นักเดินทางแห่งรัก




...

นักเดินทางแห่งคืนวัน
เราลืมฝันใดในทางผ่าน
วันนี้ พรุ่งนี้ และเมื่อวาน
ร่วงโรยกาลเวลามาเท่าไร

ชีวิตแสนยาวหรือแสนสั้น
คำถามนั้นเราตอบได้หรือไม่
เราจรทาง แรมทางอย่างยาวไกล
ค้นหาหมุดหมายใดของคืนวัน

บางคนละวางความฝันสวย
บางคนยังร่ำรวยความใฝ่ฝัน
บางเรายังค้นหากันและกัน
พบบ้างไหมใจนั้น พบฝันใด

หญิงสาวนัยน์ตาคมผมสลวย
ชายหนุ่มด้วยเพื่อนทุกข์ยุคสมัย
ผู้เริงรำร่ายฟ้อนสะท้อนวัย
ผู้มาใหม่ ผู้ไปก่อน สะท้อนทรวง

ร้านกาแฟริมทางร้างนกทัก
นกยังรักเพลงร่ำไห้ดอกไม้ร่วง
เธอทิ้งฝันอันใดในไฟลวง
ฉันยังหวงความฝันมิเสื่อมคลาย

กาแฟ ดอกไม้ และคนรัก
ฉันคิดถึงเธอนัก จิบชาบ่าย
สะกิดฝันวันเปล่าเปลี่ยวอันเดียวดาย
ความคิดถึงเรียงรายมาวกวน

ฉันเดินทางแสนไกลสุดปลายฟ้า
เพื่อเสาะหาพบเสาะหายก็หลายหน
ได้ค้นพบบางอย่างระหว่างตน
พบหัวใจบางคนเศร้าเดียวดาย

หรือนี่คือห้องหัวใจฉัน
ยิ่งฝ่าฟัน ยิ่งค้นหา ยิ่งค้นหาย
ยิ่งใกล้ฝัน ยิ่งไกลบ้าน ยิ่งท้าทาย
บางคิดถึงยังทำร้าย ได้ปีกรัก

...


...............................................................................................................................................................................


คิดตามกวี ...


...

เราทุกคนคือนักที่เดินทาง
อาจจะดูเลือนรางทางที่เห็น
ใชุ้มุ่งมั่นฟันฝ่าอย่างที่เป็น
อีกไม่นานจะเห็นแสงสำแดงตน

...


บุญรักษา ทุกท่าน ;)...



................................................................................................................................................................................

ขอบคุณกวีนิพนธ์...

สัญญา พานิชยเวช.  กระท่อมนา ฟ้าฝน และคนรัก.  สุโขทัย : โรงนาบ้านไร่, ๒๕๕๖.