ปัญหาที่พบ เราได้คุยกัน แลกเปลี่ยนความคิดเห็น เป็นความรู้ ได้ประสบการณ์ เวลาที่เหลืออีกยาวนานสนุกและเป็นความสุขอย่างแน่นอน เพราะเราไม่ได้มองว่าเป็นปัญหาอีกแล้ว เหลือแต่"งานพัฒนา"ที่ครูและนักเรียนต้องก้าวไปพร้อมๆกัน

       จริงๆ ก็น่าจะเป็นวิธีจัดการเรียนการสอนแบบหนึ่ง หรือไม่ก็เป็นศาสตร์และ

ศิลป์ ในเชิงบริหารจัดการ ที่ต้องอยู่กับสถานการณ์ อยู่กับเหตุการณ์นั้นๆ กับ

สภาพความวิกฤติ จะแปรเปลี่ยนเป็นโอกาสหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับความอึดความ

ทนและเป้าหมายที่ต้องการจะไปถึง


      ปัญหาในโรงเรียนขนาดเล็ก เท่าที่พบ ปัญหาใหญ่จะไม่เยอะ แต่ปัญหา

เล็กๆ มีมากมาย ล้วนแล้วแต่น่าเรียนรู้ทั้งสิ้น แต่ต้องคิดในแง่มุมที่น่ามอง อย่า

ก้าวข้ามผ่านไปง่ายๆ ต้องนำมาเป็นสื่อ เป็นเครื่องมือในการศึกษาสืบค้นที่มาที่

ไป แล้วแก้ปัญหา และพัฒนาให้เกิดมรรคเกิดผล


     ผมพบประเด็นปัญหา ที่แปลงเกษตรปลอดสารพิษ ก่อนปิดภาคเรียน ราวๆ

เดือนมกราคม - มีนาคม ๒๕๕๖ อากาศร้อนมาก ผักในแปลง ที่นักเรียนให้น้ำ

เช้า-เย็น แห้งเหี่ยว เหลืองกรอบ สภาพไม่น่าดูเลย     ครูนิรุตบอก ผักบางชนิด 

ต้องการอุณหภูมิที่พอเหมาะ ไม่ร้อนและร่มจนเกินไป ผมตัดสินใจขึงสะแลน

อย่างมั่นคงสวยงาม  ความหนาและองศาของสะแลนใช้ได้เลย


     คราวนี้ เปิดเทอมมา นักเรียนลงมือปลูกผักบุ้ง ผ่านไปสองสัปดาห์ ผักบุ้งไม่

งาม ทั้งที่ดินก็มีปุ๋ยคอกปุ๋ยหมักครบสูตร  แต่เท่าที่สังเกต สัปดาห์ที่ผ่านมา

อากาศมืดครึ้มตลอด ใช่เลย ผักต้องการแสงแดดในการปรุงอาหาร ครูนิรุต

เอาสะแลนออกส่วนหนึ่ง แต่ไม่ทันแล้ว ผักบุ้งมีผงขาวๆเกาะติดแน่นตามใบ ครู

นิรุตบอกเด็กว่า เป็นเพลี้ยแป้ง ที่ปลิวมาจากต้นลีลาวดี ที่ปลูกอยู่ใกล้ๆ ผมก็นึก

ขำ ปัญหาเยอะเหมือนกันนะ แต่ครูกับเด็กเขาก็ไม่ท้อ ผมเห็นเขาช่วยกัน

คลุกเคล้าดินใหม่ แล้วโรยปูนขาวลงไป เริ่มต้นเตรียมดินกันใหม่  ไม่มีคำว่า

สาย การเรียนรู้เริ่มต้น..อีกครั้ง


     ปัญหาที่พบ เราได้คุยกัน แลกเปลี่ยนความคิดเห็น เป็นความรู้ ได้

ประสบการณ์  เวลาที่เหลืออีกยาวนานสนุกและเป็นความสุขอย่างแน่นอน 

เพราะเราไม่ได้มองว่าเป็นปัญหาอีกแล้ว  เหลือแต่"งานพัฒนา"ที่ครูและ

นักเรียนต้องก้าวไปพร้อมๆกัน


     ตะกอนความคิดตกผลึกนิดหนึ่ง กับคำพูดของครูนิรุตที่ว่า "ผักบุ้งเป็นผัก

อวบน้ำ เพลี้ยชอบเกาะง่าย"แปลงใกล้ๆ ที่เป็นผักที่มีเถาเลื้อย พวกถั่วฝักยาว 

งามดีไม่มีเพลี้ยแป้ง ในสภาพดินที่ดีใกล้เคียงกัน ผมจึงมองว่า ในทุกปัญหามี

เรื่องที่น่าเรียนรู้อยู่ทั้งสิ้น ในก้อนดิน ในแปลงผัก มีเรื่องที่น่าอัศจรรย์ทั้งนั้น


      

               

                           

                                         

                       

                                           


       ผมแวะเวียนมาที่แปลงผักวันละหลายครั้ง เพราะชอบบรรยากาศบริเวณ

ใกล้ๆที่มีสระน้ำกว้างใหญ่ ผมคิดโครงการที่จะสอน"ทักษะชีวิต"ให้นักเรียน

ของผม ที่พบว่า นักเรียนทุกคนพายเรือไม่เป็นเลย ถามว่าเธอชอบ

ไหม..ชอบ..แต่ไม่มีเรือ ไม่เคยเห็น เห็นแต่ในละคร  ทุกคนอยากพายเรือมากๆ 

เอาล่ะครูจะหาให้ ๑  ลำ ถ้าครูหาได้ เธอต้องเชื่อฟังครูนะ จะไม่พายเรือเล่น

โดยที่ไม่มีครู ทุกครั้งที่ลงเรือ ต้องใส่เสื้อร่มชูชีพ (น้ำลึกมาก) และห้ามลงเรือ

เกินสองคน นี่คือข้อตกลงของเรา (ทั้งๆที่ยังไม่มีเรือสักลำ)


        ท่านผู้อ่านที่เคารพครับ ถ้าท่านสนใจ ที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการสอนทักษะ

ชีวิตให้กับเด็กด้อยโอกาส เรามาช่วยกันนะครับ ปีนี้ น้ำมาเร็วมาก อนาคต 

ท้องนาบ้านป่าที่ผมอยู่ น่าจะสัมผัสน้ำหลากได้ไม่ยาก ถ้ายังตัดต้นไม้กันอยู่

แบบนี้ เรียนเชิญร่วมด้วยช่วยกันบริจาคเงินได้นะครับ มากน้อยไม่เป็นไร    ๑ 

ลำ ราคาประมาณ ๕,๐๐๐ บาท(พร้อมไม้พาย) ที่โรงเรียนบ้านหนองผือ กับเรือ 

๑ ลำ สอนวิชาชีวิต เพิ่มดวงจิตที่สดใสในวัยเยาว์..เขาทั้งหลาย..ตัวเล็กๆ..คง

ลืมโรงเรียนไม่ลงเลยทีเดียว


       "อ้าว..เขียนเรื่องดิน อยู่ดีๆ มาจบลงตรงเรื่องน้ำซะแล้ว..."