ครูตูมและคุณอักขณิช

............................

  krutoom หรือครูตูม

   ครูตูมนอกจากจะมีความสุขในอาชีพครูผู้ให้วิชาความรู้แล้ว หลายบันทึกได้อ่านผ่านตาชาวโกทูโน จะบอกถึงการรักครอบครัว และมีความสุขที่ได้เที่ยวกับครอบครัวอยู่เสมอ และขาดไม่ได้จะแนบภาพมาประกอบและความรู้เกี่ยวกับสถานที่นั้นๆให้คนอ่านมีอารมณ์ร่วมด้วย อย่างบันทึกนี้ http://www.gotoknow.org/posts/326497  "ริมน้ำน่านถึงดอยภูคา" ครูตูมบรรยายและนำภาพมาประกอบได้อย่างน่าเที่ยวว่า 

" อุทยานดอยภูคาที่มีธรรมชาติแตกต่างจากที่อื่นๆ...ตามที่ทราบกันมานะคะว่ามีพรรณไม้หายาก..ต้นชมพูภูคา ... มีต้นปาล์มยักษ์ ...และมีบ่อเกลือสินเธาว์..อยู่ที่อำเภอบ่อเกลือ เส้นทางเดียวกันค่ะ และไปเยี่ยมชมโครงการหลวงศูนย์ภูฟ้าที่ได้นำต้นไม้ที่หายากมาปลูก เช่น กล้วยผา ที่ไม่มีหน่อขยายพันธ์โดยใช้เมล็ด โดยทางเข้าศูนย์สองข้างทางปลูกต้นกระถินเทพา "

ภาพแห่งความสุขของครูตูม...

........................

อักขณิช

    คุณอักขณิช หรือคุณเพลิน เป็นอีกคนที่แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของสถาบันครอบครัว เป็นพ่อบ้านผู้ให้ความอบอุ่นแก่ครอบครัว เกือบทุกบันทึกจะมีภาพและเรื่องราวของ น้องเพียงพอ น้องแพรวพราว และภรรยาคู่ชีวิต อยู่เป็นประจำ

   นั่นคงจะเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่าคุณอักขณิชรักครอบครัวมากแค่ไหน หากใครเหงา ขาดความอบอุ่น อ้างว้าง เชิญมาอ่านบันทึกของท่านดูบ้าง แล้วจะรู้สึกคิดถึงคนอยุ่ข้างหลังเราขึ้นมาอย่างจับใจ

   อย่างบันทึกนี้ http://www.gotoknow.org/posts/450664 " ที่รัก...อย่าร้องไห้ " บรรยายไว้ในวรรคหนึ่งว่า

"...เมื่อผมทราบที่มาของปัญหาอย่างนี้แล้ว  ก็เลยบอกให้เธอทำใจดีๆ เอาไว้ และขอให้เธอใจเย็นๆ  ผมบอกเธอว่าหากเราค่อยๆ คิด...

 “มานี่ซิ! จะกอดให้หายเหน็บหนาว”

   ผมเอามือขวาลูบที่ศีรษะของเธอไปมาเบาๆ พร้อมกับพูดกับเธอว่า    “ที่รัก.....อย่างร้องไห้น่ะ  เข้มแข็ง และอดทนเอาไว้  ผมจะอยู่เคียงข้างคุณตลอดเวลา เรายังมีกันและกันน่ะ   เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ และเราจะต้องฟันฝ่าปัญหาไปด้วยกันให้ได้” ..."

   แม้ฉากหน้าของชีวิตจริง ตัวละครในบันทึกนี้ อาจจะไม่ใช้คำพูดอย่างที่เขียนออกมา

   แต่ทุกตัวหนังสือที่เขียนออกมา น่าจะบอกได้ว่า คุณอักขณิช เขียนออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ...

 

.....................

 ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้

ในวันที่ฝนโปรยปราย

12 มิถุนายน 2556

พ.แจ่มจำรัส