"ช่วยกันกับพี่Lab boy เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม"

         ด้วยเวลาในภาคเรียนนี้มีจำกัดด้วยปัจจัยหลายๆ อย่างทำให้การสอนต้องวางแผนให้กระชับและใช้เวลาอย่างเต็มที่ทุกวินาที

          วันพฤหัสบดีที่ผ่านมา...เป็นวันสุดท้ายในการสอนของภาคเรียนที่ ๑ ปีการศึกษา ๒๕๕๖ ดังนั้นเพื่อให้ทุกอย่างลงตัวครูนกลงมาที่ห้องปฏิบัติการพร้อมกับน้องLab boy 

                            
                                              "สิบเอ็ดชุดสำหรับสิบเอ็ดกลุ่มพร้อม"           


          เพื่อแยกอุปกรณ์เป็นตะกร้าใส่อุปกรณ์ทุกอย่างที่นักเรียนต้องใช้อย่างครบถ้วน (ในเวลาปกติเด็กๆ ต้องหยิบจากตะกร้าส่วนกลาง)
          ก่อนเวลาเรียนประมาณ ๑๐ นาที ครูนกเห็นนักเรียนบางส่วนเดินเข้าห้อง...ร้องบอกเด็กเลยว่า ครูดีใจจังจะได้ทำได้อย่างสบายๆ ไม่ต้องแข่งกับเวลามากนัก
          แต่ดีใจได้ไม่นาน....นักเรียนก็บอกว่า "ครูขา หนูขอไปทานข้าวก่อนได้หรือเปล่า" ฟังครั้งแรกก็แปลกใจเพราะก่อนหน้านี้คือคาบพักของเด็กๆ ครูนกสอนคาบ ๕-๖ (๑๑.๔๐ - ๑๓.๒๐ น.) เลยต้องสอบถามสาเหตุปรากฏว่า มีอีกรายวิชาครูผู้สอนสอนไม่ทันเลยขอให้เรียนในคาบพักกลางวัน 

         ครูนกมองเห็นสายตาของเด็กๆ และภาพที่เด็กๆต้องเรียนไปอีกหลายคาบกว่าจะถึงคาบที่ ๙ เลยอนุญาตให้นักเรียนไปทานข้าวแบบมีเทคนิคคือให้สลับกันไปคนที่เหลือทดลองไปก่อนแล้วค่อยมาสลับกับคนที่ไปทานข้าว  ครูนกให้เด็กๆ ไปถึง ๑๑.๕๐ น. แต่เมื่อปฏิบัติจริงก็กว่าเที่ยงไปสิบนาที

                     
                    "ข้อความสื่อสารบนกระดานเพื่อให้นักเรียนสบายใจ"


         และต้องยอมจำนนด้วยเหตุการณ์ว่า การทดลองให้เวลาแค่สิบสองสามสิบนาทีหลังจากนั้นก็ต้องกลับไปภาคทฤษฎี
         เรื่องนี้สอนให้ครูนกรู้ว่า สิ่งที่เราคาดการณ์เปลี่ยนแปลงได้แม้เราจะมั่นใจว่าเราทำได้ แต่หากครูนกใช้สิทธิ์ในการสอนจนไม่สนใจภาวะร่างกายของเด็กๆ  ผลที่ได้คงได้แค่ผลการทดลอง ผลการเรียนรู้คงไม่ปรากฏต้องยอมเสียไปเพื่อให้ได้มาแม้จะไม่เต็มร้อย

              
         สัปดาห์นี้ครูนกเข้าใจสภาวะของครูผู้สอน และเข้าใจสภาวะของนักเรียนที่ต้องเร่งทำงาน เร่งสะสางแต่ทั้งนี้เราต้องไม่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนโดยที่เราประสบความสำเร็จใน
เป้าหมายของเรา

             
          ขอบคุณเด็กๆ ที่ทุ่มเทและพร้อมจะก้าวไปตามคำแนะนำของครูทำให้อุปสรรคไม่เป็นอุปสรรค