อีกสองเรื่องที่จำความได้  เกี่ยวกับคุณครูเริงฤดี  สอนภาษาอังกฤษ  วันแรกครูให้การบ้านนักเรียนไปทำที่บ้านและให้ท่องคำศัพท์มาด้วย  ผู้เขียนขยันมากเอาการบ้านไปท่องในมุ้ง  พอตื่นตอนเช้า  รีบมากจนลืมการบ้านไว้ในมุ้ง  พอมาถึงที่โรงเรียนไม่มีการบ้านส่งครู  คุณครูเริงฤดีจึงตี  คุณครูถาม  และผู้เขียนก็ตอบว่า  “ ลืมไว้ที่บ้านค่ะ ”  คุณครูไม่เชื่อ  และบอกกับผู้เขียนว่า  จะไปตามที่บ้านเย็นนี้  พอตกตอนเย็น  ผู้เขียนก็ไม่เห็นคุณครูเริงฤดีไปที่บ้านเลย   พอรุ่งเช้าคุณครูก็มาถามว่า  เมื่อวานไม่เห็นรอครูเลย  ผู้เขียนคิดว่าคุณครูจะเดินทางไปเอง  ไม่คิดว่าจะติดรถผู้เขียนไปด้วย  เลยถูกตี <p>คุณครูเริงฤดีเลยดุเอาอีก  วันนี้ก็มีอีกเรื่อง  ผู้เขียนนำลูกฝรั่งสุกมากินที่โรงเรียน  ตอนเช้ากัดไปหนึ่งคำ  กระดิ่งพอดีก็เลยเอาใส่ไว้ในโต๊ะ  ถึงเวลาเรียนวิชาภาษาอังกฤษที่คุณครูเริงฤดีสอน  ผู้เขียนสังเกตเห็นว่า  คุณครูหาวบ่อยมาก  อาจจะนอนดึก  สักครู่หนึ่งคุณครูก็ถามนักเรียนทั้งห้องว่า  “ นี่นักเรียนใครเอาฝรั่งสุกมากินที่โรงเรียน ” ผู้เขียนก็ยกมือ  คุณครูเริงฤดีเดินตรงมาหาผู้เขียนและพูด  “ ไหนอยู่ไหน  เหม็นจะตายอยู่แล้ว ”  แล้วคุณครูก็เอาไปวางไว้บนโต๊ะครู  พอกระดิ่งหมดเวลา  เป็นเวลาพักกลางวันพอดี  นักเรียนทุกคนออกไปจากห้องเรียน  รวมทั้งผู้เขียนด้วย  แต่ลืมไป  ยังไม่ได้เอาฝรั่งคืนมาเลย  ก็เลยกลับเข้าไปในห้องเรียนอีก  ผู้เขียนก็เห็นคุณครูเริงฤดี  นั่งหันหลังให้อยู่กำลังกัดแทะฝรั่งสุกนั้นอย่างอร่อย  ผู้เขียนเลยถอยหลังกลับไป  กลับไปบ้านตอนเย็นเล่าให้พ่อกับแม่ฟัง  พ่อกับแม่หัวเราะกันใหญ่  ผู้เขียนไม่รู้เหตุผลว่า  ท่านทั้งสองหัวเราะอะไรกัน  จนมาถึงทุกวันนี้จึงเข้าใจว่า  คุณครูเริงฤดี  กำลังตั้งท้องจึงอยากกินฝรั่งสุกนั้นเอง</p>

อิอิ

ไม่มีความคิดเห็นใดใด  ครูอ้อยรักคุณครูทุกคนเสมอ  ถึงแม้ว่าจะตีเจ็บก็ตาม  และในปัจจุบันนี้  ครูอ้อยจึงไม่ตีนักเรียน  เพราะกลัวว่านักเรียนจะเอามานินทาในอินเทอร์เนตเหมือนกัน

</span></span></span>