ฉันตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมจึงนั่งน้ำตาซึม ขณะฟังพระราชดำรัส และเห็นคนไทยที่จงรักภักดีต่างเปล่งคำ "ทรงพระเจริญ" ด้วยน้ำตาที่นองใบหน้า..



ขณะฉันชมการถ่ายทอดสดพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา
เห็นพระองค์ทรงอ่านพระราชดำรัสด้วยพระอาการที่เหนื่อยล้า

แปดสิบหกพรรษากับการทรงงานหนักในฐานะพ่อของแผ่นดิน
ที่ไม่มีคำว่าเกษียณ....ไม่มีกลางวันกลางคืน หากถามขุนเขา
ถิ่นใดที่พระองค์ไม่เคยทรงย่างกราย...ขุนเขาคงตอบยาก
รู้แต่ว่าที่ใดที่ราษฎรของพระองค์มีความทุกข์ ที่นั่นจะมีพระองค์เสมอ

ทรงเห็นคนไทยแบ่งแยกสี แตกสามัคคีเพราะอำนาจตัณหา 
เห็นความจงรักภักดีอย่างเหลือล้นของชาวประชา
ขณะเดียวกันเห็นการจ้วงจาบหยาบช้าของคนไทยใจกบฏบางกลุ่ม

ทรงเห็นทุกอย่างแต่ทรงเมตตาและทรงให้อภัยเสมอมา ....
"ทรงเหนื่อยหนักแท้ดวงแก้วของแผ่นดิน"

ฉันตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมจึงนั่งน้ำตาซึม ขณะฟังพระราชดำรัส
และเห็นคนไทยที่จงรักภักดีต่างเปล่งคำ "ทรงพระเจริญ"
ด้วยน้ำตาที่นองใบหน้า...หากไม่ใช่เพราะพระองค์สามารถนั่งในหัวใจชาวประชา
"โลกนี้มีเพียงพระองค์เดียว"

                                                                ธรรมทิพย์
                                                         ๕ ธันวาคม ๒๕๕๖