-ถ้าเราจะทำอะไรสักอย่างผู้เขียนคิดว่าปัจจัยสำคัญยิ่งคือเงินทุน 1 ใน 4 ของการบริหารจัดการ แต่จะเป็นฉันใดนั้นคงต้องร่ายยาวกัน ภาพต่อไปนี้คือการวางแผนของผู้เขียนครับ....
-ผู้เขียนขับรถผ่านร้านซักรีดจึงบันทึกภาพไว้
คุณบรรเจิด เจ้าของร้านซักรีดหนึ่งในกรรมการชมรมฯ
-บอกพวกเราว่าขอบันทึกภาพหน่อนนะจะทำสาระสนเทศชมรมฯ
-ท่ายิงประตูของคุณธันยนันท์ ๑ ในคณะกรรมการชมรมฯ แต่น้องไม่ได้สูงวัยนะ อายุเพียง ๔๕ เท่านั้น
-วงสวิงของ พท.สิงหฬ ๑ ในคณะกรรมการชมรมฯ
-ปู่หลองขอบันทึกภาพวงสวิงหน่อยนะ...OK 555
-คุณพีระผมขอสักภาพนะ
-หมอประดับ เหรัญญิกชมรมฯยอมให้บันทึกภาพ
-หมอประดับกับคุณธันยนันท์ ผมขอซักภาพนะครับ.....
-ขออีกภาพนะครับ...
-ปู่หลอง ขอภาพใกล้ๆ ๑ ภาพนะ
คุณพีระขอ ๑ ภาพนะ
-คุณมาลีขอหนึ่งภาพนะ อายุเท่ากัน ๖๓ ปี
-น้องดวงกมล ขอหนึ่งภาพนะ
-ท่านอดีต ผอ.จาตุรงค์ และ อาจารย์เล็ก ขอหนึ่งภาพนะครับ....
-ผมจะจัดการกับภาพเหล่านี้ หรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับ "มีกองทุน...แล้วอุ่นใจ" อย่างไรโปรดคอยติดตามใน
"มีกองทุน...แล้วอุ่นใจ ๒"นะครับ....
"ถ้ารักกันจริง อย่าทอดทิ้งกันนะ"........















.... เห็นภาพแล้วเปลื่มใจจริงๆ ค่ะ ....ทุกๆ คนมีความสุข .. มีรอยยิ้ม นะคะ
พี่เดชาครับ
ดูแล้วทุกคนมีความสุข
ชอบท่าตีนะครับ
-ขอบคุณน้องโอ๋-อโน และ Dr.Ple รวมทั้ง ยายไอดิน-กลิ่นไม้ อ.อาริสา จาก จังหวัดกาญจนบุรี ที่แวะมาให้กำลังใจครับ.
สวัสดี ดร.ขจิต
-ทุกคนมีความสุขที่ได้ทำงานร่วมกัน และเล่นกีฬาร่วมกัน ภาพที่เห็นเป็นวันที่พวกเราทำสนามเพิ่มเติมอีก ๔ สนาม ในพื้นที่ ๓ ไร่กว่า สนามเดิมอยู่ติดทางรถไฟที่เห็นด้านหลังในภาพมีรั้วกั้นจำนวน ๘ สนาม มันขาดอยู่อีก ๔ สนาม ซึ่งท่านอาจารย์วีระ (ในภาพใส่เสื้อสีขาว) เป็นเจ้าของที่ดินที่อนุญาตให้ทำสนามเพิ่ม ดังนั้นสนามวู้ดบอลเทศบาลตำบลหัวรอจึงมีสนามครบตามกติกา จำนวน ๑๒ สนาม ......ท่าทางการยิงประตูของคุณธันยนันท์เป็นท่าทางที่ถูกต้องสมบูรณ์ที่สุดตามหลักการครับ.........
ป๋าเดบอกว่า " ถ้าเราจะทำอะไรสักอย่าง ผู้เขียนคิดว่าปัจจัยสำคัญยิ่งคือเงินทุน 1 ใน 4 ของการบริหารจัดการ..." เป็นความคิดที่แตกต่างจากยายไอดินฯ นะคะ เพราะยายไอดินฯ เชื่อว่า "คน" เป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุด เพราะคนเป็นปัจจัยเดียวที่มีบทบาทในการจัดหาและนำไปใช้ซึ่งปัจจัยอื่นๆ ได้แก่ เงิน วัสดุ อุปกรณ์ (เครื่องมือ) ซึ่งก็คือ การบริหารจัดการนั่นเอง ถ้าคนไม่มีคุณภาพและคุณธรรม ก็จะนำเงิน ฯลฯ ไปใช้เพื่อประโยช์ตน ครอบครัวและพวกพ้อง แทนที่จะนำไปใช้เพื่อประโยชน์ของส่วนรวม (คุยเป็นจริงเป็นจังมากไปหรือเปล่าคะ)...แตกต่างแต่ไม่แตกแยกนะคะ.. . 
พี่เดชาครับ
รออ่านตอนต่อไป
555555