โลกและชีวิต (120) : รำพึงในเช้าชื่นของสายลมหนาว

ยังหยัดสู้
เพียงเพราะรู้ว่า
วันพรุ่งนี้ มีอยู่จริง




หลงรักชีวิต
ผ่านการใช้ชีวิต




เคารพความฝัน
ผ่านการลงมือทำ

 

ฟังเสียงใบไม้
เพียงเพราะรู้ว่า
ใบไม้กำลังร้องเพลง




โง่เป็นบางเรื่อง
ฉลาด เป็นบางเรื่อง



ยอม
เพียงเพราะต้องการชะลอความเสียดทาน



คนที่พ่ายแพ้
คือคนที่ไม่ยอมให้อภัย



อย่าเริ่มต้นเรื่องเดิม
ซ้ำแล้วซ้ำอีก
เพราะมนุษย์ย่อมวิวัฒน์สู่สิ่งที่ดีกว่าเสมอ



บ้านอันแท้จริง
ตระหง่านอยู่ในดวงใจของเราเอง



ร้องไห้
เพราะหัวใจปลื้มปีติ


 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

ชอบค่ะ โดยเฉพาะคนที่พ่ายแพ้ คือ คนที่ไม่ยอมให้อภัย :)…

เขียนเมื่อ 

บ้านอยู่ในใจเสมอ

นักเดินทาง เดินทางตลอดเวลา

ตามมาให้กำลังใจครับ

เขียนเมื่อ 

โลกและชีวิตจะดีขึ้นถ้า พ.ร.บ. ต้านหมดไป

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ อ.บุษยมาศ

.... ที่สุดแล้ว
การให้อภัย
ก็คือ ปฐมบทการเริ่มต้นใหม่ดีๆ นั่นเองครับ
ซึ่งหมายถึง ให้อภัยต่อตนเอง และคนรอบข้าง...

ขอบพระคุณที่แวะมาให้กำลังใจ นะครับ
เขียนเมื่อ 

ครับ อ.ขจิต ฝอยทอง

บ้าน -  คือ ดินแดนมหัศจรรย์ ของชีวิตมนุษยชาติ ครับ
เขียนเมื่อ 

ครับ อ.pap2498

ไม่ว่าเหมือนหรือต่าง
ต้าน - สนับสนุน
ด้วยเป็นทั้งระบบและกลไกของสมดุลชีวิต และสังคม

ขอบพระคุณครับ