การจะทำให้บล๊อกมีความน่าสนใจ ทำให้ผู้อ่านประจำ และขาจร วนเวียนมาเยี่ยมและอ่านนั้น เป็นเรื่องไม่ยาก แต่ก็คงไม่ง่าย
- การเขียนบล๊อกผู้เขียนมองว่าเป็นการสื่อความคิด ความรู้สึกของตนออกมา
- แต่บางครั้งผู้เขียนบล๊อกอาจจะเป็นทั้งผู้กำกับหนัง ผู้กำกับละคร หรือผู้กำกับมิวสิกวิดีโอก็ได้ เพราะเรื่องไหนต้องการเน้นส่วนไหนก็ใช้มุมกล้อง ในบล๊อกเราก็เน้นสีสัน ไฮไลท์ หรือตัวหนา เป็นต้น เพื่อให้รับรู้เนื้อหาได้อรรถรสเพิ่มขึ้น
ในความเห็นส่วนตัวของผู้เขียน
สิ่งที่ดึงดูดให้ผู้เขียนเข้าไปแลกเปลี่ยนความรู้คือ
- ชื่อเรื่อง/ชื่อบันทึก ว่าสอดคล้องกับสิ่งที่สนใจ และ ณ เวลานั้น อยู่ในอารมณ์ไหน
- ความยาวของเนื้อหาที่มีให้อ่าน บางครั้งไม่มีเวลา แต่เห็นบล๊อกชื่อน่าสนใจ อยากอ่าน แต่ก็ต้องบายไปก่อน
- เนื้อหา บางครั้งอ่านจนจบ อยากจะแสดงความเห็นเยอะแยะ บางครั้งอ่านจนจบ เงียบบบบ ... เพราะไม่มีอะไรให้ต่อยอด
- เจ้าของบล๊อก หลังจากอ่านมาได้สักพัก หลายคนคงรู้จักเจ้าของบล๊อกกันมากขึ้น การเข้าไปอ่านบล๊อกที่คุ้นเคย จึงเหมือนกับการแวะเข้าไปคุยกับเพื่อนสนิท
- ลูกเล่นน่าสนใจ อันนี้หลายคนอื่นเห็นว่าเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเพิ่มสีสันให้กับบล๊อก แต่...บางครั้ง สีสันที่ว่านี้ มันมากเกินไป
พักหลัง เน็ตที่บ้านช้ามากเพราะใช้เกิน quota ของ promotion ที่สมัครไว้ จึงให้เค้าลดความเร็ว แทนการจะต้องจ่ายเงินเพิ่มขึ้น ทำให้เวลาเข้า G2K ที่บ้านสร้างความอึดอัดพอสมควร
เมื่อตะกี้เปิดบล๊อกที่มีหัวข้อน่าสนใจ เปิดไปรอนานมาก ยังไม่มีอะไรปรากฏ (เปิดที่ uni) ฮืม...เลยเปลี่ยนใจไม่อ่าน
เข้าใจว่าอาจจะเป็นบล๊อกที่มีทั้งเพลง ลูกเล่นภาพเคลื่อนไหว หรือตัวเนื้อหามีรูปประกอบที่ใช้เวลาโหลดมาก หรืออย่างไรไม่ทราบ เพราะเปลี่ยนใจไม่ดูไปแล้ว
แค่อยากจะบอกว่า เสียดาย ถ้าพลาดการอ่านบันทึกดีๆ ให้ความรู้ เพียงเพราะว่าการที่อยากจะให้ผู้อ่านสนุกสนานกับลูกเล่นต่างๆ ที่มี แต่มีมาก...เกินไป
ความสุขอยู่ที่ใจ ตักตวงง่าย ไม่ต้องแต่งเติม
ยิ้มๆ...มาเลยคะ...แนน..
บ่นอะไรแต่เช้าคะ...ใจเย็นๆ นะคะ...น่า!!!...เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้นเองนะคะ...ยิ้มหน่อยนะคะ...
...
เดี๋ยวค่อยเข้าไปดูใหม่แล้วกันนะคะ...
