เมื่อก่อนเวลาฉันมีความทุกข์ ฉันมักจะคิดว่าตัวเองเป็นคนที่มีความทุกข์ที่สุดในโลก

เหมือนตัวเองต้องแบกโลกอันโหดร้ายนี้ไว้คนเดียว

โดยเฉพาะเรื่องที่เราคาดหวังมากไว้เป็นพิเศษสุดๆ แต่พอเวลาผ่านไปแล้วเราไม่ได้ทุกข์ใจกับมันอีกต่อไป

พอมองย้อนกลับมาฉันก็คิดว่า

เอ๊ะ!ทำไมตอนนั้นเราเสียใจจะเป็นจะตาย

แต่มาวันนี้ทำไมเราถึงยิ้มได้แล้วพูดถึงมันได้อย่างสบายใจกันนะ

หรือคำที่เขาว่ากันว่า

"เวลารักษาทุกอย่าง"

จะเป็นเรื่องจริง

 

ทุกวันนี้ฉันก็เป็นแบบนี้อยู่นะคะ(โดยเฉพาะเรื่องsensitive><)

ในเมื่อเราก็เป็นคนคนหนึ่ง เสียใจทุกข์ใจก็เป็นเรื่องธรรมดา

แต่สิ่งหนึ่งที่ได้กลับมาคือ ฉันได้เห็นคุณค่าของความเสียใจมากขึ้น ได้เห็นคุณค่าของความสุขเมื่อผ่านความทุกข์มาได้

ตอนนี้เวลาฉันมีความทุกข์ ฉันก็จะพยายามยิ้มให้กับมัน มีสติและคิดทบทวนกับปัญหาที่เกิดขึ้น

แล้วค่อยๆแก้ปัญหาโดยหาทางออกที่ทุกฝ่ายสบายใจที่สุด

และสิ่งที่คนอย่างฉันจะทำได้ในฐานะคนคนหนึ่งก็คงทำได้แค่รอให้เวลาผ่านไป

ให้เวลาเยียวยาทุกอย่าง ออกไปเที่ยวเล่น ไปดูหนัง ไปเที่ยวทะเล เที่ยวต่างจังหวัดให้พอใจ

สักวันอะไรหลายอย่างมัเพียงแค่เราอดทนและยิ้มสู้กับมัน