อุกกาบาตตกผางข้างบาตรพระ

กำแหงผงะหน้าหงายเกือบตายแหง

ตากลมมาตากลมลมรังแก

แหนหวงแหนหนองน้อง….พี่ป้องเอง

เจอะคนทอดกฐินที่ตีนท่า

หลบเข้าป่ากระถินหนอก็โหรงเหรง

เหลงเห็นโคลงเรือโคลงเคลง

ชอบหมอเหวงมเหยงค์เล่นเป็นเสนา

เมื่อช่วงเช้าเข้าถ้ำเขาสามมุข

มุกดาสุกสีหมอกบอกเราว่า

เตรียมเหลาไม้ไว้แยงแทงเหรา

เคืองมันมาขี้ไว้เหมือนไข่มุก

เดินชนแผงแผลขาเป็นกากบาท

ใจแทบขาดบาดทะยักชักกระตุก

หลวงตาเรียกบิณฑบาตขยาดลุก

ผลคือจุกเพราะบ่วงบาศหลวงตา

กว่าจะเพลาเจ็บขาเพลาสาย

พอตอนบ่ายถ่อแพลงแช่ขา

เท้าก็แพลงแยงแย่ถ่อแพช้า

แพเหมาพระก็เหมาเราตะแบง

เห็นหน้าแหวงทอดแหแถลงน้ำ

นายท้ายทำท่าจะบอกแถลง

แหวงใหญ่ไม่ได้เรื่องมันเปลืองแรง

คว้าตะแกรงช้อนแหน….บอกแกลง


ผู้ประพันธ์ – กร แก้วไทย

ธันวาคม พ.ศ.2540