บันทึกนี้เอาภาพมาฝากให้ชื่นใจกับการทำความดีของเหล่านักเรียนโรงเรียนสมุทรสาครบูรณะ
โรงเรียนสมุทรสาครวิทยาลัย
และสถาบันเทคโนโลยี
ที่แวะเวียนกันมาร่วมกิจกรรมธรรมะข้างเตียงให้กับผู้ป่วยติดเตียง
ด้วยหัวใจที่เบิกบานทั้งผู้ให้และผู้รับ
ที่นี่มีเวทีรองรับนัองๆจิตอาสาเยาวชนทุกคน ทุกเวลาค่ะ

น้องๆจากสคณ.มาร่วมกิจกรรมจิตอาสา มาอ่านหนังสือธรรมะให้คุณยายฟัง น้องๆบอกว่า
"หนูไม่เคยอ่านหนังสือธรรมะที่ทำให้มีความสุขแบบนี้มาก่อนค่ะ พวกเธออ่านด้วยหัวใจที่เบิกบาน
คู่นี้ได้อ่านธรรมะสนทนา จึงเล่นบทบาทสมมติ สนทนาธรรมะ บางครั้งความที่ไม่เคยอ่านเมื่อเจอบาลีจึงติดขัด
แต่คุณยายได้ช่วยสอนอ่านให้ถูก แสดงว่าคุณยายตั้งใจฟังมาก เด็กๆและฉันพลอยยินดีแม้จะรู้สึกแปลกใจนิดๆว่า
หนังสือธรรมะดีๆอีกมายมายไปอยู่ที่ไหน
ทำไมเด็กๆจึงไม่มีโอกาสได้อ่าน และรับรู้รสพระธรรม
แต่ช่างเถอะ เพราะพระพุทธศาสนานั้นเปิดประตูรับทุกจิตวิญญาณเสมอ

น้องจิตอาสาคนนี้อ่านเดี่ยวค่ะ เป็นธรรมะที่สอนให้อยู่กับปัจจุบัน
หลังการอ่าน น้องขอให้ฉันแนะนำเรื่องลมหายใจ
น้องบอกว่ารู้สึกดีมากๆที่ได้อ่านหนังสอธรรม ไม่เคยเจอหนังสือแบบนี้
นอกจากหนังสือธรรมะในชั้นเรียนที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับพระราชประวัติของพระพุทธเจ้า
และการเรียนพุทธสุภาษิต เด็กๆบอกว่าพวกเขารู้สึกว่ามันยาก
อยากให้โรงเรียนเอาหนังสือธรรมแบบที่กำลังอ่านไปให้เรียนบ้าง
ฉันบอกพวกเขาว่าในห้องสมุดน่าจะมี ลองกลับไปดูใหม่ บางครั้งใจเราอาจยังไม่เปิดที่จะรับรู้
และไม่มีเหตุอะไรให้ต้องค้นหามาอ่าน
ครั้งนี้นับเป็นโอกาสที่ดีที่ได้อ่านจึงเข้าใจ เมื่อเข้าใจจึงเปิดใจ

เป็นกิจกรรมคลายเครียดผ่านการทำสปาเท้าด้วยโลชั่น น้องคนนี้บอกว่าเธอรู้สึกดี และขณะที่เธอทำสปาตามคำแนะนำ
เธอหวลคิดถึงคุณยายที่บ้าน เธออยู่กับคุณยาย และมีความรู้สึกอยากกลับไปหาคุณยายไวๆ จะได้ทำสปาเท้าให้คุณยายที่บ้านบ้าง
หัวใจที่ตระหนักรู้และเข้าใจ เข้าถึงจิตวิญญาณของความเป็นมนุษย์ที่สมบรูณ์อย่างแท้จริง
ความกตัญญูบังเกิดขึ้นอย่างล้นเหลือในจิตใจสาวน้อยและนี่คือผลจากการให้อย่างเข้าใจและมีสติ

