ไม้ตำก้น พพจ. จนตรัสรู้ได้ด้วยพระองค์เอง? (ของชำร่วยวันวิสาขะ ตอน ๓)

วันวิสาขบูชา เป็นการฉลองวันประสูติตรัสรู้ ปรินิพพาน ในวันเดียวกันเพ็ญเดือนหก ประเด็นสำคัญหนึ่งก็คือสิ่งที่ว่ากันว่า....ตรัสรู้ได้ใต้ต้นโพธิ โดยพระองค์เอง

แต่วันนี้ผมมาคิดว่า ใช่หรือ  ถ้าใช่ก็ไม่น่าต่างอะไรกับที่พวกเสื้อแดง glorify ทักษิณ ว่า รวยมาได้ด้วยลำแข้งแรงขาของตนเอง 

นั่นอาจจะเป็นอุปมาที่ต่ำเกินไป  อาจยกระดับมาเป็นเศรษฐีคนอื่นๆ  ก็ได้  เช่น  พวกฆ่าสัตว์  ขายน้ำเมา  ธนาคาร  bill gate  ก็อีหรอบเดียวกัน   ต่างก็รวยมาได้ด้วยอิงอาศัยเหตุปัจจัยรอบข้างทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งประชาชนหมู่มาก (ที่อย่างน้อยก็เป็นลูกค้า หรือ ลูกศาสนา) 

กว่าพพจ.จะตรัสรู้ในคืนวันพ็ญเดือน ๖ ได้นั้น ต้องเรียนรู้ ผิดถูก (ผิดเป็นครู)  มามากหลาย  ทั้งครูตรง (เช่น อาฬา-อุทก ดาบส)  และครูอ้อม คือการเกิดแก่เจ็บตายของพวกเรานี่เอง  อีกทั้งต้องมีบริบทแวดล้ม คนรับใช้บริการ เช่น นางสุชาดาถวายข้าวต้มนมให้มีแคลอรี่  นายอะไรหนอปูหญ้าให้นั่งสมาธิใต้ต้นโพธิ

ถ้านายอะไรคนนั้นปูไม่ดี มีไม้เสี้ยนโผล่ออกมา “ตำก้นพพจ.”   อาจเจ็บก้น  เกิดเวทนา จนไม่อาจตรัสรู้ในคืนนั้นก็เป็นได้ 

นี่เรียกว่า “นายคนนั้น” ไม่ใช่แค่ปิดทองหลังพระ หรอกนะ  แต่ปิดนิพพานที่ก้นพระเลยแหละ  อิอิ


...คนถางทาง (๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๖)