สาวน้อย....สายฝนคงไม่ทำให้เธอเหงามากหรอกนะ...

     ครืนครืนเสียงฟ้าครวญคราง

ลางลางสายฝนพรมพรำ

เปาะแปะใบไม้พลาพลบค่ำ

ลำนำบทเพลงโปรยปราย

     ซัดสาดละอองไอเย็นเฉียบ

ความเงียบความเหงาห่างหาย

กลิ่นชื้นเย็นฉ่ำย้ำคล้ายคล้าย

เอียงอายสายตาแห่งราตรี

     แสงสีลอดผ่านม่านฝนฝอย

หงอยหงอยคอยไออุ่นกอดกายนี้

ยิ่งเย็นเยียบยิ่งหนาวเหน็บเจ็บฤดี

มาบัดนี้มีน้ำฝนระคนดวงตา

     กลับมาปลอบมาให้กอดให้ก่าย

สาวน้อยจ้องคอยสายฝนฝ่า

ดึกดื่นฝนยิ่งเคล้าเศร้าอุรา

คงคอยการกลับมาของคนรัก

     ครวญครางเสียงฟ้าครืนครืน

ดั่งสะอื้นม่านฝนคงหน่วงหนัก

ฝืนฝ่ามองคืนเคลื่อนเลือนลางนัก

รอคนรักกลับมาก่อนเช้านี้...

.................

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้

ในค่ำคืนแห่งวสันตฤดู

8 กรกฎาคม 2556

พ.แจ่มจำรัส