ข้าพเจ้าเห็น….ความมุ่งมั่น ของพี่สาวและตัวของแม่น้องดวงใจเอง ในการทำสิ่งมีค่าชิ้นสุดท้ายให้กับพ่อ

..

ครอบครัวเล็ก ๆ แต่ทว่าสร้างสิ่งมีค่าประดับเกียรติให้กับท่านและครอบครัวของท่านได้….อย่างน่าชื่นชม




พี่สาวแม่น้องดวงใจพูดกับข้าพเจ้าว่า….เงินที่ได้มาจากการทำบุญให้พ่อ จะขอทำให้กับพ่อทั้งหมด




ข้าพเจ้าจึงอดนึกในใจไม่ได้ว่า…สิ่งที่เห็นและปรากฏอยู่ในงานทั้งหมดนั้นคือ… สิ่งที่มีค่าต่อจิตใจของสมาชิกในครอบครัว”สวัสดิภาพ”เป็นอย่างยิ่ง….ด้วยเช่นกัน




และด้วยความที่เป็นครอบครัวที่มีญาติพี่น้องมากของยายน้องดวงใจ... จึงทำให้ มีการช่วยเหลือระหว่างกัน…ระหว่างพี่ ๆ น้อง ๆ …จนกลายป็นภาพติดตาติดใจของข้าพเจ้าไป… อย่างหลีกเลี่ยงมิได้

ยิ่งข้าพเจ้าได้ยินถ้อยคำ..ที่สมาชิกในครอบครัวของแม่น้องดวงใจ พูดคุยระหว่างกันนั้น ….ยิ่งทำให้ข้าพเจ้าตระหนักซ้ำว่า…บางครั้ง บางที …เงินก็ไม่ใช่ส่วนสำคัญในการทำงานชิ้นใหญ่เช่นนี้เสมอไป

..

ในทางตรงกันข้าม… การให้ใจ…ระหว่างกัน….กลับเป็นความสำคัญ ที่... แม้มีเงินมาก…. เงินก็มองด้อยค่าไปถนัดใจ

ส่วนตัวของข้าพเจ้าเองนั้น ได้ช่วยงานบางเรื่องซึ่งข้าพเจ้าถือ.. เป็นเกียรติในชีวิตของข้าพเจ้าด้วยเช่นกัน การ ถูกมอบหมายให้เดินทางไป… สำนักพระราชวัง…กับ ผู้ใหญ่ของวงการศึกษาในจังหวัดชลบุรีท่านหนึ่ง




สถานที่อันทรงเกียรติ… .ในชีวิตที่ตัวเอง ไม่เคยคิดว่า ….จะได้ไปได้สัมผัส และเข้าไปนั่งอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้

..

หีบเพลิงพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว… ที่พระองค์ท่านทรงประทานมาให้กับญาติผู้วายชนม์นั้น …. ทำให้ข้าพเจ้าอดตื่นเต้น ระคนกับความภาคภูมิใจในวงศ์ตระกูล ของครอบครัวแม่น้องดวงใจ …ไม่ได้




พี่สาวแม่น้องดวงใจ พูดกับคนในครอบครัวว่า…ข้าพเจ้านั้นเรียบร้อย และสุภาพ เหมาะที่จะนั่งไปกับผู้ใหญ่ เพื่อเดินทางไปรับหีบเพลิงพระราชทานให้กับตาของน้องดวงใจแทนลูก ๆ ได้ …นึคือความทรงจำที่ใครสักคนควรจดจำเอาไว้นะ…เมื่อวันเวลาผ่านไป,,, ภาพติดตาเช่นนี้ จะได้ส่งผ่านต่อไปยัง ….ลูกหลานสืบไป

มันเป็นความทรงจำที่คนธรรมดาคนหนึ่ง ได้มีและได้เห็น… ภาพเช่นนี้…




ชืวิต ที่ได้เกิดมาและรับใช้แผ่นดินนั้น…. มีค่าต่อความรู้สึกในชีวิตของคนคนหนึ่งมากมายนัก แม้นห้วงเวลาที่ชีวิตลาลับจากโลกนี้ไป …สิ่งที่เหลืออยู่ นอกจากความดีงามที่ได้ทำไว้เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่แล้ว ยังคงปรากฏภาพแห่งความทรงจำให้หวลระลึกถึงเสมอ

ความรู้สึกซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท่านได้ทรงมีเมตตา มอบสิ่งมีค่าต่อจิตใจให้กับบุคคลในครอบครัว ไว้รำลึกถึง….ว่าครั้งหนึ่ง ความงามในชีวิตใครสักคน นั้นมีค่าควรแก่การจคจำมากแค่ไหน…

แม้ตัวข้าพเจ้าเอง ก็ยังอดที่จะรู้สึกเช่นนั้นไม่ได้
















ภาพคืนวันที่เปลี่ยวเหงา…. จะเป็นได้มากกว่าภาพที่อยู่ในอัลบั้มเฉย ๆ

คืนวันที่ผ่านพ้นไปนั้น กลับทำให้รู้สึกว่า…ชีวิตที่อยู่นาน… ก็ไม่เคยรู้สึกด้อยคุณค่าต่อจิตใจและความรู้สึกของตัวเอง…ไปเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นวันไหน พศ.ใด ?

ก็จะยังคงรำลึกถึง……..ความงดงามในชีวิตของตาน้องดวงใจได้เสมอ




รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความรักที่ตามอบทิ้งไว้ให้กับทุกคน และที่สำคัญหนึ่งเดียวนั้น คือ….มรดกดนตรีไทยที่ตาน้องดวงใจสร้างทิ้งไว้ให้กับวงการศึกษา…ยากที่คนรุ่นหลังจะลืมเลือนได้