เมื่อวาน วันที่ 4 ธันวาคม เป็นวันเกิดของพ่อจริงๆที่ให้กำเนิดฉันมา

ฉันอยู่ไกลบ้าน มาเรียนที่ศาลายา แต่บ้านฉันอยู่ที่เชียงใหม่

ฉันจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากโทรศัพท์ไปหาคุณพ่อ

เพื่อจะสุขสันต์วันเกิดให้ท่าน

เมื่อฉันโทรไป ยังไม่ทันพูดอะไรเลย

พอก็ถามมาก่อนว่า

"ฮัลโหล น้องเป็นหยังใดพ่อง สบายดีก่อ จะปิกบ้านเมื่อใดเก๊าะ"

แปล>>> หนูเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม จะกลับบ้านเมื่อไหร่นะ

 

(pic.รอยยิ้มของพ่อกับแม่ วันที่เดินทางมาส่งฉันที่ศาลายา)

พ่อเป็นห่วงและคิดถึงเรามาก พ่อต้องลำบากแค่ไหน

ที่ต้องทำงานหาเงินให้เราเรียน

ลำบากใจแค่ไหนที่ต้องปล่อยให้เรามาเรียนในที่ไกลๆขนาดนี้...แต่ก็เพื่อเราทั้งนั้น

หลายครั้งที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดีทำตัวไม่น่ารัก หลายครั้งที่อยากกราบเท้าท่าน แต่ก็ยังไม่กล้า

แต่ทุกครั้งที่ยังหายใจ ฉันไม่เคยลืม..ว่าใครคือพ่อ ใครคือแม่ ที่ไหนคือบ้าน และเราเติบโตมาได้ยังไง

ทุกครั้งที่หายใจเข้า ขอขอบคุณพ่อ

และทุกครั้งที่หายใจออก ขอขอบคุณแม่

รักท่านทั้งสองเสมอ

 

ในวันนี้ วันที่ 5 ธันวาคม 2556 วันเฉลิมพชนมพรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว อันเป็นที่รักของปวงชนชาวไทย

ขอคุณความดีทั้งหลายดลบันดาลให้พระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยื่นนาน 

 

คำสอนของพ่อ(เก็บมาฝาก)

- ระยะทางนับพันกิโลเมตร แน่นอนมันไม่ราบรื่นตลอดทาง

- ไม่มีใครเกิดมาแล้ววิ่งได้ จึงควรทำสิ่งต่างๆอย่างค่อยเป็นไป

- ประเมินคุณค่าของการให้อภัย ให้สูง

- ฟังให้มากแล้วจะได้คู่สนทนาที่ดี

- หากล้มลงจงอย่ากลัวกับการลุกขึ้นใหม่

- อย่าถกเถียงกัน

- ปฏิบัติต่อคนอื่นเช่นเดียวกับที่ต้องการให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อเรา

- พูดคำว่าขอบคุณให้มากๆ 

- ขอบคุณข้าวทุกเม็ด น้ำทุกหยด อาหารทุกจานอย่างจริงใจ

- อย่าสวดมนต์เพื่อขอสิ่งใด นอกจาก ปัญญา และความกล้าหาญ

บทความนี้ มอบให้ ... พ่อของลูก

((((: ขอบคุณค่ะ