เมื่อเหลือบมองสภาพหนังสือแล้ว...สงสารจังนะครับ...ตอนที่ได้มาก็ค่อนข้างเก่า...ถ้าสังเกตมุมด้านขวามือจะเป็นตราของโรงเรียน...ผมได้มาจากคุณครูห้องสมุด ซึ่งบ้านพักของครู อยู่ใกล้บ้านพักที่ท่ำงานของผม...โรงเรียนได้ปรับปรุงห้องสมุด...หนังสือเก่าๆ จึงแจกจ่ายให้ชาวบ้านผู้สนใจ และผมด้วยที่ครูบอกว่า ผมเป็นหนอนหนังสือตัวยง

 

ผมอ่านเรื่องอยู่กับก๋งหลายรอบมากๆ ครับ และซาบซึ้งไปกับความกตัญญูต่อแผ่นดินไทยอย่างก๋ง...และความกตัญญูของหยกที่มีต่อก๋ง....และซาบซึ้งอีกรอบ...เป็นเพราะผมมีเชื่อสายจีน และเรียกพ่อว่าเตี่ย แต่เสียดายเหลือเกินที่ก๋งผม ตายไปก่อนที่จะเจอหน้าผม...

 

อยู่กับก๋งได้รับรางวัลหนังสือดีเด่น เมื่อปี 2519...ซึ่งเหมาะสมอย่างยิ่งกับรางวัลและเกียรติยศนี้

 

แต่เหนือกว่าบรรดาสิ่งเหล่านั้น...คือความรู้คุณต่อแผ่นดินไทยที่มีเปี่ยมล้นของคนจีน

 

หยกเล่าว่า “ข้าพเจ้ามั่นใจอย่างยิ่งว่า คนจีนในเมืองไทยทั้งมวลรักแผ่นดินผืนนี้ รู้บุญคุณและกตัญญูต่อร่มเงาที่ให้ความเกษมสุขและให้เสรีภาพอย่างเต็มเปี่ยม จนกล่าวได้อย่างเต็มปากว่า...ไม่เคยมีความสุขที่คนจีนได้รับจากที่ใดเท่าจากผืนแผ่นดินไทย...”

 

“ก๋ง สอนข้าพเจ้าเสมอว่า ความกตัญญูเป็นรัตนาภรณ์ของมนุษย์...”

 

และเรื่องราวที่หยกได้รับการอบรมสั่งสอนจากก๋ง...นับเป็นกระจกเงาส่องให้เห็นความเป็นตัวตน...(ผมอาจจะเป็นในสิ่งที่ผมอ่านก็ได้นะครับ)

 

ในตอน “วิมานสวนผัก” ซึ่งหยกถามว่า ทำไมคนไทยทำนาทำไร่...คนจีนทำไมปลูกผัก (ใช้อึเป็นปุ๋ย) อะไรดีกว่ากัน

 

ก๋งตอบว่า ไม่มีอะไรจะดีกว่ากัน เพราะดีคนละอย่าง...แต่จงดูที่ความพึงพอใจและผลตอบแทน

 

ก๋งเสริมปิดท้ายว่า

“สิ่งที่เราทำด้วยใจรักที่สุดคือสิ่งที่ดีที่สุด

ซึ่งอาจจะไม่ใช่งานที่ให้ผลประโยชน์กับเรามากที่สุด”...

 

แด่

ก๋ง

คนจีนผู้รักแผ่นดินไทย

และเข้าใจคนไทย....

                                       

...อยากให้ทุกท่านได้อ่านจังครับ...สุขสันต์กับการอ่าน...ราตรีสวัสดิ์นะครับ....

.......................................

 

อยู่กับก๋ง

ผู้เขียน : หยก บูรพา

สำนักพิมพ์ : บรรณกิจ

ปีที่พิมพ์ : 2530 จำนวน 285 หน้า