วันวานที่พากเพียร...วันเกษียณที่ภาคภูมิ...

 

บันทึกวันเสาร์ที่ 7 กันยายน 2556 

ผมได้รับโทรศัพท์จากรุ่นน้อง...เมื่อสองวันก่อน...ว่า...

ครอบครัวสังคมวิทยา...จะจัดงานเลี้ยงเกษียณอายุราชการให้คุณครู

ผมจำได้ว่า...ครูสอนแนวคิดสังคมวิทยาสนุกมาก...

เพราะพวกเราต้องค้นคว้า...แล้วนำมาแลกเปลี่ยนกับเพื่อนๆ...

ผมชอบยืน...มือสั่น...ปากสั่น...ตัวสั่น...หน้าห้องตอนนำเสนองาน...

 

ด้วยความรัก ความผูกพัน...และความรู้คุณของพวกเรา

ทำให้พวกเราได้มารวมตัวกันอีกครั้ง...เพื่อแสดงมุทิตาจิตแด่ครู...

ถ้าไม่มีครู...พวกเราคงไม่วันนี้...วันที่สามารถแสดงความคิดด้วยตัวเราเอง...และมีอิสระทางด้านความคิด...

ความมีเหตุและผล...การฟังคนอื่นมากๆ ...และการระลึกถึงผู้อื่นมากกว่าตนเอง

 

ผมขับรถจากบ้านมาขอนแก่น...ผ่านม่านแดด...และม่านฝน...

ฝนตกไม่ทั่วฟ้าจริงๆ...

ผมจอดรถไว้ข้างหอศิลปะ...ระหว่างรอเพื่อน เพราะผมมาก่อนเวลา...

เป็นสถานที่ผมชอบเดินเล่นเรื่อยเปื่อย...

ดูงานศิลปะ รูปภาพ  ภาพถ่าย  หนังสือ...ที่มาจัดแสดง...ให้ชมฟรี...

หรือเดินเลาะทิวสน...เลียบบึงสีฐาน...บึงที่สร้างจินตนาการให้ผม

ยามผมดีใจหรือเสียใจ

มีงานส่งครู หรือไม่มีงานส่งครู...ผมชอบมาที่นี้...

 

ช่วงที่เรียนจำได้แม่นยำเสมอๆ ว่า

ครูจะคอยเตือนและให้กำลังใจ...

พยายามบอกผมว่า...ถ้าเหนื่อยก็พัก...แต่ห้ามท้อ...ต้องเรียนให้จบ...

ต้องเรียนให้จบ...เป็นคำที่ก้องอยู่ในหู...

ยามย่องแอบไปส่งงานที่ล็อคเกอร์..ครูเห็นเพียงหลังผมไหว

ครูเรียกชื่อผม...และถามว่า "ชีวิตเป็นอย่างไง?"

"งานเป็นอย่างไงแล้ว?"

"อย่าหายไปนานๆ นะครูเป็นห่วง"

 

พวกเรามาที่สถานที่จัดงาน...ผมเพิ่งเคยเห็น...เพราะเพิ่งสร้าง...

ครู และครูท่านอื่นๆ...ดีใจที่เห็นพวกเรามา...เพราะจบไปนานแล้ว

ครูจะคอยถามข่าวพวกเราเสมอๆ...

จำได้ว่า...พวกเราแต่คนมีลักษณะพิเศษอะไรบ้าง...

ครูจะทุกข์เมื่อเห็นพวกเราทุกข์

และครูจะสุขเมื่อเห็นพวกเราสุข...

 

สิ่งดีๆ ของผม...ที่มีในวันนี้...

เพราะครู...สั่งสอนในวันวาน

สิ่งที่ครูเป็น...ครูทำ...สำคัญกว่า...สิ่งที่ครูสอน....

(ส่วนสิ่งแย่...ที่มีบ้าง...ไม่เกี่ยวกับครูนะครับ)

ผมกราบขอบพระคุณครูนะครับ

พระคุณของครูจะติดตัวไปกับผม...ตลอดชีวิต

ด้วยความคารวะครับครู...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย



ความเห็น (6)

เขียนเมื่อ 

...คิดถึงครู...ไม่ลืมครู...เป็นสิ่งที่คนเป็นครูปลื้มใจมากนะคะ...ขอร่วมแสดงมุทิตาจิตคารวะครูของคุณหมอ(ทิมดาบ)ด้วยนะคะ...ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

ความกตัญญูเป็นเครื่องแสดงออกของ “คนดี” ขอบคุณ เรื่องเล่าดีดีนี้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

สิ่งดีๆ ของผม...ที่มีในวันนี้...

เพราะครู...สั่งสอนในวันวาน

สิ่งที่ครูเป็น...ครูทำ...สำคัญกว่า...สิ่งที่ครูสอน....

ชอบวรรคนี้จังครับ คุณหมอ

ขอบคุณที่แบ่งปันครับเรื่องเรื่องราวดีๆครับ

เขียนเมื่อ 

ขอคารวะ คนกตัญญูไม่มีทางเสื่อมครับ

ขอชื่นชม...

เขียนเมื่อ 

มาร่วมคารวะ ท่านผู้แสดง ความกตัญญู กตเวทิตา 

ขอชื่นชม  บันทึกความทรงจำดีดี และ  ภาพถ่าย  ที่สวยงามมากค่ะ

นานวันที่่มีอายุมากขึ้น  ครูในอดีตเป็นสิ่งที่พวกเราหลายคนไม่เคยลืม

ทั้ง ๆ ที่ขณะที่ร่ำเรียน  ท่านดุด่า เฆี่ยนตี  แต่นั่นเพราะวันนั้น ทำให้มีเราวันนี้

 

ในชีวิตการทำงานก็เช่นกัน  เจ้านายของพวกเราหลายคน  

เป็นได้เพียงผู้บังคับบัญชา  แต่บางคน หลายคน เป็นมากกว่าผู้บังคับบัญชา

 

ที่แม้ท่านจะเกษียณไปแล้ว  

แต่เรายังยกมือนอบไหว้ในความเป็นปูชนียบุคคลของท่านได้อย่างสนิทใจ