่ภูมิใจตามประสาวัยรุ่น

พ่อได้แต่มองยิ้ม ๆ ไม่ว่าอะไร บางคืนฉันก็เล่นมันอยู่นั่นแหละ ...แม่คงจะรำคาญวันนึงลุกมาบอกว่า...

นอนก่อนลูก...พรุ่งนี้ค่อยเล่นใหม่... ขอบคุณนะแม่จ๋า ที่ไม่พูดว่า...เสียงมันทุเรศมาก แม่จะนอน ...ฮ่าฮ่าฮ่า

แต่คำพูดของแม่กลับเป็นแรงใจทำให้ฝึกจนเล่นดีขึ้นเรื่อย ๆ ช่วงปิดเทอม พวกเราก็ตั้งวงเล่นกีตาร์ พ่อตั้งวงเหล้าเล่นกิเล

แล้วพวกเราก็แกล้งพ่อด้วยการร้องเพลง...ลุงขี้เมา... พ่อ ก็แกล้งลุกขึ้นทำท่าโมโหเหมือนลิเกทำ...แล้วพวกเราก็หัวเราะ...

แต่ที่พวกเราทึ่งคือ ไม่ว่าเราเล่นเพลงอะไร พ่อเล่นตามได้หมด...ล้อเลียนเราได้ ไม่ว่าคาราบาว ลูกทุ่ง เพลงสากล พ่อเล่นตามได้หมดเลย....ไม่น่าเชื่อ...ฉันเริ่มทึ่งพ่อ...พ่อเก่งมาก ๆ

บางวันพ่อรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจ...แค่เด็ดใบไม้อ่อนมาแตะริมฝีปากก็เป่าเป็นเพลงลูกทุ่งได้แล้ว...

แต่พอฉันลองทำบ้าง ...เป่าจนลมออกก้น .. ก็ไม่เป็นเพลง ... ฮ่าฮ่าฮ่า ....พ่อฉันเก่งจริง ๆ

 

วันที่ฉันรู้ตัวว่าได้เลือดศิลปินพ่อมาเต็ม ๆ ก็คือ...ฉันไปเรียนปริญญาโท..แล้ววันนึงไปนั่งดูเขาซ้อมดนตรีไทย

มีซอด้วงวางอยู่ข้าง ๆ เกิดซุกซนเลยถามน้องว่าเขาเล่นอย่างไร จับอย่างไร...ใช้นิ้วไหนแตะไหนโน๊ตอะไร

ฉันอ่านโน๊ตไม่เป็น เล่นกีตาร์กับคีบอร์ดใช้คอร์ดสำเร็จ แต่หูจับเสียงได้ดีมากจำเสียงได้หมด

วันนั้นฉันนั่งสีซอตามเพื่อนโดยไม่ได้ใช้โน๊ต...สีตามทำนองที่ผุดขึ้นมาในหัว...

อาจารย์มาเห็นเลยถาม...เธอเล่นเป็นด้วยหรือ...เราตอบ...ไม่เป็นค่ะ... อ้าวแล้วเธอสีตามได้ไง ...อาจารย์งง

เราก็ตอบ...ไม่รู้ค่ะ มันตามไปเอง... หนูจำทำนองได้เลา ๆ เพราะพ่อตีระนาดทำนองแบบนี้บ่อยสมัยเด็ก ๆ กับฟังวิทยุตามพ่อ

อาจารย์เลยบอกว่า...นั่นมันอยู่ในสายเลือด...ถ้าฝึกเธอเก่งแน่นอน...แต่ฉันก็ไม่มีเวลาฝึกเสียแล้ว...

สิ่งที่ได้มากจนเท่าทุกวันนี้คือฉันร้องเพลงเพราะมาก ๆ ขัดกับบุคคลิกห้าว ๆ ใครได้ยินเป็นงง ฮ่าฮ่าฮ่า

ใช้หากินได้เลย...เพราะห้องเรียนพิเศษที่เด็กขอเรียนคือ มาเรียนร้องเพลงภาษาอังกฤษ...เลือดศิลปินที่รับมากจากพ่อ

 

คิดถึงพ่อที่ไร ความรัก ความผูกพันธ์จะท่วมขึ้นมาทุกที...ภาพที่พ่อเดินยิ้มเข้ามาหา แล้วฉันกอดพ่อ ยังกระจ่างอยู่

แต่มันเจือด้วยน้ำตา...เพราะพ่อจากไปแล้วหลายปี...วันที่รู้ว่าพ่อป่วยด้วยโรคมะเร็ง ฉันก็ป่วยใจโดยทันที

จากคนที่ร่าเริงแจ่มใส..ทำงานฉับไว...กลับเชื่องช้า...มึน ๆ งง ๆ จนท่านผู้อนวยการบอกว่า...

..แกงผมให้คุณไปช่วยราชการใกล้บ้านเพื่อดูแลพ่อนะ... ท่านช่วยเดินเรื่องให้...

ฉันบอกพ่อว่า..พ่อจ๋าหนูจะได้มาอยู่บ้านแล้วนะ...พ่อจะไม่ต้องรอสิ้นเดือนหนูกลับบ้านแล้ว...

พ่อดีใจน้ำตาไหล.....แต่ฉันมาไม่ทัน...พ่อสิ้นใจวันที่ 22 พ.ค. 49 คำสั่งฉันออก 24 พ.ค. 49

พ่อตายก่อนฉันได้ย้าย...แต่ความตายของพ่อก็ยังส่งให้ฉันได้ย้ายมา...ขอบคุณนะพ่อจ๋า....

 

ศพพ่อไว้ที่บ้าน เพื่อนบ้านมาช่วยกันเต็มบ้านเพราะพ่อมีคนรักเยอะ ...วงดนตรีไทยของพ่อบรรเลงตลอดงาน

วันที่สามที่พ่อตาย...เช้ามืด..น้องสาวบอกให้ฉันไปตลาดซื้อของ...แต่ฉันต้องไปคนเดียวเพราะยังไม่มีใครมา

ฉันขับรถไปไม่ไกลแค่สามสี่กิโลเมตร ซื้อของมาวาง ๆ ในรถ...

จนของชิ้นสุดท้ายขนมหวาน..พอเปิดประตูรถ...สิ่งที่ทำให้ฉันขนลุกคือ...กลิ่นฉุนของยาเหมือนตอนเราอยู่โรวพยาบาล

ใจกระตุก...ทันที...ฉันพึมพำขึ้นว่า...พ่อมาเป็นเพื่อนหนูหรือ...กลับบ้านกันนะพ่อ....

ฉันขับรถกลับบ้านด้วยความรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้กลัวแต่แปลก ๆ เหมือนสัมผัสพลังบางอย่าง...พ่อห่วงที่เรามาคนเดียว..

พ่อจ๋า...หนูรู้ว่าพ่อรักและห่วงหนู...หนูก็รักพ่อจ้ะ... รักอยู่ไม่เคยลืม...

 

ชายคนนี้คือพ่อหนู...หนูรักพ่อจ้ะ