ยามใดที่ผมว้าวุ่นใจ...

สิ่งหนึ่งที่จะทำเมื่อเรียนที่ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ก็คือ การแอบขึ้นไปนั่งอ่านหนังสือ ชั้น ๔ ของหอสมุดคนเดียว

.......

ทำไมต้องเป็น หอสมุด มช.ชั้น ๔

ที่ชั้น ๔ เป็นสิ่งพิมพ์ที่มีเรื่องราวเกี่ยวกับภาคเหนือ ที่คนท้องถิ่นนิยมอย่างผมไม่พึงปฏิเสธ

ผมตื่นเต้น และใช้เวลาจนลืมวัน ที่ชั้น ๔ ตลอดเวลาที่เหนื่อยๆ 

เรื่องราวเกี่ยวกับล้านนา เรื่องราวเกี่ยวกับวิถีคนพื้นเมือง ...ผมดีใจที่ได้อ่านวิถีเก่าๆเหล่านั้น

........

งานอดิเรกอย่างหนึ่ง คือ การไปเรียนวาดรูปกับอาจารย์ท่านหนึ่ง ที่สารพัดช่าง ช่วงเลิกเรียน ที่หนักอึ้งในชั้นเรียน

ผมหนีการพบปะเพื่อนๆที่รัก ในช่วงตอนเย็นของทุกวัน ที่หอพัก และกลับมาพร้อมเฟรมผ้าใบ พร้อมชายเสื้อที่เปื้อนสี

และผมเอารูปที่ผมวาดมาอวดเพื่อนๆผมบ่อยครั้ง 

เพื่อนๆผมให้อภัย ที่ผมหายหน้าไป เพราะเขารู้ว่าผมไม่ได้ไปเหลวไหลที่ไหน

.........

 

 "กว๊านพะเยา" : ภาพสีน้ำมันบนผืนผ้าใบ 

ต้นฤดูหนาว ปี ๒๕๔๔,เชียงใหม่

จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร


 

การละเลงสีน้ำมันบนผืนผ้าใบ เป็นเสน่ห์ของการ พัฒนาใจ ยามใดที่ใจระอุ โทนสีป้ายบนเฟรมก็หนักหน่วง สีโทนหนัก ยามใดที่ใจอบอุ่น เป็นสมาธิฺ สีสรรค์บนเฟรมก็พลันเปลี่ยนเป็นพริ้ว ไหว

.......... 

นี่หละหนอ...อารมณ์

และ ทางเลือกการแสดงอารมณ์

.........

หอสมุด มช.ชั้น ๔   กับ  ผืนผ้าใบ  

สนามแสดงอารมณ์