บ่นปนกลอน : รำพึงข้างป่าช้า

เสน่ห์ของวรรณศิลป์ไทยมีมากกว่าความไพเราะ หากเราจะอ่านด้วยใจ ด้วยความรู้สึก จะได้รับรสแห่งความหวาน ความซาบซึ้ง และความ ประทับใจ ที่จะทำให้เราไม่ลืมทีเดียว

             

 

ฝนพรำมาสองวันแล้ว หนักบ้าง เบาบ้าง ปีนี้เมืองสับปะรดหวานของเรา

ไม่ แล้งเหมือนปีก่อน ๆ อยากจะคิดเข้าข้างคนเมืองประจวบฯ ว่า เพราะ

เวลา นี้ " พ่อหลวง " และ "แม่หลวง" อันเป็นดวงใจของคนไทยทั้งชาติ

ได้ เสด็จมาประทับ ณ พระราชวังไกลกังวลอีกครั้ง จึงเป็นนิมิตรหมายอัน

ดี ยิ่ง และเป็นมหามงคลอย่างใหญ่หลวง  ทำให้ความแห้งแล้งไม่อาจอยู่

ได้  หยาดฝนจึงโปรยปรายลงมาให้ชุ่มฉ่ำ เกิดความอุดมสมบูรณ์ไปทั่ว...

 

             สายฝนฝนฟ้ามาเป็นสาย

              ไล่ความแล้งหายไปกับฝน

              นำพาความสุขทุกตำบล

              ผู้คนหน้าใสไปตามกัน

 

ฝนไม่แล้ง จึงเท่ากับความอุดมสมบูรณ์ของพืชพรรณต่าง ๆ ทั้งไร่ นา

ก็ไม่ขาดน้ำ  ชาวไร่  ชาวนา ชาวสวน พอใจที่มีน้ำมาช่วยหล่อเลี้่ยงพืช

พรรณ ธัญญาหาร ที่ได้ลงทุน ลงแรงไว้ให้เติบโต งอกงามสมบูรณ์ดี  อีก

ทั้งยัง ลดต้นทุนค่าเชื้อเพลิงที่ต้องซื้อไปเติมเครื่องจักรเครื่องยนต์สำหรับ

สูบน้ำ เข้าเรือกสวน ไร่ นา

 

            มีน้ำทำนาข้าวกล้ารอด

            พืชไร่ทอดยอดชูดูไสว

            สีเขียวขจีมีทั่วไป

            ผลิตผลคงได้กำไรงาม

 

ตั้งชื่อบันทึกนี้ว่า "รำพึงข้างป่าช้า "  แต่เกริ่นนำมาตั้งครึ่งค่อนแล้ว

ยังไม่ได้เจอตรงไหน มี " ป่าช้า " เลย....นิ !

 

             

 

เรื่องมันก็เกี่ยวเนื่องกับฝนฟ้านี่แหละ....เพราะฝนที่กระหน่ำลงมา

อย่างหนักเมื่อช่วงบ่ายนี่แหละ   ทำให้บริเวณทุ่งโล่งริมกำแพง

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบลกุยบุรี ซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับบ้าน

ของคุณมะเดื่อนี้มีน้ำขังเจิ่งนอง  ตกค่ำ  ก็กลายเป็น " สวนสวรรค์" ของ

บรรดา  กบ  เขียด  อึ่งอ่าง ที่พากันมาขับลำนำเพลงรำพึงรำพันถึงความ

ฝันของตน กันอย่างไม่ต้องเกรงอกเกรงใจใคร

 

          ต่างขับลำนำก้องทั่วท้องทุ่ง

          ต่างก็มุ่งครวญเพลงบรรเลงหวาน

          ภาษาใจเสริมทางสร้างวิมาน

          ต่างประสานเสียงเพรียกเรียกคู่ตน

 

บริเวณพื้นที่ที่สร้าง โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพประจำตำบลกุยบุรี แห่งนี้

เดิมคือ " ป่าช้าสาธารณะ" ของหมู่บ้านท่าเฝือก ซึ่ีงเดิมทีเป็นป่าไผ่และ

ต้นไม้เบญจพรรณขึ้นรกทึบ จนดูวังเวงน่ากลัว  โดยเฉพาะยามค่ำคืน

จะดูมืดครึ้ม ไม่มีใครอยากจะผ่านแถว ๆ นี้เลย  แต่ก็จำเป็นต้องผ่าน

เพราะเป็นเส้นทางเดียวที่บ้านหลายหลังที่อยู่ริมคลองกุยบุรี จะต้องใช้

เดินเข้าเดินออกเพื่อไปยังตลาดกุยบุรีนั่นเอง

 

         เสียงรำพึงของกบเขียดเบียดอึ่งอ่าง

         ที่ครวญครางข้างป่าช้าพาสยอง

         นึกย้อนไปครั้งเป็นป่าไม่น่ามอง

         ยามน้ำนองเสียงอึ่งอ่างให้วังเวง

 

สมัยเรียนมัธยม คุณมะเดื่อชอบบทอาขยานที่เป็นกลอนดอกสร้อย ชื่อ

"รำพึงในป่าช้า" มาก ๆ ชอบความไพเราะในการใช้คำและชอบการเขียน

ที่เป็นพรรณนาโวหารทำให้เห็นภาพ

 

            วังเอ๋ยวังเวง...

