ผมกราบลาครู...เมื่องานเกษียณจวนเจียนจะเลิก...

เกือบสี่โมงเย็นแล้ว...ถึงแม้ในงานจะมีอาหารและเครื่องดื่มมากมาย

แต่ผมเกิดอาการ "อิ่ม" อิ่มอกอิ่มใจที่ได้เจอเพื่อน พี่ น้อง และครู...

 

ผมเลยเดินทางมาถึง "ตลาดต้นตาล"

เป็นสถานที่ที่ผมชอบมาเดินเล่น...เดินดูผู้คน...สิ่งของ...

ความสวยงามในการจัดแต่งสถานที่

ความสวยงามของธรรมชาติ...เสียงดนตรี...งานศิลปะ

และอาหารอร่อยมากมาย...

 

ผมได้เห็นต้นไม้ต้นหนึ่งในตลาดต้นตาล

แปลกตาและละลานตาด้วยกระดาษ แผ่นไม้ ที่ผูกด้วยไหมพรม และเชือก

แล้วแขวนตามกิ่งก้านของต้นไม้...

ซึ่งว่าแปลกก็แปลก...จะว่าธรรมดาก็ธรรมดา...เพราะผมก็เคยเห็นแบบนี้มาหลายที่

 

แต่สิ่งหนึ่ง...ที่ผมประทับใจกับต้นไม้ต้นนี้...

เจ้าของกระดาษ...เขียนด้วยถ้อยคำสร้างสรรค์...ทำให้ต้นไม้ต้นนี้เป็น

ต้นไม้แห่งความหวัง

ต้นไม้แห่งคำอธิษฐาน

ต้นไม้แห่งความฝันของคนร่วมสมัย

และต้นไม้แห่งการเยียวยาหัวใจของตนเอง...

ผมแอบส่งกำลังใจให้คำภาวนาเหล่านั้นเป็นจริง...

 

เฉกเช่น "ลูกชาย" ของผม...

เขามีความหวังหลายสิ่ง...

ถ้าจัดลำดับต้นๆ คือ

ขอให้ได้มีโอกาสทำดี

ถ้าโตขึ้น...จะเป็นจิตอาสา...สอนเปียโนให้เด็กๆ...ฟรี...

ผมก็แอบส่งกำลังใจให้ความฝันของลูกชายเป็นจริง...

 

ฝันไปเรื่อยๆ...

ลงมือทำ... มุ่งมั่น...สม่ำเสมอ...ทำให้ฝัน...กลายเป็นความจริง...