ถ้าจะพูดกันถึงเรื่องความฝันที่ฉันอยากจะเป็น ผมว่ามันไดนามิกส์มาก ตอนเด็กคิดอย่างหนึ่ง วัยรุ่นคิดอย่างหนึ่ง และจริงๆเป็นได้อีกอย่างหนึ่ง

 
ผมชอบนั่งเรือ ดังนั้นเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ผมจึงมีความฝันอยากเป็นคนขับเรือมาก อยากเป็นคนจับพังงาเรือ อยากนั่งที่หัวเรือ ฝันไปเรื่อย คงเป็นเพราะสายเลือดส่วนหนึ่งไปผูกอยู่กับก๋ง
ก๋งเป็นพ่อของแม่ (เออสินะ) ก๋งเป็นคนจีนไหหลำ ท่านนั่งเรือออกจากไหหลำมาจอดที่หน้าเกาะสมุยในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งสองไม่นาน และได้ยายเป็นเมีย อาชีพของก๋งคือคนขับเรือสินค้าจากบ้านดอนไปเกาะสมุย "ศรีนาวา" คือชื่อเรือที่ก๋งขับ นั่นคือข้อมูลที่แม่เล่าให้ฟัง ก๋งคงส่งความผูกพันธ์กับสายน้ำมาให้นั่นเอง
 
วิธีจัดการกับความฝันในตอนนั้นก็คือการเล่น เล่นขับเรือ เอาเก้าอี้เอาโซฟามาสมมุติว่าเป็นเรือ แล้วจินตนาการว่าพื้นบ้านเป็นน้ำ แล้วก็ขับเรือ เวลาลงเรือจริงๆก็จะสังเกตุสัญญาณของเรือ ไม่ว่าจะเป็นกริ่งดังแบบต่างๆ (สมัยก่อนนู้น คนขับเรือจะส่งสัญญาณกริ่งให้คนในห้องเครื่องเปลี่ยนเกียร์เดินหน้าหรือถอยหลัง ตัวเองเป็นคนบังคับทิศทาง) ลักษณะท่าทางของการเข้าเทียบท่าแบบต่างๆ การโยนเชือกผูกเรือ เรียกได้ว่า หากจะให้ไปขับจริงๆตอนนั้นคงแทบจะทำได้เลย
 
เรือที่อยู่ในความทรงจำมากที่สุดก็คงเป็นเรือโดยสารบ้านดอน-สมุย ที่มีชื่อว่า "ชาวเกาะ" เป็นเรือด่วนขนาดใหญ่ มีห้องโดยสาร ๒ ชั้น มันโคตรสวยเลย (ในสายตาของผม) เวลาแล่นโต้คลื่นตูมๆนี่ น้ำทะเลสาดกระเซ็นออกเป็นตัววีตามการกรีดน้ำของมัน ในช่วงเวลาเดียวกันก็จะมีเรือด่วนของบริษัท "ส่งเสริมบริการ" เรือส่งเสริมมีลักษณะเท่ไม่เหมือนใคร หัวเรือมีรูปร่างเหมือนหัวเครื่องบินชนิด ๗๔๗ เลยครับ สวยมาก ลำเล็กกว่าเรือชาวเกาะประมาณ ๒ ใน ๓ แต่ผมไม่ค่อยชอบขึ้นลำนี้เพราะอึดอัด และดูมันเอียงๆเวลาออกสู่การเดินทาง
 
เรือด่วนเริ่มหายไปจากชีวิตผมตั้งแต่เริ่มมีเฟอร์รี่มาให้บริการ นั่นเพราะมันใหญ่กว่า อยู่ในทะเลสั้นกว่า แม่ผมกลัวน้ำครับ ท่านกลัวเรือจม ดังนั้นลำไหนอยู่ในทะเลสั้นกว่า ระยะทางใกล้กว่าและลำใหญ่กว่า ท่านจะเลือกทางนั้น เรือด่วนจึงไกลออกจากผมไปทุกที
 
พฤหัสและศุกร์ที่ผ่านมา ผมมานอนที่โรงแรมริมเจ้าพระยา เสร็จหรือพักจากการประชุมช่วงสั้นๆก็จะออกมาสูดลมร้อนที่ริมน้ำของบางกอก ดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยๆ ดูสายน้ำ ดูผักตบ ดูรถไฟฟ้าข้ามสะพาน และดูเรือ 
 
เรือที่สะดุดตาที่สุดเห็นจะไม่พ้นเรือด่วนเจ้าพระยา เรือโดยสารที่มีลักษณะเหมือนเรือที่ผมคุ้นเคยยามโดยสารไปเกาะสมุยเมื่อครั้งเด็กๆ เห็นแล้วก็อดคิดถึงความทรงจำยามนั้นเสียไม่ได้ ความรู้สึกอยากขับเรือมันหายไปหมดแล้ว (ตอนนี้อยากขับรถไฟ อยากขับเครื่องบินมากกว่า) แต่ผมก็ยังรักเรือ ชอบดูเรือ วันหนึ่งคงได้ขับเรือจริงๆ แอบหวังลึกๆ