แม่ผมเคยถามว่า "เสื้อน.ร.ที่มีรอยปากกาเขียนเต็มไปหมดเนี่ยะ
ทำไมไม่ทิ้งไปบ้าง ซักก็ไม่ซัก เขียนว่าอะไรก็อ่านแทบไม่ออกแล้ว"
นับจากวันสุดท้ายที่จบม.6มา ถึงตอนนี้น่าจะ10กว่าปี 
จะไม่เก่าได้ยังงัยนะครับ..
ก็ตั้งใจว่าจะเก็บไว้ ไม่ใช่เก็บไว้เพื่ออ่าน แต่เก็บไว้เพื่อนึกถึง

หลายครั้งที่รื้อตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดไปทำงาน แล้วเจอเสื้อตัวนี้
หลายสิ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวแล้วก็ลงไปกองอยู่ที่หัวใจ
ต่อเมื่อหลับตา ภาพทุกอย่างก็กลับมา

เพื่อนเฮ้วๆ การแอบพับถุงเท้า กินขนมห่อในห้องเรียน คุณครูคณิตศาสตร์ที่พกไม้เรียวทุกคาบ การแย่งกินกับข้าวในจานเพื่อน การแข่งขันวงดนตรีในโรงเรียนที่โดนโห่ แม้แต่การได้โดดเรียนไปตีปิงปองบ้างในวิชาที่น่าเบื่อ ฯลฯ ล้วนเป็นสิ่งที่ชัดเจนอยู่ในนั้น 
ใครจะเชื่อว่าผมกับเพื่อนๆเคยเป็นแกนนำม็อบในโรงเรียนประท้วง ผ.อ.มาแล้ว 55+
ชีวิตในวัยมัธยมนั้น มีความสุข มีมิตรภาพ สนุกสนาน และมีความหมายกับเราทุกคนเสมอ

แม้ในปัจจุบันผมยังได้เจอเพื่อนเก่าหลายๆคน อาจารย์เก่าๆ ทั้งในนี้และในชีวิตจริง
แต่ก็ต้องยอมรับอย่างหนึ่งว่า หลายๆสิ่งในตัวเราและเพื่อนนั้นไม่เหมือนเดิม เราต่างคนต่างก็มีชีวิตของตนเอง และในแต่ละชีวิตก็ยังมีซอกมุมลดเลี้ยวเกินกว่าที่คนอื่นจะหยั่งได้ 
เราควรจะเคารพในสิ่งที่เพื่อนเราเป็นและเจอกันบ้างยิ้มให้กันบ้าง คุยกันได้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยผูกพันธ์กันอย่างไร

ร่ำรวยเงินทอง อาจไม่มีความสุขเท่าครอบครองความทรงจำดีๆ