ปลายเดือนพฤศจิกายนเข้าไปแล้ว ดูเหมือนสายลมหนาวจะมาช้าเหลือเกินในปีนี้ หรือความหนาวเหน็บได้เลือนหายจากไปแล้วหรือไร หวนคิดคำนึงถึงเรื่องราวเก่าของปีกลายที่ผันผ่าน

   และเฝ้าดูข่าวที่จะพบเห็นภาพของแม่คะนิ้ง ก็ยังคงเงียบเหงา...

   ยามเย็นของวันวานยังมีฝนโปรยปรายลงมา อาจจะเป็นฝนที่หอบเอาความเย็นฉ่ำแห่งฤดูกาลอันสดสวยมาฝาก หลายคนรู้สึกอย่างนั้น ขณะที่มองไปบนฟากฟ้าด้านทิศตะวันตก เมฆสีเทาทะมึน ก่อตัวคล้ายจะมีฝนหนักว่าที่โปรยปรายเบาๆในครานั้น

   หรือไม่มีข่าวเรื่องราวของแม่คะนึ้งแล้วหรือไร...

   เช้าของวันนี้ นกเอี้ยงจอมขยันยังตื่นเช้ากว่าเช่นทุกวัน ส่งเสียงร้องโดยไม่สนใจ หมายจะเรียกคู่ หรือเพื่อปลุกจากห้วงแห่งนิทราอารมณ์ที่ผ่านมาของรัตติกาล หรือร้องเรียกให้ตะวันแายส่งสีทองฉาบฟ้าด้านตะวันออก

   แต่ถึงอย่างไร ก็ยังไม่มีข่าวคราวของแม่คะนิ้ง จากดอยสูงแห่งหนใดให้หวนหา...

   แม้จะเคยผ่านพบ ตากน้ำค้าง ท่ามกลางดงหมอก ด้วยใจของผู้เพิ่งพบเห็น เมื่อหลายปีก่อน ภาพของแม่คะนิ้งก็ยังตราตรึงให้อยากย้อนกลับไปเยือนสถานที่แสดงภาพมายาแห่งฤดูกาลของเหล่าศิลปินผู้ไม่เปิดเผย

   หรือเหล่าศิลปินหลงลืมจริตมารยาที่จะละเลงสีสันเพื่อเสกสร้าง จิตรกรรมแห่งธรรมชาติของขุนเขา

   หรือพวกเขาลืมแล้ว

   แม่คะนิ้ง...

 

ขอบคุณภาพจาก Google

................

ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติ์เข้ามาอ่าน

25 พฤศจิกายน 2556

พ.แจ่มจำรัส