คิดกับตัวเองว่า ทำไมงานมันเยอะอย่างนี้นะ ... 


เช้าตื่นมาก็ต้องเตรียมความเรียบร้อยให้กับ ม่อน และ นะโม เพื่อไปโรงเรียน
อาหารเช้า เตรียมทันบ้างไม่ทันบ้าง ถ้าไม่ทันก็กระจายรายได้ให้กับชุมชน
ผ่านทางหมูย่างข้าวเหนียว แซนวิส ปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ แล้วแต่ความพร้อมของชุมชน
หรือไม่ก็กระจายรายได้ให้เศรษฐีอย่าง CP ...
แต่ถ้าเตรียมทันก็ได้กินอาหารเช้าเชิงปริมาณ ที่เน้นคุณภาพ
แนว แนว วัฒนธรรม สัญลักษณ์ ศิลปะ ที่มี "คุณค่า" 
อาจจะขาดความอร่อยไปบ้างถึงมากที่สุด

 

ส่ง ม่อน โม ถึงโรงเรียนด้วยตัวพ่อเอง ทุกวัน ไม่เคยขาด 

แล้วก็ตาลีตาเหลือกทำงาน วันนั้นให้เสร็จ ... ที่เสร็จแต่ไม่สมบูรณ์มันเยอะ
เย็นก็ต้องเร่งรีบไปรับ ม่อน โม จากโรงเรียน ... จัดการสารพัดสารเพ ...


ความสกปรกของบ้านมันคงมาจ่ออยู่หน้าบ้าน และขอบหน้าต่าง ตลอดเวลา 
ไม่วายต้องชวนทะเลาะกับความสกปรกของบ้านวันละนิดละหน่อย พอให้ดูสะอาดใจ

 

หัวค่ำ ไม่วายต้องเจอภาระกิจ หรือกิจวัตรประจำำวัน พาหนูทั้งสองเข้านอน ...
เล่านิทาน คุยฟุ้ง สอนความเป็นคน เล่าสู่กันฟังเรื่องชีวิตประจำวัน

อย่างวันนี้ นะโม พยายามจะสื่อสารว่า มีหนุ่มมาชอบ ...

เฮ้ย !!! ป. ๓ เนี่ยะนะ ตอนพ่อจีบสาว ยังอยู่ตั้ง ป. ๔ ^___^

ท่องไว้ ท่องไว้ งานยังไม่สมบูรณ์
แต่ไม่วาย ก็คนมันอยากนอนเป็นทุนอยู่แล้ว
หลายครั้งนอนสองทุ่มหลับไปพร้อมเด็กซะเลย
ตั้งนาฬิกาปลุกตีหนึ่ง  เลื่อนราวสามรอบ สุดท้าย เจอกันตีสาม ...
ก็ยังดี ได้งานเต็มๆ แบบสดชื่น ถ้าไหวก็ยาวยันเช้า ถ้าไม่ไหวขอแถมตอนตีห้าถึงหกโมงอีกซักงีบ ...

 

มันช่างเป็นความเหน็ดเหนื่อยที่มีความสุขจริงครับ ^___^