ชีวิตคือการสะสมหลักไมล์ ไม่มีหลักชัยที่แท้จริง

 

...

ท่ามกลางกระแสอะไร ๆ ก็สำเร็จรูป
ุทุกสิ่งถูกตัดสินจากสิ่งที่เห็น ไม่ใช่สิ่งที่เป็นอย่างแท้จริง
การ "วิ่งแข่ง" เป็นโมเดลยุคใหม่ ที่ใครก็ไม่รู้เป็นคนคิด
แต่เราก็รับและแบกไว้ โมเดลที่บีบให้เราต้องวิ่งแข่ง
เพื่อให้ได้ผู้ชนะระยะสั้น ระบบระเบียบตามธรรมชาติจึงเสียหายหมด
แต่ตัวตนของชีวิต คือ การวิ่งมาราธอน
ไม่ต้องเป็นอัจฉริยะ ไม่ต้องเก่งรอบด้าน
แต่เป็นการวิ่งไปตามสภาพของเรา เงียบ ๆ เรื่อย ๆ
เร็วบ้าง ช้าบ้าง อย่างเข้าใจสภาพปัจจุบันของตัวเอง
ใครจะวิ่งนำหน้าไป ใครจะไล่จี้ตามหลังมา ก็ช่างเขา
ระยะทางของคนอื่น ไม่มีความหมายกับชีวิตเรา
และไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ
เรื่องราวของชีวิตก็ยังดำเนินต่อไป

"ทุกช่วงเวลาของชีวิต มีความน่ารักอยู่ในตัวเอง
ไม่ว่าจะพอใจ หรือไม่พอใจ อย่าเสียเวลาไปตัดพ้อ
เปรียบเทียบ แต่จงมีความสุขไปกับมัน"

...

 

...............................................................................................................................................

 

ผมไม่ได้ยกมาทั้งตอน แต่เลือกมาเฉพาะที่โดนใจ

 

"... แต่เป็นการวิ่งไปตามสภาพของเรา เงียบ ๆ เรื่อย ๆ
เร็วบ้าง ช้าบ้าง อย่างเข้าใจสภาพปัจจุบันของตัวเอง ..."

 

ชีวิตผมก็เป็นแบบนี้ เงียบ ๆ เรื่อย ๆ ไม่เคยแข่งกับใคร
และเข้าใจในสภาพของตัวเองมากที่สุด

ชีวิตไม่มีอะไรที่ต้องเร่งร้อน
นอกจากการสร้างสิ่งดี ๆ ไว้ให้กับโลกในเวลาที่เหลืออยู่เท่านั้น

อันนี้ผมคิด

 

เลือกเอามาฝากนะครับ

บุญรักษา ทุกท่าน ;)...

 

...............................................................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ ...

สกุลณา สาวารส.  ไม่หวั่นแม้วันโลกเหวี่ยง.  กรุงเทพฯ : ใยไหม, ๒๕๕๖.