ร้านม่อนฝ้ายอยู่ตรงไหนของเชียงใหม่ก็ไม่รู้  รู้แต่นั่งรถไกลมาก แต่คุ้มค่าที่ได้มา

          เหมือนได้มาเดินในบ้านตัวเองในสมัยเด็กๆ  ขึ้นบันไดไม่กี่ขั้น เดินบนพื้นไม่กระดานที่เงาวับเพราะความเก่า ร่องพื้นไม้ห่างเห็นใต้ถุน

          มีการจัดแสดงการแต่งกาย ความเป็นอยู่แบบพื้นบ้าน

          เดินไปไกลกว่าจะถึงโถงจัดเลี้ยง  ไม่ได้ถ่ายรูปเลยเพราะกล้องไม่อำนวย แต่ซึมซับบรรยากาศอบอุ่นมาครบถ้วน

          มีของกินมาออกร้านเรียกน้ำย่อยมากมายแบบเหนือแท้ๆ ที่อยากกิน  เช่น ขนมจีนน้ำเงี้ยว ข้าวซอย (กินซะคนละ ๒ กะละมัง) และอาหารเหนือ (ลืมชื่อหมดแล้ว) ของกินเล่นมากมาย ใส่กระทงใบตองอย่างละนิดละหน่อยนั่งกินจนลืมไปแล้วว่า เขาให้มากินเรียกน้ำย่อยก่อนกินอาหารค่ำของจริง

          ปักหลักนั่งชิมของอร่อยที่ระเบียงจนครบทุกเจ้าที่เขาจัดให้

          พอไปเจออาหารจานหลักง่ายๆ ชาวบ้านๆ แต่อร่อยกว่าเคยกินร้านหรูในกรุงเทพหลายร้อยลี้ เช่น ผักกาดจอ น้ำพริกหนุ่ม ไส้อั่ว แคบหมู แกงฮังเล ลาบ (เรียกถูกเปล่า??) ก็ได้แต่นั่งมองสิคะ  อ้อ อีกอย่างที่ห่อใบตอง มัดด้วยตอกไม้ไผ่วางแจกคนละห่อ 

          จะเป็นอะไรไปไม่ได้ นอกจาก “ข้าวเหนียว”  ความพิเศษของเขาคือ ข้าวเหนียวแดง นึ่งได้นุ่ม หอมอร่อยติดลิ้น ไม่เหมือนที่เคยกินที่ไหนมาก่อน  อดใจไม่ไหวจนต้องเก็บมากินต่อที่ห้อง

          มีการแสดงที่ดูแล้วยังอร่อยสู้ของกินไม่ได้...เห็นแก่กินจังเนอะ

            เฮ้อ...อยากจะนอนค้างคืนที่ร้าน แล้วตื่นมากินอีกซักมื้อตอนเช้า.

 

เขียนเมื่อเย็นวันศุกร์ที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๕๕๖