การเยียวยาจากแดนใต้

๑๕ กค. ๕๖ วันนี้ผมได้ไปเที่ยวที่ปัตตานีมา


ตามกำหนดการ วันนี้จะเป็นการไปร่วมประชุมกับหมอในพื้นที่ ๓ จังหวัดชายแดนใต้ ร่วมกับ ศอ.บต. และหน่วยงานที่มีหน้าที่เยียวยาผู้ได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์ไม่สงบในภาคใต้

เรื่องมันมีอยู่ว่า ใครก็ตามที่ได้รับบาดเจ็บจากการสู้รบ (แหม เกลียดคำนี้อย่างแรง เพราะมันหมายถึงความไม่สงบในบ้านเราที่ต้องสู้รบกัน ต้องจับอาวุธมาทำร้ายทำลายกัน จุกอกจริงๆ) ทางการจะให้เงินเยียวยา ให้ตามความรุนแรงของการบาดเจ็บ ผมทราบมาว่าเขาให้กันมาตั้งนานแล้ว เพียงแต่ว่า จากนี้ไปจะมีเกณฑ์การลงบันทึกความรุนแรงจากการบาดเจ็บที่ชัดเจน ไม่ใช้ความรู้สึกมาประเมิน เช่น กระดูกหัก ขาขาด ก็มีหลักในการระบุความรุนแรงชัดเจน อย่างนี้ หมอในพื้นที่จะทำงานได้ง่ายขึ้น ลงบันทึกหลักฐานได้สะดวกมากยิ่งขึ้น และเป็นหลักฐานสำคัญเพื่อให้คณะกรรมการต่างๆได้ร่วมช่วยกันประเมินความสูญเสีย ผมว่าดีมากเลยนะครับ

สาระสำคัญของการไปร่วมประชุมครั้งนี้ ผมไปในฐานะตัวแทนโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ 

สิ่งซึ่งสัมผัสได้จากการลงไปก็คือ
๑. หมอในพื้นที่น่ารักมาก เหมือนพี่ดูแลน้อง รุ่นพี่ท่านหนึ่งบอกกับที่ประชุมว่า น้องๆที่อยู่โรงพยาบาลชุมชน หากไม่มั่นใจว่าจะดูแลคนไข้ได้ หรือคาดว่าการประเมินอาการเบื้องต้นอาจจะทำได้ไม่ดี ขอให้รีบส่งต่อเข้าโรงพยาบาลรุ่นพี่ที่ใหญ่กว่า อย่าดูแลเอง 
     เรื่องนี้ผมตื้นตันมากนะครับ ขอบอก เพราะการที่พี่พูดออกมาอย่างนี้ หากผมเป็นน้องย่อมรู้สึกอุ่นใจ พวกเขาทำงานกันหนักมาก ต้องดูแลทั้งความเจ็บป่วยปกติ ยังต้องมาดูแลความบาดเจ็บจากสงครามอีก (จุกอกอีกแล้วเฟ้ย) ทั้งเหนื่อยทั้งเครียด 
     ผมจึงรู้สึกว่า พวกเขากลมเกลียวกัน อยากให้หมอที่ชอบทะเลาะกัน ชอบเกี่ยงงานกัน ไปดูบ้าง

๒. ผมไปประชุมที่โรงแรมซีเอส ปัตตานี
     แรกเริ่มเดิมทีก็เสียวสันหลังเมื่อทราบว่า ต้องเป็นตัวเองที่ต้องมาร่วมประชุม กลัวครับกลัว แต่เมื่อมานึกได้ว่า นี่เราไปประชุมในเมืองนี่นา เพื่อนเราก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นนี่นา คณบดีก็มาประชุมวิทยาเขตทุกครั้ง อาจารย์ธาดาก็มาออกจะบ่อย และท้ายที่สุดก็เป็นหน้าที่นี่นา ก็เลยจำใจมา 
     แต่ขอโทษ ผมเข้าใจผิด 
     มันเยี่ยมมากนายเอ๋ย
     ที่โรงแรมนี้อาหารอร่อยมาก ผมมาถึงราวเที่ยงกว่า จึงวิ่งไปยังโรงอาหาร สั่งโรตีแกงเขียวหวานไก่ โรตีแผ่นหนาๆแต่นุ่มมาก หวานอ่อนๆ หมี่ฮุ้นนึ่งกินกับแกงไตปลาที่รสชาติกลมกล่อม เค็มอ่อนๆ ความดันยังไม่ทันขึ้นก็คงฉี่เอาเกลือออกหมด ตบท้ายด้วยผัดไทย อันนี้เฉยๆ
     นั่งกินไป ดูเด็กเสิร์ฟหญิง-ชาย ในชุดใต้ๆ (อันนี้ชอบมาก อยากใส่เสื้อแบบมาเลย์ แต่หาซื้อที่หาดใหญ่ไม่ได้เลย อยากใส่มาทำงานในโรงพยาบาลด้วยซ้ำ ไอ้ที่เคยได้ฟรีๆมาแบบผ้าบาติก ไม่อยากใส่ แก่และร้อน แบบมาเลย์เสื้อบาง น่าจะใส่สบาย) ฟังเสียงเพลงแบบใต้ๆผสมมลายู ชอบหลาย ชอบหลาย
     ผมสั่งชาเย็นมาดูดเล่น แม่เจ้า ลืมไปว่าที่นี่คือปัตตานี ต้นกำเนิดชาชัก มันเลยมาเป็นชาเย็นฟองฟอด อร่อยได้แรง และคาดว่า หากไปดูดตามริมถนนแบบร้านรถเข็น น่าจะหรอยกว่านี้ แต่คงดูดไปเหลียวไป

๓. หลังจากได้ร่วมประชุม ผมรู้สึกได้ว่า หมอในพื้นที่เป็นเพื่อนๆพี่น้องของเรานี่นา ส่วนมากเป็นศิษย์เก่าม.อ. เราได้ทักทายกัน เลยคิดถึง (บ้าจริง มาคิดถึงกันเมื่อเจอกระนั้นรึ) เลยคิดต่อไปว่า ประชุมศอ.บต.ครั้งต่อไป หากเขาต้องการหมอมาร่วมประชุมด้วย ก็จะพยายามมาอีก แต่คงมิใช่ความพยายามทางด้านจิตใจ แต่พยายามเคลียร์งานอื่นออกให้ได้ แล้วจะมาร่วมประชุมด้วย น่าจะดีนะครับ

วันนี้ได้อะไรมาเยอะดีนะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผมเอง



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ส่งกำลังใจนะครับ