ชีวิตช่วงเย็นๆของผม...จะไปหาแม่ และกินข้าวที่บ้านน้องสาว

หรือไม่ก็ทำกับข้าวทานเองที่บ้าน...เป็นประจำปกติและเป็นกิจวัตร

เวลาช่วงสองทุ่มก็เข้าบ้าน...ปิดม่าน...ประตู...หน้าต่าง...

ในหมู่บ้านของผม...จะเงียบแล้ว...เสียงรถราไม่ค่อยได้ยินเสียง...

 

แต่ทันใดนั้นเอง...เวลาประมาณสองทุ่มครึ่ง...พี่ที่ทำงานด้วยโทรมาว่า

ผมอยู่ไหน เข้าบ้านยัง...น้ำเสียงเหมือนกระวนกระวาย

จนผมต้องถามว่า...พี่มีปัญหาอะไร อยากให้ผมช่วยเหลือไหม ผมจะรีบออกไปหา

ผมกลัวว่า...พี่เข้าจะมีปัญหาเรื่องการเจ็บป่วย...เรื่องรถราอุบัติเหตุ...หรือเป็นคดีความ...

 

พี่เขาบอกให้ผมเปิดบ้าน...อ้าวคิดในใจ พี่จะอำอะไรผมนะ...หรือเขารออยู่ที่หน้าบ้าน

จะทำอะไรแปลกพิสดารให้ผมตกอกตกใจหรือเปล่า?

ผมพูดทางโทรศัพท์...ผมออกมาแล้ว...มีอะไร...

พี่บอกให้ผมแหงนทองท้องฟ้า...

ผมยังไม่ได้มองท้องฟ้า...ถามไปด้วยสมองกลวงๆ ว่า บนฟ้ามีอะไร?

พี่เขาเฉลย...และหัวเราะที่ทำให้ผมตื่นเต้นและตกใจได้

"พระจันทร์ทรงกลด...เห็นไหม...บอกน้องทิมดาบออกมาดูแล้ว...."

 

พระจันทร์ทรงกลดจริงๆ...สวยด้วย...รีบบอกทิมดาบออกมาดู

ตื่นเต้นกันใหญ่...ตะโกนให้เพื่อนบ้านออกมาดู...

ผมไม่เฉลียวใจเลยนะ....พรุ่งนี้...วันบุญข้าวสาก...ของคนอีสาน...

จะเกี่ยวกันไหมหนอ....

แต่ก็ได้ขออธิษฐานกับพระจันทร์ทรงกลดหลายเรื่อง...

 

หนึ่งในนั้น...

ขอให้ได้เขียนอะไรก็ได้ที่...GotoKnow

ขอให้มีแรงบันดาลใจที่เขียนใน...GotoKnow

ขอให้ได้เขียนที่...GotoKnow...ในทุกๆ วัน....