ความตั้งใจ

หากเปรียบชีวิตเหมือนการเดินทาง ข้าพเจ้าก็เดินมาไกลแล้ว แต่ยังต้องเดินต่อไป เพราะจุดหมายปลายทางยังอยู่อีกไกล นั่นคือ จิตใจที่ไกลจากกิเลส เข้าถึงความสงบเย็นเป็นอิสระอย่างแท้จริง เกิดแรงบันดาลใจว่า ต้องทำต่อไป บันทึกไว้เพื่อติดตามตนเอง วันนี้ทำได้ตามตั้งใจหนึ่งวัน ๕ ตุลาคม ๒๕๕๖

ความตั้งใจ

ตั้งใจมานานแล้วที่จะตั้งต้น ฝึกหัดตน ฝึกจิต

วันนี้ฤกษ์ดี ทำตามแผนที่ได้เคยวางไว้เป็นขั้นตอน

หนึ่ง ต้องฝึกมีสติก่อน
สติที่ตามรู้ว่า กำลังทำอะไร(รูปธรรมทางกายภาพ) คิดอะไร(นามธรรม) สบาย สุข ทุกข์หรืออื่น ๆ (เวทนา) ถัดจากนั้นจึงค่อยฝึกสมาธิ

สอง สงบ
พยายามตัดสิ่งเร้าหรือปลีกตนออกจากสิ่งเร้าให้มากที่สุดที่จะทำได้ เช่น ไม่อ่านข่าวจากหน้าหนังสือพิมพ์ ปิดเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ ไม่โทรกลับถ้าบวกลบแล้วว่าไม่ด่วน (ยังต้องเปิดไว้เผื่อคนไข้หรืองานสำคัญ)
ตัด ไม่คิด แม้กระทั่งความคิดของตนเองเกี่ยวกับงาน คน เพื่อน ลูกศิษย์ ฯลฯ

สาม ตัดหรือละทิ้งความอยาก ความต้องการพื้นฐาน
คิดเองว่า ความอยาก ความต้องการ ที่เป็นกิเลสพื้นฐาน เช่นอยากกินอาหารรสอร่อย อยากฟังเพลง ดูรายการทางโทรทัศน์ ฯลฯ ต้องฝืนใจตน ต้องตัดใจไม่ทำตามความอยากนั้น ๆ

สี่ ต้องมีความเพียร ต้องเอาชนะใจตนเองให้ได้
เพียรละสิ่งไม่ดี ละจากกิเลสที่มีมากระทบ ไม่ท้อถอยที่จะเพียรฝึก อย่างน้อยภายในวันนี้

...

อ่านบทความพระไพศาล วิสาโล พบข้อความนี้..

หากเปรียบชีวิตเหมือนการเดินทาง ข้าพเจ้าก็เดินมาไกลแล้ว แต่ยังต้องเดินต่อไป เพราะจุดหมายปลายทางยังอยู่อีกไกล นั่นคือ จิตใจที่ไกลจากกิเลส เข้าถึงความสงบเย็นเป็นอิสระอย่างแท้จริง

เกิดแรงบันดาลใจว่า ต้องทำต่อไป
บันทึกไว้เพื่อติดตามตนเอง วันนี้ทำได้ตามตั้งใจหนึ่งวัน

ภูสุภา
๕ ตุลาคม ๒๕๕๖

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน  กัลยาณมิตรแห่งชีวิต



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้ค่ะ อาจารย์...

เขียนเมื่อ 

..ความสงบ.นิ่ง.ที่ ..อยู่ กับ..ลมหายใจ..ฝึกได้..แม้..ห้านาที..ต่อวัน...นำทาง..ให้..สั้น เข้า..(มาเป็นกำลังใจ..เช่นกัน..ยายธี)

เขียนเมื่อ 

ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่คือ..ชนะใจตนเอง..ฝึกจิตได้ คือชนะใจตนเองจ้ะอาจารย์ภู

เขียนเมื่อ 
 ชยพร แอคะรัจน์
 ทพญ.ธิรัมภา
 ยายธี
 บุษยมาศ

 คุณมะเดื่อ

 

ขอขอบคุณทุก ๆ กำลังใจค่ะ

 

 
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับอาจารย์

ข้อสอง เคยคิดทำเหมือนกันครับ แต่ค่อนข้างยาก เพราะสถานที่ไม่สับปายะ เลย เอาสิ่งเร้ามาพิจารณาด้วย

เขียนเมื่อ 

 เก่งจังค่ะที่เอาสิ่งเร้ามาพิจารณาด้วย

ส่วนตัวหมอเล็กบางครั้งฝึกสงบจนรู้สึกเฉย ๆ กลาง ๆ เหมือนไม่มีอารมณ์ เขียนบันทึกไม่ได้ เขียนบทกวีไม่ออกค่ะ