ไม่ว่ารูปลักษณ์ของGotoknow จะเปลี่ยนแปลงไปอีกกี่ร้อยครั้ง แต่อุดมคติของสมาชิกที่นี่ยังเหมือนเดิมค่ะ

   

เมื่อเอ่ยถึงสังคมในอุดมคติ ทำให้นึกถึงพื้นที่ความสุข ที่ดูร่มเย็นเจริญตาเจริญใจ เป็นพื้นที่ที่รวมพลังแห่งความรัก ความเข้าใจ อ่อนโยนต่อกัน ทั้งผู้คนในสังคมนั้น ช่างน่ารัก จิตใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตากรุณาต่อกัน ทั้งที่เคยรู้จักมักคุ้น และไม่เคยพบเจอกันมาก่อนก็ตาม การสื่อสารที่เต็มไปด้วยความสุนทรีย์ ทุกคำพูดและตัวอักษรราวกับมีชีวิตจรรโลงใจ  สามารถส่งเรื่องราวข่าวสาร ความในใจ และความรู้ที่ต่างก็คิดแต่จะแบ่งปันกัน หลายคนเติมสาระสำคัญของสังคมในอุดมคติได้อีกหลายประการ สุดแต่ว่าสิ่งใดจะทำให้สังคมนั้นงดงามเพิ่มขึ้น แต่....หลายคนกลับเชื่อเพียงว่าสังคมในอุดมคตินั้น เป็นเพียงแค่ความฝัน ไม่มีอยู่ในโลกนี้จริง

    สำหรับผู้เขียนนั้น คิดว่าได้พบเห็นสังคมในอุดมติที่กล่าวข้างต้นนี้ว่ามีอยู่จริง และที่สำคัญสามารถจับต้องได้ เพราะผู้เขียนอาศัยสังคมนี้มานานถึง 6 ปีเศษ สังคมนี้มียานวิเศษที่เป็นศูนย์กลาง คอยส่งผ่านความปรารถนาดีต่างๆ ที่ทุกคนใฝ่ฝันให้ไปถึงยังผู้คนที่ได้สัมผัสผ่านยานลำนี้ที่ชื่อ...GOTOKNOW

 เมื่อวันที่ 26 มกราคม 2550 ผู้เขียนพลัดหลงเข้ามาใน Gotoknow เพราะค้นหาชื่อเพื่อนคนหนึ่ง จากGoogle แล้วพบว่า เขาเขียนบันทึกอยู่ที่www.Gotoknow.org แห่งนี้

 ไม่ทราบว่าเป็นแรงดึงดูดประการใด ต่อมาผู้เขียนก็กลายเป็นสมาชิกถาวรของที่นี่อย่างสมบูรณ์ มีเหตุการณ์ ที่เข้าร่วมด้วยความรับผิดชอบ เช่น ช่วยกันตั้งกองกฐิน เพื่อให้Gotoknow ได้มีค่าใช้จ่าย ในช่วงที่ผู้สนับสนุนจะยุติงบประมาณ ผู้เขียนก็ใช้บันทึกเชิญชวนให้สมาชิกบริจาคเป็นกองทุนไว้ก่อน โดยเรียกว่าการทอดกฐินGotoknow มีคณะสมาชิกรวบรวมกันทอดกฐินโดยทำพิธีทางศาสนาก่อนในพื้นที่ของตน แล้วส่งมอบเงินมาให้ บางคนอยู่ต่างประเทศก็อุตส่าห์โอนเงินมาช่วย พวกเราช่วยกันคนละเล็กคนละน้อย แต่มันเป็นความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ของพวกเราทุกคน ด้วยอยากรักษาให้สังคมแห่งนี้ดำเนินต่อไป และต่อมาด้วยแรงอธิษฐาน จึงทำให้หน่วยงานผู้สนับสนุนGotoknow ได้กลับมาสนับสนุนเหมือนเดิม ตราบเท่าทุกวันนี้

   สำหรับผู้เขียนแล้ว ยังมีเหตุการณ์ประวัติศาสตร์สำหรับตัวเองอีกอย่างหนึ่ง คือการได้ไปเป็นอาสาสมัครคลินิกรักษาคนจน ที่วัดไทยกุสินารา โดยท่านทูตพลเดช วรฉัตร เป็นผู้ริเริ่ม และยังได้ให้ทุนมาทำหนังสือ หนึ่งคนวาด(ท่านวาดภาพ) หนึ่งคนแต่ง(ผู้เขียนแต่งกลอนประกอบ) แล้วสมาชิกที่น่ารักแห่งนี้ ก็พากันช่วยซื้อหนังสือ 2,000 เล่ม จนทำให้ผู้เขียนมีทุนเดินทางไปปฏิบัติภารกิจอาสามัคร 43 วันที่อินเดีย

  ยังมีคามทรงจำอีกมากมาย ที่ตราตรึงไว้ในหัวใจ จากการได้เป็นผู้รับและผู้ให้ ในสังคมแห่งนี้ ใครบางคนบอกว่า Gotoknow เป็นสังคมเสมือนจริง ก็อาจจะใช่นะ บางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็เหมือนฝันที่เหลือเชื่อ บางเหตุการณ์ก็เป็นรูปธรรมจริงจัง แต่ใครจะมองGotoknow อย่างไร สำหรับผู้เขียน Gotoknow เป็นสังคมในอุดมคติแท้จริง ไม่ว่าเวลาจะผ่านเลยไปนานเท่าใด จะกี่หมื่น กี่พันสมาชิกที่เข้ามาวนเวียนกันไป แต่ความรู้สึกของคนทุกรุ่นกลับคล้ายคลึงกัน ดูมีความคุ้นเคย เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นน้อง ลูก หลานกันโดยไม่ขัดเขิน และที่ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมที่นี่จึงทำให้พวกเรากล้า นำเรื่องดีๆมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตมาเล่าสู่กันฟัง โดยไม่ปิดบัง ไม่กลัวว่าใครๆจะหมั่นไส้ ริษยา บางคนเอาประสบการณ์ทั้งสำเร็จและผิดพลาดมาบอกกล่าวด้วยความเต็มใจ เหมือนทุกคนที่นี่ ล้วนเป็นกัลยาณมิตรที่ดีเสมอ

   Gotoknow มีอายุ 8 ปีแล้ว เป็นคนก็เข้าโรงเรียนไปแล้ว ด้วยมีวุฒิภาวะสมควร ทำให้ผู้เขียนมองGotoknow อย่างชื่นใจ และไม่ช้า เขาก็จะกลายเป็นหนุ่มเป็นสาวที่สวยงามน่าชม การพัฒนาด้วยสามัญสำนึก และถึงใจกันและกันนี่เอง ที่จะทำให้Gotoknow ยืนหยัดอย่างแข็งแกร่ง ทำให้ทุกคนรู้สึกเป็นเจ้าของ มีส่วนร่วมในการดูแล ให้ความร่วมมือที่ดี ไม่ว่ารูปลักษณ์ของGotoknow จะเปลี่ยนแปลงไปอีกกี่ร้อยครั้ง แต่อุดมคติของสมาชิกที่นี่ยังเหมือนเดิมค่ะ

    ขอมอบดอกไม้แทนใจให้กับGotoknow ทีมงาน และสมาชิกที่รักทุกท่าน และอยากจะบอกว่า รักนะและปรารถนาดีต่อกันเสมอค่ะ

  30 พฤษภาคม 2556

       ตันติราพันธ์