ยัยผู้หญิงบ้า  กิ้งกือก็ไม่กลัว

  ได้เขียนเล่าเรื่องอดีตแบบตะแบงๆ ในบันทึก บทกลอนเหี้ย เหี้ย ไปแล้ว  ทำให้นึกถึงเรื่องราวความสนุกสนาน สมัยเรียนมัธยม  จนอดที่จะเล่าไม่ได้  ขออีกสักเรื่องก็แล้วกัน  เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้ชายทั้งห้อง มั่นใจว่าชลัญเป็นทอม  ลองอ่านดูเถิด มันคิดกันได้อย่างไร  ชลัญก็แค่ ไม่กลัว กิ้งกือ  ปลิง  และคางคกก็เท่านั้น

  สมัยเรียนมัธยม นั้น จะมีวิชาเกษตร  ที่อาจารย์มักชอบให้นักเรียน ไปขุดนั้นปลูกนี่มีครั้งอาจารย์ให้ไปช่วยกันตกแต่งสวนป่าหลังโรงเรียน ก็ทำไปเล่นไป ตั้งวงคุยกันบ้างเวลาเหนื่อย มีครั้งหนึ่งขณะพักตั้งวงคุยกันนั้น  เพื่อนักเรียนชายคนหนึ่ง  เรียกว่าขาโจ๋สุดในห้องเอากิ้งกือมาโยนลงกลางวง  ผลคือ นักเรียนหญิงกลุ่มชลัญ  กรี๊ดสนั่นกระโดดหนีกระจาย  ยกเว้นชลัญ นั่งอยู่  บอก เฮ้ย แค่กิ้งกือกลัวทำไม  จากนั้น ก็เอามือจับแล้ว เอาไปให้เพื่อนักเรียนชายคนนั้นบ้าง  ผลคือมัน วิ่งหนี จ้าละหวั่น พร้อมปากตะโกนว่า  “ยัยผู้หญิงบ้ากิ้งกือก็ไม่กลัว”

  ชลัญหยุดกึก  หา!  สัตว์ตัวแค่นี้เขาต้องกลัวกันด้วยหรือ  มันทำอะไรเราได้นี่กระทืบทีเดียวก็แบนแต๊ดแต๋  อย่าว่าแต่กิ้งกือเลย  คางคก  ปลิงก็ไม่กลัว โว๊ย 

   นี่มั๊งที่เป็นสาเหตุให้สมัยเรียนมัธยม ชลัญไม่เคยมีใครมาจีบเลย  ยังนึกแปลกใจ หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วสักเท่าไหร่น๊า  ทำไมไม่มีแฟนกับเขาว่ะ 

  เอามาบันทึกไว้ ฮาๆ  เผื่อหมวยน้อยโตขึ้นมาอ่าน  จะได้รู้วีรกรรมแม่ตอนเป็นสาว  อิ อิ อิ ไม่ธรรมดา

ชลัญธร