อ่านแล้วน้ำตาซึมเล็กๆ อยากกอดพี่บุญรุ่งอีกครั้งจริงๆค่ะ ยังจำเมื่อครั้งที่เราได้กอดกันจริงๆวันนั้นได้ดี อ่านบันทึกนี้แล้ว อยากบอกพี่ด้วยความชื่นชมสุดๆไปเลยว่า พี่เขียนถ่ายทอดความในใจแทนได้อย่างหมดจดงดงาม ประวัติศาสตร์ต่างๆที่พี่เล่ามานั้น ย้อนกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง พวกเราผ่านร้อนผ่านหนาวร่วมทุกข์ร่วมสุขกับ GotoKnow มานานจริงๆนะคะ มีสมาชิกหลายๆท่านที่ห่างหายไปแต่โอ๋ก็เชื่อว่า วันไหนที่กลับมาก็จะรู้สึกเหมือนเดิมกับความรัก ความหวังดีและความจริงใจที่เรามีให้แก่กันด้วยความเคารพในการเลือกทำสิ่งต่างๆของทุกคนเสมอ บอกได้ว่านี่คือสังคมอุดมคติที่ต้องสัมผัสด้วยตนเองถึงจะเข้าใจตรงกับที่เราบอกเล่ากันอยู่นะคะ รักพี่บุญรุ่งจังเลย