ฉันได้รับอนุญาตจากคุณยายให้ถ่ายรูปได้ค่ะ คุณยายมีความสุขมาก ยิ้มและพูดคุยกับน้องๆนักเรียน เมื่อรู้สึกเพลียคุณยายขอนอนหลับ ฉันเปิดเพลงนิพพานให้คุณยายฟัง น้องๆห่มผ้าให้คุณยาย และเราค่อยๆย่องออกมาจากห้องพักก่อนจากฉันแวะไปหาพยาบาลเจ้าของไข้ ฝากคืนคุณยายให้กลับไปอยู่ในอ้อมกอดของงนางฟ้าผู้อารีย์ ก่อนจะเคลื่อนตัวไปติดตามน้องๆอีกกลุ่มที่กำลังสนุกกับงานจิตอาสาช่วยเหลือและนำความสนุกเบิกบานไปให้เด็กน้อยได้ลืมความทุกข์ ที่ตึกเด็กค่ะ
น่ารักและซนทั้งน้ำตา

นี่ก็อีกรายที่สุดแสนจะซุกซนจนนางฟ้าไม่อาจให้คลาดสายตา แต่เมื่อมีน้องจิตอาสามาช่วย เธอจึงวางใจให้ออกมานั่งเล่นที่มุมเด็ก
หนูน้อยดีใจมากค่ะ กระโดดขึ้นควบม้อจนลืมสายน้ำเกลือที่เธอรู็สึกว่าความทุกข์ความเจ็บป่วยของเธออยู่ที่เจ้าสายน้ำเกลือ
ระโยงระยางนี้นี่เอง และตลกปนอัศจรรย์ใจด้วยวัย 3 ขวบ เธอเป็นนักอ่านประจำทริปของจิตอาสาวัยรุ่นไปซะแล้ว
เพราะเธอยินดีและมีความสุขที่ได้เจื้อยแจ้วไปตามภาษาภาพพร้อมชี้มืออธิบายให้พี่ๆจิตอาสาหันมาห้อมล้อมเธอได้
นี่เธอเสน่ห์แรงตั้งแต่ยังเยาว์ ด้วยความสามารถอ่านภาพและปะติดปะต่อเป็นเรื่องเป็นราวในโลกจินตนาการ

คนนี้ซนมากๆขอบอก ร้องไห้ตลอดเวลา และค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง น่าจะเกิดจากความไม่สบายกาย ไม่สบายใจที่ถูกจำกัดบริเวณ
และมีสายน้ำเกลือคอยเป็นอุปสรรค์ขัดขวางธรรมชาติของเธอ
น้องจิตอาสาเหนื่อยมากกับหนููน้อย คิดว่าเธอคงเข็ดไปนาน แต่คิดผิดเพราะเธอบอกว่า โชคดีที่น้องของเธอไม่ป่วย
ถ้าป่วยคงไม่ต่างไปจากหนูน้อยคนนี้ และเธอสงสารหนูน้อยในมือในอ้อมแขนของเธอ
ความเมตตาที่เกิดขึ้นในจิตใจ จะหนุนนำส่งให้เธอมีชีวิตที่มีความสุขแน่ๆ

"จ๊ะเอ๋" เป็นการเล่นคู่กับการเล่นบ้านของฉัน เด็กๆจะชอบ ส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก อยากรู้จังนอกจากชอบแล้วคิดอะไรเอ๋ย พ่อหนูน้อย

รายนี้อายกล้องค่ะ
ซังโตะ กีโต๊ะ กีย่ะ อะเดโละคันนึงย่ะ
กังชูกังชูกังเมียวเฉาะ อาเดโละคันนึงย่ะ