หรือแวะไปที่นี่ก็ได้นะ...หรืออยากเปลี่ยนใจไปที่นี่ก็ได้อีกเหมือนกันนะคะ...
*^__^*
ยิ้มละมุน
กะปุ๋ม
หุหุ กะปุ๋มนี่สมกับที่ทำงานจิตเวชจริงๆ รู้ใจจริงเชียว
ยิ้มค่ะ ยิ้ม...ยิ้มไว้ก่อน ^____^
แวะไปดูรูปแล้ว ชอบมั่กมากกกก ถูกใจใช่เลย ลืมไปเลยว่าบ่นอะไรไว้
ขอบคุณครูอ้อยนะคะ
แหม...ชมกันซึ่งๆ บล๊อกครูอ้อยอ่านแล้วสนุกสนานถูกใจค่ะ แอบไปอ่านบ่อยๆ ^___^
น้าน...ยิ้มได้แล้ว...คนคอเดียวกัน...
...
แต่งตัวเตรียมตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ...ว่าแต่ว่าแนนคงชอบสีโทนนี้เนอะ...เพระ...space ก็สีนี้เหมือนกัน..แวะไปแอบ...อ่านอยู่บ่อยๆ...
(^______________^)
คุณแนน
ขอขอบคุณอาจารย์ iS และท่านผู้อ่าน+ลปรร.ทุกท่าน...
อาจารย์เภสัชกรท่านหนึ่ง(สิงห์ นามสกุลอะไรจำไม่ได้) >
กะปุ๋มขี้จุ๊ ไหนว่าแวะไปที่ space บ่อยๆ ฮืม...เปลี่ยน theme ไปหน้าร้อนตั้งนานแล้วน้า ไม่ต้องทำมายิ้มกว้างซะขนาดนั้นเลยนะ
(^______________^) ทาปากให้ด้วย
space กะปุ๋มริม ตะหากที่สีหวานเย็นเชียว (แอบแซว) แต่...ทำไมมีบล๊อกหลายที่จังเนี่ย
ชอบสีสดใส อย่างน้อยเวลาใครเศร้าใจเห็นอะไรสดใสๆ ชีวิตจะได้ไม่หม่นหมองเกินไป
ขอบคุณคุณลุงขจิตนะคะ ที่อุตส่าห์แหวกกองหนังสือออกมาทักทาย
ว่าแต่ที่บอกว่าหลงเข้ามาได้ยังไงเนี่ย มันฟังดูทะแม่งๆ นะเนี่ย รึว่า...ทำตัวกระชากวัย (รุ่นแรก) มาเหมือนกัน เลยเข้าใจกัน โอ้ววววว...
ขอบคุณคุณ sompornp นะคะ พี่ไม่เข้าระบบ เลยตามรอยกลับไปยากจัง
แต่อย่างว่า ความสุขหาได้ง่ายๆ นะคะ แต่มีคนพูดคุยทักทาย ก็มีความสุขแล้ว ^____^
ขอบคุณข้อคิดดีๆ ของอาจารย์หมอวัลลภนะคะ อาจารย์มีเกร็ดความรู้ติดตามร่างกายแน่ๆ เลย แวะไปที่ไหน หย่อนความรู้ประดับสมองให้ได้คิดตลอดเลยค่ะ ^___^
ชอบจัง "ความงามคือความพอดี"
ความพอใจในสิ่งที่ตนเป็น เป็นความสุขใจอย่างหนึ่ง
555....
โดนจับได้แล้วเรา...ก็ชอบสีชมพูม่วงๆ...ตอนนั้นงัย...
แหม!!!....ทำเป็นจำไม่ด้ายยยยย....
อิอิ...
(*___________*)
เข้ามาแอบสอดแนมคุณ IS จ้า...เป็นไงบ้างเรียนหนักไหมคะ...คุณ IS ต้องเข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษาบ่อย ๆ นะคะ จะเป็นกำลังใจให้นะ สู้ ๆๆๆๆ
จาก เซลล่ามูนสีชมพู.....
แวะมาขอบคุณที่ไปทักทายที่blogค่ะ แล้วจะติดตามบันทึกคุณ iS นะคะ