<p>หลงรักเรื่องราวการเดินทางในอดีต
เพราะการเดินทางที่ว่านั้น
มีตัวละครที่ชวนอิจฉายู่สองคน
นั่นก็คือ…ฉัน และ เธอ</p>


มีคนจำนวนไม่น้อย
ปรารถนาไปเยือนในสถานที่เดิมๆ
คิดถึงแต่เรื่องเดิมๆ
เพื่อซ้ำเติมบาดแผลของหัวใจ


ใช่ไหม -
ที่หัวใจยังทานทนกับ “วันนี้”ได้
ก็ด้วยการรำลึกถึง “อดีต”
รำลึกถึง “เรื่องราวระหว่างทาง”
มากกว่าผลลัพธ์ของความเป็น “ปัจจุบัน”
หากแต่คราใดหัวใจของคนสองคน
ชัดเจนว่า “วันนี้..ไม่ต้องมีกันและกันอีกแล้ว”
ย่อมไม่มีความจำเป็นใด
ต้องหวนรำลึกถึง “อดีต”อีกต่อไป


การคิดถึงอดีต
เป็นวิธีการสร้างพลังใจให้ตัวเอง
เพื่อให้รู้ว่า...ความเจ็บปวดของวันนี้ –ไม่นานย่อมจากหาย
ยิ่งหากเราสามารถอดทนกับมันได้มากเท่าใดอดีต อันสุกใส
ย่อมกลายเป็นอนาคตได้สักวัน


ยิ่งปลีกตัว หลบเร้น
ยิ่งเห็นหัวใจ
ถูกจองจำ


จะมีใครกี่คน
กล้าหาญ เดินทางไปในที่เดิมๆ
หลับฝันอยู่ในอ้อมกอดกันและกัน
โดยที่รู้ว่า เมื่อตื่นมา
คนสองคน จะเป็นอื่นไปจากกัน


การพูดความจริง
คือกระบวนการหนึ่งของการแสดงความจริงใจ
แต่การพูดความจริง
เพียงเพราะถูกอีกฝ่าย “จับได้”
มันเป็นคนละเรื่องกัน


เมื่อพูดความจริง
และกล่าวคำว่า “ขอโทษ”
ย่อมสมควรได้รับการยกโทษ
ถึงจะไม่ทั้งหมด
อย่างน้อยก็น่าจะครึ่งหนึ่งของบทลงโทษทั้งปวง
หากแต่ในความเป็นจริง
มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป
ยังผลให้ใครต่อใคร
เลือกที่จะเก็บงำ หรือแม้แต่โกหก
ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก

</span><p></p>