นางฟ้า เยาวชนจิตอาสาจากโรงเรียนสมุทรสาครบูรณะ
ขอบคุณเหล่าเยาวขจิตอาสาจากโรงเรียนทุกโรงเรียนที่นำความรักมามอบให้ผู้ป่วยทุกคนของโรงพยาบาลสมุทรสาคร
ขอบคุณนพ.โมลี วนิชสุวรรณ แพทย์ผู้อำนวยการโรงพยาบาลสมุทรสาคร
ขอบคุณนพ.ปิตินันท์ พัวพัฒนกุล
แพทย์หัวหน้างาน อายุรกรรม โรงพยาบาลสมุทรสาคร
และพี่คุณนุ๊ย(เสาวลักษณ์ พัวพัฒนกุล)
นักวิชาการ 8 กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข
ขอบคุณคุณพี่ อัมพร จิระไตรพร หัวหน้าตึก ชั้น 9
พยาบาลวิชาชีพ และกลุ่มการพยาบาลทุกคนที่เปิดใจเปิดเวที "ที่นี่มีรัก"
ขอบคุณเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลทุกท่าน ทุกฝ่ายที่ให้เกียรติจิตอาสาได้ทำงานช่วยเหลือเพื่อนผู้ป่วยด้วยหัวใจที่เบิกบาน
ขอทุกๆท่านจงมีความสุขและเบิกบานตลอดไปค่ะ
ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาอ่านและให้กำลังใจจิตอาสาเยาวชที่แวะเวียนมาช่วยงานของ
ศูนย์จิตอาสามิตรภาพบำบัดโรงพยาบาลสมุทรสาคร
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณค่ะน้อง
อ่านแล้วชื่นใจ ชื่นชมน้องๆ และครูต้อยผู้อยู่เบื้องหลัง
เป็นโอกาสที่น้องๆ ได้มาทำความความดี แล้วความดีก็คืนให้น้องๆ ได้เข้าใกล้ธรรมะ
ขอบคุณครูต้อยแทนชาวสมุทรสาคร และชาวโรงพยาบาลค่ะ
เป็นกำลังใจให้ครูนะครับ
ด้วยความระลึกถึงครับ
พี่ต้อยครับ
มาเชียร์จิตอาสาน้องนักเรียนครับ
อ่านแล้วมีความสุข
ขอบคุณค่ะ อ.
ชยพร แอคะรัจน์ ขอบคุณค่ะน้อง
แสงแห่งความดี ขอบคุณ
อัญชัญ ครุฑแก้ว
ไม่เคยได้สัมผัสกิจกรรมแบบนี้ ขอบคุณ "krutoiting" มากนะคะ ที่นำมุมดีๆ ของชีวิตเยาวชนมาให้ได้รับรู้ อ่านแล้วรู้สึกดีมากค่ะ อยากให้เยาวชนที่ใช้เวลาไปกับสิ่งที่นำความเสื่อมมาสู่ตน ได้เข้ามารับรู้กิจกรรมของเยาวชนกลุ่มนี้บ้าง เผื่อจะสะกิดให้พวกเขา/เธอเหล่านั้นได้ย้อนกลับไปทบทวนกิจกรรมของตนบ้าง
ขอบคุณค่ ะท่านอ.
ไอดิน-กลิ่นไม้
คือมีความเชื่อลึกๆว่าในดวงจิตดวงใจของเด็กๆทุกคนอยากทำความดี
เพียงแต่บางครั้งไม่มีเวทีให้ พวกเขาอีกกลุ่มจึงหาเวทีเอง
ด้วยวุฒิภาวะทางอารมณ์ และวัยที่เริ่งร่าน่ารัก
ช่างคิดช่างฝันจึงอาจนำไปสู่หนทางที่ไม่พึงปรารถนาของสังคม
ผู้ใหญ่จึงควรให้โอกาสเด็กๆให้มาก หาเวที หากิจกรรมให้ทำ
เพราะเป็นวัยของการสร้างฮีโร่ที่ต้องการเวที อาจเป็นสนามกีฬาที่มากพอไม่ต้องรอคิวเล่นนาน
เวทีขับกล่อมอารมณ์ด้วยเสียงเพลงและดนตรี
ชมรมต่างๆที่อยู่ในมหาวิทยาลัยก็ให้ออกมาช่วยรองรับน้องๆ
ให้มีส่วนร่วมในกิจกรรม เพื่อหลอมให้เป็นเยาวชนคนดีมีคุณธรรม และมีคุณค่า
ศูนย์เรียนรู้ที่สามารถรองรับความต้องการเรียนรู้ในหลากหลายวิชาชีพ
ให้เหมาะกับวัยกับความสนใจของเด็กๆแต่ละวัยก็น่าจะมีขึ้นในทุกๆชุมชนค่ะ
ขอบคุณค่ะ