วันนี้ของผม...เป็นวันแห่งสัจธรรมที่ประดังประดาเข้ามาในชีวิตของผม

ช่วงเช้า...ผมมาเยี่ยมน้องหมออนามัยที่ป่วยเป็นไข้เลือดออก...ที่อยู่ชั้นอีกชั้นหนึ่งของโรงพยาบาลบ้านผม

และเดินขึ้นบันไดถัดมาอีก...ชั้นหนึ่ง...มาเยี่ยมเพื่อนผู้ชายตั้งแต่ชั้นประถม

ป่วยเป็นมะเร็งตับ....เป็นวันรวมเพื่อนอีกวัน

และผมพบเพื่อนผู้หญิงที่ผมได้ไปให้กำลังใจอยู่เรื่อยๆ...กำลังป่วยเป็นมะเร็งเต้านม...




ผมพาเพื่อนไปหมอ ตั้งแต่ขอใบส่งต่อ...ไปอีกโรงพยาบาลหนึ่ง...ฉายแสง...เห็นความเปลี่ยนแปลงของเพื่อน....ความรักของทุกคนในครอบครัวเพื่อน...กำลังใจที่เพื่อนมีอย่างเหลือล้น...

ผมอดตื้นตันใจไม่ได้...กับความเข้มแข็งไม่ได้...

และความรักของเพื่อน...ก็มีความยิ่งใหญ่มาก...แม้พวกเราเติบโต...แยกย้าย...มีครอบครัว...สวมหัวโขก...ยากดีมีจน...แต่เพื่อนไม่เคยจะทิ้งเพื่อน...

เพื่อนคนนี้ของผมเพียรขอบคุณผมตลอดเวลา...และโอกาส ผมเพียงบอกว่า...ผมดีใจที่ผมได้มีโอกาสช่วยเหลือบ้าง...



ผมรู้สึกชื่นชมกับคำพูดของเพื่อนที่บอกกับผมว่า

“แค่เพื่อนยิ้มให้...มาเยี่ยมกันบ้าง...มาให้กำลังใจ...ดีกว่าเพื่อนเอาช่อดอกไม้สวยมากมาย...มามอบให้ตอนงานศพ เพราะไม่รู้ว่า จะได้ดมกลิ่นและชื่นชมดอกไม้นั้นหรือเปล่า”

“แค่เพื่อนพูดอะไรก็ได้ที่ฟังแล้วสบายใจ..ให้กำลังใจ...อบอุ่น...ในวันที่เราเจอกัน...ก็มีความสุขมากกว่า...เพื่อนพูดอย่างโหยหาอาลัยและร้องไห้....และบอกกับว่า...หลับให้สบาย”

“อย่ามาพร่ำบอกกันในงานศพเลยว่า...เพื่อนหลับให้สบาย....เพราะคงไม่ได้ยินเสียงแห่งความรักนั้น....และคิดว่าความตายต้องหลับสบายแน่นอนอยู่แล้ว...เพราะพี่ชายเพื่อน...ที่ตายไปแล้ว...ก็คงสบาย...ถ้าไม่สบายเขาคงกลับมาแล้ว...”




ช่วงบ่าย...ผมไปงานศพคุณพ่อของเพื่อนครับ....อยู่อีกตำบล...แต่เป็นอำเภอเดียวกัน...มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เหมือนกันและแตกต่างกัน...จากงานศพแถวบ้านผม

ที่เหมือนกันคือ – เด็กมากมายจะมารวมตัวกัน โดยไม่ได้นัดหมาย...เพื่อมาเก็บกัลปพฤกษ์ (เหรียญโปรยที่ห่อด้วยกระดาษหรือริบบิ้นสีสันสวยงาม)




ที่แตกต่างกัน คือ

-  ตอนถวายผ้าไตรแด่พระสงฆ์ ที่นี้พระท่านไม่ได้เดินขึ้นเมรุเลยครับ....ผู้ที่ถวายนำมาวางแด่พระสงฆ์ที่นั่ง...โดยวางพาดสายสิญจน์...สู่เมรุ...

-  ตอนพวกเราวางดอกไม้จันทน์ให้ผู้วายชนม์...ที่นี้ จะเปิดฝาโลงให้เห็นหน้าตา...และวางดอกไม้จันทน์บนร่างผู้วายชนม์เลย...

-  ตอนเดินทางกลับ...ผมเห็นคนที่นี้...จะเด็ดใบไม้ จำนวน 2 ใบ แล้วเอามือ และใบไม้ไปจุ่มน้ำล้างมือ...ผมไม่เคยเห็นเลยไปถาม...คุณยายบอกว่า...เพื่อปัดเป่าอันตรายออกจากตัว...และรับสิ่งที่เป็นมงคลให้ตนเอง....




นับเป็นความรู้ใหม่เกิดขึ้นในทุกวันของผม....

แม้กระทั่งในพื้นที่อำเภอเดียวกัน...ความเชื่อ...ความรู้ยังแตกต่างกันไป

เป็นสิ่งที่ผมนำมาบอกเล่าให้ลูกฟังอยู่เสมอๆ ว่า

ให้เปิดรับ...และเข้าใจ...ในชีวิตและบริบทของผู้คนที่แตกต่างกับเรา...เรียนรู้ให้มากที่สุด

เรียนรู้แม้กระทั่ง...ชุดความรู้ใหม่ ทั้งที่เป็นชุดความรู้ดั้งเดิมของผู้คน

และพระพุทธเจ้า...ตรัสไว้นานแล้ว...และพวกเราชอบเลือกจะลืมเลือนไปบ้าง

กับสัจธรรมของชีวิต...เกิด...แก่...เจ็บ...ตาย.....

......วันเสาร์ที่ 27 กรกฎาคม  2556......