การมีเครื่องยึดเหนี่ยจิตใจเป็นสิ่งที่ดี...แต่การมีเครื่องเหนี่ยวรั้งจิตใจเป็นเรื่องที่ลำบากใจอย่างยิ่ง...เพราะแท้จริงทุก ๆ สิ่ง ...ไม่มีใครสามารถเป็นเจ้าของอย่างแท้จริงได้

จะกี่ร้อยถ้อยสำเนียงเฝ้าเพียรบอก   

คงมีเพียงความช้ำชอกที่ฝากไว้

กี่คำหวานเฝ้าเพียรถามด้วยห่วงใย  

คงมีเพียงความข้องใจให้กังวล

จะกี่ครั้งที่นั่งดูความโศกเศร้า           

คงเพราะเราให้รู้สึกนึกขื่นขม

กี่รอยช้ำเจือสีขุ่นวุ่นใจจน

เศร้าใจปนระคนสุขน่าทุกข์ใจ

จะบรรเทาด้วยยาใดไม่อาจรู้    

ที่ทนสู้ยืนหยัดอยู่รู้ไม่ไหว

หากมีรักแล้วเหนื่อยยากลำบากใจ    

ขอทิ้งรักและอาลัยไว้ลำพัง...

จะบังคับจับจองใจคงไร้ค่า 

เพราะรู้ว่าไม่อาจเติมเพิ่มความฝัน

เป็นความสุขที่ผันผ่านเพียงวานวัน  

ไม่มีทางสร้างความฝันได้ดังใจ

จะขอเพียงความสงบพอพบบ้าง  

แสงสว่างส่องนำทางพลางสดใส

ให้ได้หยุด ณ จุดนี้ที่พอใจ

ไม่หวังไกลเกินวันนี้ให้ดีพอ

จะคราใดเวลาไหนไม่กล้าคิด

ขอชีวิตยังมุ่งมั่นอยากฝันต่อ

ความสุขล้นจนบรรจบพบเพียงพอ    

ไม่นานรอขอสักวันฝันเป็นจริง...