เป็นไงบ้างครับอาจารย์...จำเสียงผมได้มั๊ย...ครับ...

                วันนี้อากาศแจ่มใสในยามเช้า...ทำให้สุขกายสบายใจครับ...มีเสียงโทรศัพท์ไม่คุ้นเบอร์โทรมาหา...กำลังคิดว่าจะรับดีหรือไม่ดี...เพราะเพื่อน ๆหลายคนบอกว่า  ถ้าดูแล้วไม่คุ้นเบอร์...ไม่ควรรับสาย...

               ก็ได้ยินเสียงผู้โทรมา...ใช้ทั้งภาษาอังกฤษปนภาษาฮินดี...ใช่แล้ว...เพื่อนรุ่นน้องที่เคยพบกันเมื่อปี 2537  เขาไปเรียน ป . โท  ที่ มหาวิทยาลัยเมืองพาราณสีซึ่งเป็นสถาบัน ฯ ที่ผม ไปจบ  ป. เอกมา นั้นเอง..

                 .เพื่อนรุ่นน้องคนนี้พอจบ ป. โท แล้วต่อ ป. เอก... เมื่อเขาเรียนจบก็กลับไทยประมาณ 3 ปีที่แล้ว..และไปอยู่สิงคโป...และปีนี้ไปอยู่เชียงใหม่...พึ่งกลับมาเยี่ยมบ้านที่สงขลา...เลยรู้ว่า ผมมาอยู่ที่เกาะยอ...ม. ทักษิณ...ฟังน้ำเสียงดูเขามีความสุขมาก ...คุยไปหัวเราะไป...ฮา ๆ เอิก ๆ...

               คนเราก็เท่านี้แหละครับ...เมื่อเราหัวเราะ...ทุกคนก็หัวเราะตาม...แต่ถ้าเราเศร้าหงอยเหงาร้องไห้...ก็คงมีเราคนเดียวที่เป็นอย่างนั้นนะครับ...จงทำงานให้สนุกเป็นสุขกับการทำงานนะครับ...ฮา ๆ เอิก

               วันนี้คุณยิ้ม...หัวเราะหรือยังครับ...