เชื่อไหมว่า

ตอนเช้าหลายคนเร่งรีบไปทำงาน ไปเรียน

ไม่มีเวลากินอาหารเช้าที่บ้าน

พอเลิกงาน เลิกเรียนแล้ว

เข้าห้างฯ ไปนั่งอดทนรอคอยเข้าแถวเพื่อเข้าไปนั่งกินอาหารในห้างฯ

เรารอคอยกันนานเป็นครึ่งชั่วโมง

ทั้ง ๆ ที่หิวจะเป็นลมอยู่แล้ว

บางครอบครัว บางวันพากันไปนั่งรอคอยเข้าไปกิน

เด็กเล็ก ๆ ก็ต้องอดทนกับความหิว

รวมเวลาที่เข้าคิวรอเข้าไปนั่งในร้านและรอสั่งอาหาร รอปรุง

เราใช้เวลาไปร่วมสองถึงสามชั่วโมงกว่าจะกินอาหารเสร็จ

 

แต่หากเราทานอาหารเช้าที่บ้าน

เพียงใช้เวลาแค่สิบนาที

เราทำไม่ค่อยจะได้

ทั้ง ๆ ที่อาหารเช้าจำเป็นต่อการบำรุงสมอง

อาหารมื้อค่ำแทบไม่มีความสำคัญกับคนหลายวัย

ผมเองต้องกินอาหารเช้าและเที่ยง

มื้อค่ำไม่จำเป็น

นั่งดูเด็ก ๆ กินอาหารมื้อค่ำ

เพราะมันจำเป็นต่อการเติบโตทางกายและสมองของเขา