ธรรมะจากครูและหลวงพี่


ธรรมะจากครูและหลวงพี่

ตราบเท่าที่ใจยังมีกิเลส ตลอดการเดินทางก็ยังจะเผชิญ สิ่งที่ไม่ชอบใจ

ที่เกิดจากการกระทำของตนเองและผู้อื่นอยู่เสมอ

ตราบเท่าที่ยังหาหลักกับตนเองไม่เจอก็จะยังมีความรู้สึกท้อ กระแทกเข้ามาในใจ

ครูและหลวงพี่ เมตตาสอนหนูไปในแนวทางเดียวกัน

“จิตนี้มันดื้อ”

จะทำแบบคนอื่นที่เขา ภาวนาแบบสุข แบบสบาย ๆ แบบสุขวิปัสสกไม่ได้

ต้องเฆี่ยนมัน รู้จักไหม จิตมหาโจรหน่ะ

ถ้าไม่หัก ไม่เฆี่ยน จะเอาธรรมที่ไหนไปสู้มัน

 

เคยได้ยินไหม “คนดีชอบแก้ไข คนจันไรชอบแก้ตัว”

 

จิตข้างในนี้มัน “จันไร”

ไปเป็นไหม ไปวัดแบบ “อีจันไร”

“มันจันไร ถึงต้องไป ฝึกหัด ขัดเกลาที่วัด”

 

จะไปเอาอย่างคนอื่นเขา

จิตนี้มันไม่ลง

ครูบาอาจารย์หลายท่าน ก็เดินทางมาทางนี้

 

ยอมรับมันซะว่าจิตนี้มันจันไร

 

ที่ผ่านมามันไปวัด “มันอยากได้ดี มันอยากดูดี อยากเป็นคนดี”

 

ทำได้ไหม แต่นี้ต่อไป ไปวัดแบบอีจันไร

อีนี่มันไม่มีจะดี ถึงต้องมาที่นี่มาเพื่อ เอาความจันไรออกไปจากใจ

 

ธรรมจากหลวงพี่วันนี้ เด็ดเดี่ยวมาก

หนูน้ำตาร่วง

เพราะเสียดแทงกิเลสเข้าไปในจิต

แต่ก็รู้สึกว่า “ถึงใจ ใช่เข้าไปในใจ”

ครูและหลวงพี่ เมตตา

“อีชั่วที่อยู่ในใจนี้มาก ๆ”

เมตตามอบธรรมะแบบถึงพริกถึงขิง

 

ท่านก็ชี้ในแนวทางเดียวกันว่า

“หนูขาดหลักของตนเอง”

“ขาดการพิจารณาฝึกใช้ปัญญา”

“อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา”

พิจารณาเห็นกับตนเองบ่อยแค่ไหน

เห็นจริงแค่ไหน

หาเข้าไปก็ไม่เลย

“เหยาะ ๆ แหยะ ๆ กระจอก ๆ ตำรวจกระจอก ๆ จะจับมหาโจรได้ที่ไหน”

ลีลามันมาก ก็ต้องหาอะไรที่มันพอฟัดพอเหวี่ยง

ลงเข้าใจในความเมตตาของครู

หลวงพี่เมตตาชี้อีกว่า

แบบนี้ต้องไปอ่าน ประวัติครูบาอาจารย์ ท่านที่เจอจิตแบบนี้ ท่านแก้ของท่านยังไง

อ่านเยอะ ๆ ศึกษาให้มาก ๆ

นี่ไม่อ่าน ไม่ค้น จะไปเอาปัญญาที่ไหนมาสู้มัน

ซึ่งครูก็เมตตาชี้

ทั้งมอบ DVD ให้ มอบหนังสือให้

 

ใจนี้ยังอีกมาก ที่ต้องชำระกิเลส

กิเลสนั้น ครูก็เมตตาชี้สอนจนได้เห็นเป็นแล้วกับตนเอง

ที่เหลือ คือ เสริมหลัก สร้างพละกำลังให้สติ

 

หลวงพี่เมตตาชี้ว่า

“หนูยังรักครูแบบโลก ๆ ไม่ใช่ธรรม ศรัทธายังคลอนแคลน”

“ตอนมักกะแทบหยอดากดม บัดพอเฮ็ดให้บ่พอใจ ผัดมีแต่ซิเก็บของหนี อันนี่มันบ่แมนธรรม มันเป็นกิเลส”

 

ในความโชคร้ายของจิตชั่ว ๆ นี้ที่มันทำกรรมหนักมา

แต่เป็นความโชคดีของชีวิตและวาสนา ที่ได้เจอครูและหลวงพี่

ที่เมตตาประคับประคองไม่ให้ตกทาง

ครูบาอาจารย์เป็นกัลยาณมิตร อันยิ่ง

เป็นสิ่งที่ดีที่สุดของการเกิดครั้งนี้ ที่ได้รับโอกาส

ได้พบเจอและเรียนรู้จากท่าน

ที่เหลือก็เพียงแค่ จะสู้แค่ไหน หรือปอดแหก จัด ก็พลัดตกใบบัวของครูลงนรกเท่านั้น

 

เอาน่า ที่ผ่านมา สู้แบบไม่รู้ธรรม ไม่รู้กิเลส

แต่นี่เห็นแล้วชัดแล้ว อันไหนกิเลส อันไหนธรรม

นี่ต้องเพียรเอาทำเอง ไม่มีใครทำแทนได้ สาธุเจ้าค่ะ

 

 

คำสำคัญ (Tags): #aar#km#ภาวนา
หมายเลขบันทึก: 545339เขียนเมื่อ 13 สิงหาคม 2013 05:50 น. ()แก้ไขเมื่อ 13 สิงหาคม 2013 05:50 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี