เรื่องเล่าในงานสวดพระอภิธรรม..เรื่องเดี๋ยวก็ชนกันตาย


ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งได้รับผู้ป่วยจิตเวชไว้รายหนึ่ง

ชีวิตประจำวันของผู้ป่วยรายนี้นอกจากกินยาแล้วก็นอน

วันหนึ่งเขาเปลี่ยนแปลงชีวิตจากผู้ป่วยที่เอาแต่นอน

ลุกขึ้นมาจับไม้กวาดๆไปรอบๆห้องพักผู้ป่วย

มิวายที่พยายามประจำหอผู้ป่วยจะห้ามปรามอย่างไรก็ไม่ฟัง

หนักเข้าก็ใช้ไม้ถูๆไปตามทางเดินจากหน้าห้องที่เขาพักไปเดินวนไปมา

แล้วจับไม้ถูถูไปข้างหน้าพร้อมส่งเสียงร้องคล้ายเสียงรถแข่ง

เป็นผลให้เพื่อนผู้ป่วยด้วยกันลุกขึ้นนั่งบนเตียงและปรบมือเชียร์

ประหนึ่งที่แห่งนี้ได้กลายเป็นสนามรถแข่ง

และดูเหมือนว่าวันนั้นจะเป็นวันที่ชุลมุนที่สุดของเจ้าหน้าที่หมอและพยาบาล

เนื่องจากโรงพยาบาลกำลังรอรับการประเมินคุณภาพ

ทุกคนจึงว้าวุ่นใจเป็นอันมาก

ไม่มีใครหยุดผู้ป่วยรายนี้ได้

ร้อนถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลต้องลงมาจัดการด้วยตัวเอง

แต่ชายผู้ป่วยท่านนี้ก็หานำพาไม่เขากลับแสดงท่าขับรถโลดโผนให้เป็นที่รำคาญใจเจ้าหน้าที่ทุกคนได้

ในขณะที่เพื่อนๆผู้ป่วยที่ลุกขึ้นมาเชียรยังลังเลนั้น

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลท่านหนึ่งมาถึง

เขาทำความเคารพผู้อำนวยการและทุกๆคนในที่เกิดเหตุ

แล้วหันไปหยิบไม้ถูอีกอันขึ้นมาพร้อมตะโกนใส่ชายผู้ป่วยว่า

"มา..แข่งกัน"โดยไม่ฟังเสียงตอบรับ และเสียงร้องห้ามของผู้อำนวยการ

และเวลาที่คณะกรรมการจะมาประเมินนั้นก็เหลือเพียง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

เสียงแข่งรถก้ดังขึ้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพุ่งไม้ถูเข้าไปขวางทางไม้ถูของผู้ป่วย

เสียงร้องโอยๆๆๆดังขึ้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนี่เองเขาแกล้งไถลตัวลงไปและร้องขอความช่วยเหลือดังๆอีกครั้ง

ได้ผลผู้ป่วยรายนี้ชะงักไม้นิ่งและพูดว่า" เลิกๆๆๆๆ "

ผู้อำนวยการแสดงอาการดีใจ

ที่เหตุการณ์ชุลมุนชะงัดลง แต่เขายังไม่มั่นใจว่าการซิ่งจะเกิดขึ้นอีกหรือไม่

จึงตัดสินใจรีบดึงไม้จากเจ้าหน้าที่ที่ล้มลงไปนั้นมาถือไว้และทำท่าจะเขนไม้ถูแข่งกับผู้ป่วย

ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกไปกับเหตุการณ์นั้น

ผู้ป่วยนักซิ่งต้นเหตุของความชุลมุนได้ก้าวเท้าเข้ามายืนตรงท่ามกลางผู้คนที่มุงอยู่รอบๆ

เขายกมือขึ้นห้ามผู้อำนวยการและพูดว่า พอๆๆๆพอแล้ว....เลิกๆๆ ...เดี๋ยวก็ชนกันตายหมด"

พูดจบเขาเข้าไปโค้งคำนับผู้อำนวยการ และยื่นมือไปรับไม้ถูไปเก็บไว้ที่ๆเขาหยิบมาอย่างเรียบร้อย

แล้วเดินเข้าห้องขึ้นไปนอนตีพุงยิ้มอย่างสบายใจ

เมื่อเหตุการณ์สงบเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว  ผู้อำนวยการยกนาฬิการข้อมือขึ้นดูเขายิ้มและเดินจากไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

 

 

หมายเลขบันทึก: 552242เขียนเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2013 16:02 น. ()แก้ไขเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2013 16:10 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (3)

...เป็นความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นในจิตใจนะคะ...

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
L3nr
ระบบห้องเรียนกลับทาง