            หง่างเหง่ง ! ย่ำค่ำระฆังขาน

            ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล

            ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน

            ชาวนาเหนื่อยอ่อนต่างจรกลับ

            ตะวันลับอับแสงทุกแห่งหน

            ทิ้งทุ่งให้มืดมัวทั่วมณฑล 

            และทิ้งตนตูเปลี่ยวอยู่เดียวเอย

      ที่มา : บทดอกสร้ิอยรำพึงในป่าช้า ของ พระยาอุปกิตศิลปะสาร  ( นิ่ม กาญจนชีวะ )

         

                                   

 

เสน่ห์ของวรรณศิลป์ไทยมีมากกว่าความไพเราะ หากเราจะอ่านด้วยใจ

ด้วยความรู้สึก จะได้รับรสแห่งความหวาน  ความซาบซึ้ง และความ

ประทับใจ ที่จะทำให้เราไม่ลืมทีเดียว

 

ดึกแล้ว...ผู้ที่คร่ำครวญเพลงรำพึงรำพันข้างป่าช้าเริ่มเบาบางลง ยังคง

เหลือแต่เสียงดังแผ่ว ๆ แว่วมา...เสียงรำพึงข้างป่าช้าในค่ำคืนนี้ไม่อาจ

จะ เดาได้ว่า เจ้าของเสียงที่เงียบเสียงลงไปจะถูก ..ทิ้งตนตูเปลี่ยวอยู่

เดียวดาย.. หรือว่าจะสุขสมหวังดังคำอ้อนวอนที่รำพึงรำพันนั้น

 

แต่...อย่างไรก็ดี...คืนนี้..ความเย็นของสายฝน และเสียงรำพึงข้างป่าช้า

เหล่านี้...ก็ช่วยให้คุณมะเดื่อหลับสบาย..และหลับสบายยิ่ง..เพราะวันนี้

คือ...วันศุกร์แห่งชาติ...พรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ตื่นสายได้...ถึงแม้จะนัดเด็ก

ฝึกซ้อมเตรียมประกวดไว้...ก็ไม่เครียดจ้าาา

 

               

 

 

                      ฝันดี...ราตรีสวัสดิ์จ้ะมิตรรักแฟนเพลงทุก ๆ คน

 

..............................................................

 

 คุณมะเดื่อ

ลูกบิดกลายพันธุ์

20/09/56

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ณ เส้นขอบฟ้า



ความเห็น (18)

เขียนเมื่อ 

ศุกร์นี้ 20 ไม่ใช่ศุกร์ 13 จึงแคล้วคลาด อิอิ

เขียนเมื่อ 

สวัสดียามดึกจ้ะพี่ครูต้อยติ่ง  จริงด้วยจ้ะ  ศุกร์ 20 แคล้วคลาด อิ อิ ขอบคุณที่มาทักทายและให้กำลังใจยามดึกดื่นจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณมะเดื่อ  

เห็นร่องรอยฝนตกที่บ้าน  (กลางวันไปทำงาน)   แต่คืนนี้ำไม่ได้ยินเสียงรำพึงรำพันจากสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ  มีแต่เสียงแมลง

เขียนเมื่อ 

...นอนหลับฝันดีนะคะคุณมะเดื่อ...

เขียนเมื่อ 

อ่านแล้วมีความสุขจัง...เอื่อยๆเรื่อยๆ เย็นๆ เหมือนสายน้ำครับ

เขียนเมื่อ 

ชอบจัง..วันศุกร์แห่งชาติ อิ อิ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณหมอธิรัมภา  ที่บ้านคุณมะเดื่อวันนี้ฝนพรำทั้งวันตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วจ้ะ ขอบคุณที่มาให้กำลังใจและทักทายจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณจ้ะท่าน ดร.พจนา  ขอบคุณสำหรับการทักทายและกำลังใจ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะคุณทิมดาบ  มาถึงตอนนี้ชักจะไม่เย็นแล้วจ้ะ  หนาววว  เพราะฝนพรำทั้งวันทั้งคืนจ้ะ  ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะอาจารย์ภู  คุณมะเดื่อก็ชอบวันศุกร์แห่งชาติมาก ๆ  แต่ไม่ชอบวันอาิทิตย์อ่ะนะ ขอบคุณที่มาทักทายและให้กำลังใจจ้ะ

ป่าช้า ไม่กลัว กลัวเร็วเกิน ตามไม่ทัน

เขียนเมื่อ 

ตามมาเชียร์ ไปมาสองโรงเรียนคิดถึงคุณมะเดื่อทันที

สบายดีนะครับ

เขียนเมื่อ 

หวัดดีท่าน ผอ.คนเก่ง  ถึงจะเร็วเพียงใด...รับรองได้ตามกันทันหมดแหละจ้าาา 

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการทักทายจ้ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณสำหรับการนึกถึงกันจ้ะน้องอาจารย์ขจิต  ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ

เขียนเมื่อ 

นับวันยิ่งมีความเชี่ยวชาญ การเป็นนักลูกบิดขึ้นทุก ๆวัน

คิดถึงจังอยากโทรหา..เพียงถามว่าสบายดีไหมค่ะครูหยินคิดถึงค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีจ้ะคุณครูหยิน  คุณมะิเดื่อสบายดีจ้ะ  ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน ที่บ้่านครูหยินก็คงเช่นกัน...ขอบคุณมากมายสำหรับความคิดถึงและกำลังใจจ้ะ

เขียนเมื่อ 

คุณครูมะเดื่อ..ลูกศิษย์ของครูทำสำเร็จแล้วเห็นฝีมือแล้วยัง

ต่อไปอยากเรียนเรื่องการวางภาพหน้าโปรไฟด์ ที่สวย ๆ อะค่ะ

ว่าเขาทำกันอย่างไร

เขียนเมื่อ 

หวัดดีจ้ะคุณครูหยิน  เรื่องการทำภาพที่หัวเว็บนั้น ขอติดไว้ก่อนนะจ๊ะ  เพราะพรุ่งนี้คุณมะเดื่อต้องไปทำหน้าที่กรรมการตัดสินงานประกวดวิชาการก่อน กลับมาแล้วจะมาตอบให้นะขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้ะ