เย็นวันอาทิตย์ครูนกไปช่วยแม่เล็กๆน้อยๆ ในครัว วันนี้แม่ตั้งใจจะทำมะพร้าวกวน (ทำเหมือนไส้ขนมสอดไส้) ทำให้ต้องใช้กระต่ายขูดมะพร้าว  หรือภาษาถิ่นใต้จะเรียกว่า เหล็กขูด 

                   
      เจ้ากระต่ายตัวนี้ไม่ค่อยได้อยู่บ้านเพราะเพื่อนบ้านหลายครัวจะมาขอหยิบยืมกระต่ายน้อยบ้านเราไปใช้  ทำให้ครูนกสงสัยแล้วว่าครัวโบราณที่มีกระต่ายขูดมะพร้าว  มีครกและสากจะมีอยู่กี่ครัวเรือน และถ้ามียังใช้อยู่กี่ครัวเรือน ทั้งที่คนในหมู่บ้านครูนกที่เป็นวัยผู้ใหญ่วิถีชีวิตไม่ได้เปลี่ยนไป  อาชีพยังคงเดิม  อาหารการกินก็แบบดั้งเดิม  ที่เปลี่ยนแปลงคือเรี่ยวแรงของคนรุ่นเหล่านี้ลดลงสวนทางกับวันเวลาที่เพิ่มขึ้น
                               
      สำหรับบ้านครูนกยังคงใช้กระต่ายขูดมะพร้าวทุกครั้งที่ต้องใช้น้ำกะทิต้องขอบคุณภูมิปัญญาของบรรพบุรุษไทยที่คิดสร้างสรรค์สร้างนวัตกรรมในครัวเรือนในลูกหลายได้ใช้แฝงไปด้วยศิลปะ  ตลอดจนกรรมวิธีการใช้ที่ต้องใจเย็น  ค่อยๆทำค่อยๆ ไปเหมือนจะให้เราฝึกสมาธิกับทุกครั้งที่ขูดมะพร้าว
      ความตั้งใจของครูนกหากมีโอกาสเหมาะๆจะถามด็กๆ ที่สอนว่า "ครัวบ้านใครยังมีกระต่ายขูดมะพร้าว" และ "บ้านใครยังคงใช้กระต่ายขูดมะพร้าว" ที่สำคัญนำมาสอนเรื่องพื้นที่ผิวสัมผัสได้ค่ะ  นอกเหนือไปจากนี้อยากให้เด็กๆ ได้รู้จักคำว่า กระต่ายขูดมะพร้าว หรือ เหล็กขูด  หากใครไม่รู้จักคงต้องแนะนำไปท่องเที่ยวที่สถาบันทักษิณคดีศึกษา ซึ่งมีห้องจัดนิทรรศการโชว์วิฒนาการของกระต่ายขูดมะพร้าวตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันเลยค่ะ หากใครมีโอกาสมาสงขลาขอเขิญเที่ยวชมได้เลยค่ะ  หากชมแล้วประทับใจจะได้มีแนวร่วมอนุรักษ์ครัวไทยกันหลายๆภาคค่ะ