มือประสานมือใจประสานใยเพราะเราห่วงใยในส่ิงแวดล้อม

ปลูต้นไม้ในใจคน ปลูกคนให้ไม้งอก

  ทุก ๆ ครั้งที่จัดกิจกรรมค่ายนอกสถานที่สิ่งที่เราไม่ลืมคือ

การปลูกต้นไม้ไว้เป็นที่ระลึกให้กับโรงเรียน...สอนให้นักเรียนรักสถาบัน

เห็นคุณค่าของสถาบัน...จะกลายเป็นความผูกพันธ์...อยู่ในความทรงจำดี ๆตลอกไป

เพราะคิดถึงตอนไปเข้าค่ายสมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

เมื่อค่ายสิ้นสุดลง แล้วเดินทางกลับ ทันที่เดินทางถึงศูนย์วิจัยการยาง

เราจะหยุดทุกอย่าง แล้วร่วมกันรองเพลงมาชของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์

เพราะมีสงขลานครินทร์....ทำให้เรามีวันนี้

ครูหยินจึงรัก และภาคภูมิใจกับสถานที่ให้ชีวิใหม่กับครูหยินเสมอ

เราขอปฏิญานตั้งปณิธาน และสาบานมั่นไว้

เราจะพลีทั้งกายใจ ไว้ศักดิ์ศรี

จะจงรัก  ภักดีมั่น..จะร่วมสร้างสรรค์ในส่ิงดี

จะอุทิศชีวิตพลีเพื่อชาติไทย

ให้สมนามา..ว่าลูกสงขลานครินทร์ยิ่งใหญ่

พระราชบิดรที่เกรียงไกร...เหนือหัวใจแห่งเรา

แต่รุ่นน้องยุคใหม่เขาร้องกันไม่ได้ครูหยินลองทดสอบมาแล้วหลายคน

ก็เลยงง ๆ อยู่เหมือนกัน