วันนี้ผมจากที่พักมาทำงานดูสภาพทั่ว ๆไปรอบ ๆเส้นทางที่ผ่านมาเหมือนมีหมอกควันบาง ๆ  ถ้าเป็นจริงอย่างที่คิดไว้...แสดงว่าหมอกควันจากอินโดนิเซีย...คงเข้ามาถึงบริเวณรอบ ๆทะเลสาบสงขลาแล้วครับ...

          ทำให้ผมนึกถึงความเอื้ออาทรของสรรพสิ่งที่จะต้องอิงอาศัยซึ่งกันและกัน...ในภาวะความเป็นมนุษย์ด้วยกัน...ควรบอก...ควรเตือน...ควรแนะนำ...เพื่อการพัฒนาวิถีชีวิตไปในทิศทางที่ถูกต้องดีงามนะครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ...

           จากแนวคิดดังกล่าวผมพบเจอสิ่งหนึ่งคิดอยู่หลายครั้งว่าจะบันทึกดีหรือไม่...คือเป็นเรื่องเล่าดังนี้...เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา...เวลาประมาณ 17. 00 น.ผมมีธุระไปที่หน้าตึกของโรงพยาบาล  มอ. หาดใหญ่...

            ขณะกำลังยืนอยู่ริมทางเท้าตรงบันใดทางขึ้นตึกอยู่นั้น...ผมมองไปทางตึกเฉลิมพระบารมี...เพราะสังเกตุเห็นหลายคนมองตามชายหนุ่มที่อุ้มลูกน้อยวัยประมาณ  5 เดือน...

             เขากำลังเดินมาทางที่ผมยืนอยู่...และผ่านผมไปออกนอกมอ.ซึ่งเป็นถนนและตรงข้ามจะเป็นห้างขายสินค้าใหญ่...ดูเขาคงจะเดินไปที่นั้นครับ...สิ่งที่ผมเห็นเกี่ยวกับชายผู้นี้คือเขาสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้น...แต่ลืมปิดประตูกางเกง...ดูเขาคงจะเดินมาไกลแล้ว...และยังจะเดินไกลต่อไปอีก...

             ผมเข้าใจครับเรื่องการมีลูกน้อย...ช่วงวัยอย่างนี้...แม่กับพ่อของลูกไม่ค่อยได้นอนหลับดี...เพราะการตื่นขึ้นมาร้องไห้ของลูกน้อย...จะบ่อยมาก...จึงมีอาการหลงลืมได้...

              จากกรณีดังกล่าว...ถ้าคุณเจออย่างนี้...คุณจะทำอย่างไรครับ...